ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ~ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΙΒΙΣΚΟΥ

Εκλεκτοί μου φίλοι και συνοδοιπόροι,
την Κυριακή 12 Μαΐου,
ημέρα της μητέρας και των νοσηλευτών
θα έχω τη χαρά και την τιμή να σας υποδεχτώ στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών
και να σας φιλέψω τους σκαριφισμούς της ψυχής μου.
Διπλή γιορτή για μένα, ως μητέρα και νοσηλεύτρια και το καλύτερό μου δώρο
η παρουσία σας.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς.
Καλώς να ανταμωσουμε.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

Με στόχο τ' απέραντο

Χους ει - μου λένε -
Θα σου φορέσω τα λευκά του θανάτου
και το προσκέφαλό σου θα κεντήσω
με των μαλλιών μου το νήμα
να 'χεις μια μυρωδιά από γαζία
στον όμορφο ύπνο σου.
Θα κρύψω στη χούφτα σου λίγα βότσαλα αστραφτερά,
σημάδια να βάλεις στον δρόμο
μη και θελήσεις να γυρίσεις.
Κι εκεί στου σακακιού σου το πέτο, ζερβά
ένα ματσάκι μη με λησμονείς θα σου στολίσω
να σε σκεπάζουν οι θύμησες
στης κάθε μέρας το γέρμα.
Μύριζε άνοιξη το στερνό μας φιλί,
και τα δυο χέρια σου
απλωμένες φτερούγες γύρω μου.
Πάρε με να πετάξουμε μαζί.
Να δω τον ουρανό μέσ' απ' τα μάτια σου.
Μνέω στον άνεμο να σώσει της φωνής σου τον ήχο
να 'χω αιώνιο το στερνό σου σ' αγαπώ
κάθε που τρεμοπαίζουν οι φυλλωσιές στ' άγγιγμά του.
και εις χουν απελεύσει - μου ψιθυρίζουν-
Μα εγώ ξέρω πως πάντα μ' ένα ρόδο στο χέρι
θα στοχεύεις στ' απέραντο
μέχρι να με ξανανταμώσεις. 

'Ηταν η δική μου συμμετοχή στο 23ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα μας στον όμορφο πύργο της. Ευχαριστώ θερμά, θερμότατα για τη φιλοξενία, αλλά και όσους φίλους αγκάλιασαν τα λόγια μου με την προσοχή τους. 

Καλή Ανάσταση με αγάπη και υγεία σε όλους !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

Μιαν άνοιξη που περιμένουμε... (Σκέψεις και Εικόνες #7)

Έλα σαν άνοιξη

αλαφροπατώντας πάνω σε γαλανό ουρανό

ενδεδυμένη τα λευκά της  νεότητας.

Άσε την ικμάδα σου να ζωντανέψει τους βλαστούς

να ντύσει με ζωή το νοτισμένο χώμα.

Μπουμπούκιασε η βερικοκιά, για δες!

Θυμάσαι;

Θα ‘ναι κοντά δέκα χρόνοι

που τον γλυκό καρπό φιλώντας  έκρυψες στη γη.

Και τώρα δεντρί ολάκερο μας φιλεύει τη δροσιά του.  

Έλα σαν ήλιος γιορτινός, ολόχρυσος

να μου θαμπώσεις το βλέμμα.

Σαν κεχριμπάρι ακριβό που σφίγγω μ’ αγωνία

σαν προσμετρώ τις ώρες να φανείς

στον κόρφο μου να δέσεις.

          

Έλα σαν περιστέρι γοργοφτερουγίζοντας

 πάνω σε γαλανό ουρανό στολισμένο με νέφη ανάρια κι αόριστα

 να γίνεις ταίρι μου ακριβό

να χτίσουμε τον κόσμο απ’ την αρχή.

Να σου χαρίσω ερυθρόλευκα του Μάρτη παράσημα

κι άλλα τόσα κλαδιά και κορδέλες 

να σιάξεις μια  φωλιά της αγάπης. 

Σαν μαρτυρία της ίριδας να ‘ρθεις.

Λευκό φως που ερωτεύεται

το διαμαντένιο δάκρυ τ’ ουρανού

και αναλύεται σ’ επτά του κόσμου αλήθειες.

Ελπίδα, αγάπη, χαρά, ευτυχία, ηρεμία, όραμα, σοφία.

Υπόσχεση συνέχειας, δήλωση αθανασίας.

Άσε τ' αγέρι να μας πλέκει τα μαλλιά 

κι εσύ να στροβίλίζεσαι στης γέννησης  τη δίνη.

Μα πιότερο απ’  όλα σαν έμπνευση θέλω να ‘ρθεις

να μου μαγέψεις πάλι το μυαλό

και να στοιχειώσεις όλα μου τα χρώματα.

Με παπαρούνες άλικες και πασχαλιές

να περιγράψω τη θυσία Του και  τ΄ ακριβό Της δάκρυ

κι όσο ο κισσός αναρριχάται γύρω απ΄ τα καμπαναριά

άσε να βαρούν τα σήμαντρα όλα

κι εγώ να ψιθυρίζω ... Δόξα σοι.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

29/3/19

Οι φωτογραφίες ανήκουν στη γράφουσα. Τα άνθη είναι γέννημα δική μας φροντίδας. Ο πίνακας Πρώιμος Μάρτης  (ακριλικά σε καμβά και ανάγλυφες τεχνοτροπίες άμμου) είναι έργο της γράφουσας και στολίζει πλέον τον τοίχο ενός πολύ αγαπημένου της προσώπου. 

Είναι η δική μου άνοιξη στο (Σκέψεις και Εικόνες # 7) που διοργανώνει η Μαρία Νικολάου στο"Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά"

ΑΝΘΟΣ Η ΓΥΝΑΙΚΑ - ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΑΠΠΑ

4^η ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ, ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΠΑΠΠΑ

ΑΝΘΟΣ Η ΓΥΝΑΙΚΑ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ 

ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΛΛIΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ.

Τα δέντρα, όταν πεθαίνουν, επιστρέφουν στη γη

και ερωτευμένα κορίτσια, ξαναγεννιούνται,

σε αγκαλιές φλογερών εραστών.

Οι γυναίκες όταν επιστρέφουν στη γη,

στης στολισμένης Άνοιξης την αγκαλιά,

ως ανθοί ξαναγεννιούνται.

... γράφει ο ποιητής Σακελλάρης Καμπούρης στο ποίημά του Ανθός η γυναικά και η Φωτεινή Παππά εμπνέεται και αρχίζει να μεταφράζει την ουσία των στίχων με χρώμα και εικόνα . Μια γυναίκα αναδύεται μέσα από ένα μπουκέτο με παπαρούνες και λευκές μαργαρίτες. Μια γυναίκα που την στολίζει μια κόκκινη κορδέλα και μια πεταλούδα πετά σιμά της υποδηλώνοντας τη μαγεία της μεταμόρφωσης κάθε φορά που μια γυναίκα βαφτίζεται στην κολυμπήθρα του έρωτα και της αγάπης και γίνεται έτσι μια νέα Αφροδίτη.

            Τη ζωγραφική της Φωτεινής Παππά την αντάμωσα σε μια ανάρτηση  στο facebook, όπου ένα της έργο πλαισίωνε τους στίχους ενός ποιήματος. Τα ίχνη του μολυβιού της με αιχμαλώτισαν σαν ιστός από αράχνη και προτού το καταλάβω ήμουν δέσμια των εικόνων που καταμαρτυρούσε ο χρωστήρας της. Αγαπημένο της θέμα; Η γυναίκα. Το θήλυ. Το έτερο του Αδάμ πλευρό. Μια Πηνελόπη στην άκρη του λιμανιού, που αγναντεύει το πέλαγος, μια Περσεφόνη που ανταμώνει  την άνοιξη μέσα σ’ ένα μπαξέ γεμάτο άνθη. Ρόδα και τουλίπες γλυκοφιλούν και αγκαλιάζουν τις γραμμές των γυναικών, άνθη με έντονο χρώμα, κυρίως κόκκινα, όπου συνοδεύουν τη μοναξιά τους, συντροφεύουν το σιωπηλό τους βλέμμα, συμπληρώνουν τον νόστο , σιγομουρμουρίζουν το όνειρο ή τη λαχτάρα τους.

            Γυναίκες όμορφες, με γραμμές απαλές, ανάριες σαν νύμφες, γιατί στα μάτια της ζωγράφου όλες οι γυναίκες είναι όμορφες, χωρίς ατέλειες. Το πινέλο της, διαπερνά τα χαρακτηριστικά της επιδερμίδας και χρωματίζει την ψυχή τους. Μαρτυρά τον χώρο που η κάθε γυναίκα φυλά στην καρδιά της για να φωλιάσει μέσα η αγάπη, η ελπίδα, ο έρωτας. Τα πρόσωπα, αν και όμορφα είναι σεμνά, χωρίς φτιασιδώματα και χαρακτηριστικά εντυπωσιασμού. Γιατί η γυναικεία ψυχή είναι άβαφτη και γυμνή, έτοιμη να ντυθεί με τον μανδύα της αγάπης και της τρυφερότητας και να βαφτιστεί στο χρώμα της ολοκλήρωσης.

            Ένα ρόδο’  αυτό είναι η γυναίκα στους πίνακες της Φωτεινής Παππά. Ένας βολβός καλά φυλαγμένος στο χώμα, που βγάζει ρίζες κι αναρριχάται στη ζωή, κοντράρει τον άνεμο, ανταμώνει τον ήλιο, ξεδιψά στη βροχή και ανθίζει στην αγάπη. Οι ποιητές αγκάλιασαν τα έργα της Φωτεινής με τους στίχους τους, στόλισαν με τους πίνακές της τα κατώφλια των ποιητικών τους συλλογών και η ζωγράφος γίνεται η αγαπημένη των ποιητών, ανάμεσά τους και η ομιλούσα.

            Πολλά τα ποιήματα, πολλά και τα γεννήματα του πινέλου της Φωτεινής. Τα χρώματά της αναμειγνύονται μαγικά με την ανάσα των ποιητών και το δάκρυ της γραφής τους και μια μούσα κατάδική τους εμφανίζεται στους πολύτιμους καμβάδες της ζωγράφου. Μια δημιουργός που πέρα από την ποίηση αναδεικνύει πολλές ιδιαίτερες στιγμές της ζωής μας. Είναι μέλος του συλλόγου ‘’ΕΝΩΣΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ’’ και  στηρίζει τον σύλλογο Πίστη για τα  παιδιά με καρκίνο. Συμμετέχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και καλλιτεχνικές ανθολογίες και ημερολόγια και έχει λάβει μέρος σε διεθνείς εκθέσεις και διαγωνισμούς όπου έχει αποσπάσει αρκετές διακρίσεις.

            Θα παρατηρήσετε ότι τα πρόσωπα των γυναικών στα έργα της Φωτεινής είναι κατά την πλειοψηφία τους μερικώς γυμνά και κατά τι μελαγχολικά. Θαρρώ πως η γύμνια αυτή καταδεικνύει την ανάγκη της ζωγράφου να υμνήσει στο όλον της την φυσική υπόσταση της γυναίκας. Το σώμα που μπορεί να είναι ναός του έρωτα και παράλληλα μια μήτρα που θα κυοφορήσει το Θείο. Μια κόρη που ξεχνιέται στο γαλάζιο του ορίζοντα ή μια ερωμένη που υπόσχεται μια αξημέρωτη αύριο, μια πλημμυρίδα συναισθημάτων. Υποθέτω πως καθένας από μας τοποθετεί την κάθε γυναίκα στους πίνακες, στο δικό του συναισθηματικό και ψυχικό μετερίζι και πλάθει γύρω της τη δική του πορεία για την Ιθάκη.

            Ιθάκη ... για τη ζωγράφο είναι η ολοκλήρωση του κάθε έργου. Αυτό από μόνο του είναι ένα ταξίδι με αρχή, μέση και τέλος. «Νίκη...» θυμάμαι έλεγε η Φωτεινή, πριν λίγα χρόνια όταν ανταμώσαμε ως κριτές σε έναν διαγωνισμό τέχνης «... είναι η δύναμη να ξεκινήσεις ένα νέο έργο και το κουράγιο να το ολοκληρώσεις. Αυτό είναι η Ιθάκη του καλλιτέχνη.» έλεγε και πόσο δίκιο έχει...

            Η σημερινή μέρα είναι πολύ σημαντική για τη ζωγράφο. Έχοντας και η ίδια παλέψει για τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά και για τα δικαιώματα των γυναικών, θέλει μέσα από την τεχνη της να απαλύνει τις πληγές από την κοινωνική ανισότητα και τον σεξισμό, τη βία και την ατιμωρησία απέναντι σε ό,τι τις μειώνει και τις στιγματίζει. Σφουγγίζει τα δάκρυα και αραιώνει το άλικο και το κυανό, το κίτρινο και το μαβί που συνοδεύουν τους πίνακές της, στολίζοντας μοναδικά κάθε γυναικεία φιγούρα.

            Η ομιλούσα δεν είναι εικαστικός, όπως θα καταλάβατε. Αγαπώ να ταιριάζω τις λέξεις να ζωραφίζω νοήματα. Οι έννοιες και οι εικόνες της ψυχής μου βρήκαν απάγκιο στους πίνακες της Φωτεινής. Υπήρξαν φορές που κάτω από έναν πίνακά της τα λόγια άρχισαν να πλέκουν τη δική τους ιστορία και προτού το καταλάβουμε και οι δυο οι δημιουργίες μας αγκαλιάζονταν σαν να είχαν γεννηθεί από μια μήτρα. Με τη ζωγράφο με συνδέει ένα αόρατο μαγικό νήμα που μας κάνει να γνωριζόμαστε σαν από πάντα και συχνά μέσα από τα έργα της νιώθω να συμπληρώνεται η γραφή μου. Γι’ αυτόν τον λόγο στέκομαι σήμερα εδώ μπροστά σας για να μαρτυρήσω τη μαγεία του ταλέντου της, αλλά και τη μοναδικότητα του ανθρώπου. Γιατί οι καλλιτέχνες είναι αυθεντικοί όταν και με τη στάση τους και τη ζωή τους επαληθεύουν το έργο τους.

            Η Φωτεινή με σύμμαχο τη γραφίδα της, τις τέμπερες και τα ακριλικά ζωγραφίζει τον κόσμο από την αρχή και φωνάζει πως η ζωή είναι γυναίκα και η Γυναίκα είναι ανθός !

            Κυρίες και κύριοι, Ανθός η Γυναίκα, της Φωτεινής Παππά!  Σας ευχαριστώ από καρδιάς!

  

Email: tklonis@otenet.gr

Επικοινωνία:- Facebook

Τηλ.: 694 760 2341

Στις 25 Νοεμβρίου 2017, είχα την τιμή να ανοίξω με την ομιλία μου τη 4η ατομική έκθεση ζωγραφικής της Φωτεινής Παππά, μιας γυναικάς που τα χρώματά της γεννούν στίχους στην ψυχή μου και το αντίστροφο. Είχα τη χαρά και την τιμή να υμνήσω τη ζωγράφο που υμνεί τη γυναίκα και θεμελιώνει με το έργο της ακόμα περισσότερο την παρουσία της στον κόσμο αυτό. Τιμή και αγάπη, δέος και περηφάνια κατέκλυσαν την ψυχή μου την μέρα εκείνη που ήρθε η στιγμή να φανερωθεί και μέσα από το δικό μου μετερίζι χαρίζοντας λίγο φως παραπάνω σε ό,τι αντιπροσωπεύει η γυναίκα σήμερα και ο πολλαπλός της ρόλος στη ζωή ... να θυμίσει και να τιμήσει όσες πλήρωσαν με το αίμα τους το δικαίωμά μας σήμερα να έχουμε ΦΩΝΗ.

Γ Υ Ν Α Ι Κ Α

Κι αναζητώντας την απαρχή μου

στο σώμα σου μέσα έφτασα, μάνα μου.

Στη σάρκα που μ' έθρεψε,

το αίμα που μ' ανάστησε,

πνοή απ' την πνοή σου,

μάνα μου έκλεψα

και γάλα από το στήθος σου μετάλαβα.

Γυναίκα, μάνα, αδερφή και φίλη μου καλή...

Γυναίκα αρχόντισσα, παραδουλεύτρα, πόρνη...

Μαρία, Κλεοπάτρα, Κασσιανή...

Γυναίκα, 

Χρόνια σου πολλά !

Σταυρούλα Δεκούλου

Το φωτογραφικό υλικό ανήκει στη Φωτεινή Παππά, οι στίχοι της εισαγωγής στον ποιητή Σακελλάρη Καμπούρη (https://lykavgi.blogspot.com/). 

Άλμα Ζωής

Αν όλα τα παιδιά της γης

πιάναν γερά τα χέρια

κορίτσια αγόρια στη σειρά

και στήνανε χορό

ο κύκλος θα γινότανε

πολύ πολύ μεγάλος

κι ολόκληρη τη Γη μας

θ’ αγκάλιαζε θαρρώ....

Για όλους εσάς που πιάσατε με τα χέρια σας τα δικά μου και μπορέσαμε μέσα από την ομορφιά και τους στίχους να χαρίσουμε δύναμη και αγάπη στους αγωνιστές της ζωής.

Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που στηρίξατε την πρωτοβουλία μου για δωρεά όλων των εσόδων του βιβλίου μου "ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΙΒΙΣΚΟΥ" στον Πανελλήνιο Σύλλογο Γυναικών με Καρκίνο Μαστού Alma Zois,  Άλμα Ζωής.
 

Η πρώτη έκδοση σχεδόν εξαντλήθηκε πλουτίζοντάς μας σε ανάστημα ψυχής.                                                                                                            

Οι παρακάτω φωτογραφίες παρατίθενται χάριν διαφάνειας και αποδείξεως του σκοπού και του λόγου μου!

Με τιμή και εκτίμηση,

Σταυρούλα Δεκούλου 

Πήρα χρώμα και νερό

Σήμερα έβαλα στο φως ένα γυαλί κι έφτιαξα ένα ουράνιο τόξο.

Έκλεψα όλα του τα χρώματα και τα φυλάκισα σ’ ενα μπουκάλι μαγικό.

Σ’ έγδυσα απαλά και σ' έπλυνα.

Σε στέγνωσα με λατρεία κι αγάπη.

Ύστερα σου ζήτησα να γίνεις ο καμβάς μου.

- Θέλω να ζωγραφίσω πάνω σου όσα στην καρδιά μου γεννάς,

τα μέρη που με ταξιδεύεις.

Και πήρα γαλανό γι’ αρχη

κι έφτιαξα έναν ωκεανό στην πλάτη σου.

Ένα θαλάσσιο ρεύμα να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά σου

κι εγώ καράβι ακυβέρνητο 

να χάνομαι στα γαλάζια σου ύδατα

και να μη θέλω στεριά να βρω.

Ναυαγός να πνίγομαι μέσα στα κύματά σου. 

Πήρα πράσινο κι έφτιαξα μια κοιλάδα 

αναμεσα στα στήθη σου

κι ένα ιερό βωμό στο μέρος της καρδιάς σου.

Να σκύβω εκεί να προσκυνώ, 

να καταθέτω την αγάπη μου.

Πήρα έν' άλικο καυτό και σου ‘βαψα τα χείλη,

να μου θυμίζουν ώριμες κερασιές και μυρωδάτες φράουλες,

να τα φιλώ και να μεταλαμβάνω νάμα.

Παράδεισος και κόλασή μου, Εσύ,

να με σταυρώνεις και να μ' ανασταίνεις.

Έκλεψα κι ενα κίτρινο και ζωγράφισα φλόγες στα μαλλιά σου.

Φλόγες σαν αυτές που σκορπάς στο κάθε γέλιο σου.

Φλόγες καυτές σαν κάθε άγγιγμά σου.

Κι έμεινε το μενεξεδί,

που απόθεσα στα μάτια σου

αυτά που με μεθούν σαν νυχτολούλουδο κάθε βράδυ,

που θυμίζουν ερωτευμένο ουρανό λίγο πριν το χάραμα.

- Μάτια μενεξεδιά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν; με ρώτησες.

- Μόνο τα δικά σου και τα ζωγράφισα εγώ!

Πήρα ένα λευκό σεντόνι και σε τύλιξα προσεχτικά. 

Τ' ακούμπησα πάνω στο κορμί σου 

και η εικόνα σου αποτυπώθηκε εκεί μαγικά.

Τέντωσα το πανί και στο έδειξα.

- Κοίτα πώς βλέπω τον κόσμο μέσα από σένα, σου είπα.

- Μα αυτό δεν είμαι εγω, μου αποκρίθηκες.

- Εσύ είσαι μέσα από τα χρώματα του ουρανού και του λευκού κλεμμένη ύπαρξη.

Για σένα τα ‘κλεψα, για να σε ζωγραφίσω.

Καμβά της ύπαρξής μου.

Πίνακα του πεπρωμένου μου.

Με χρώμα και νερό απόψε σε βάφτισα...
Τ’ όνομά σου ΕΡΩΤΑΣ ... και η φύση σου ΓΥΝΑΙΚΑ !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

16/1/14

Το ποίημα αυτό ανασύρεται από το παρελθόν όπου είχε ταξιδέψει  μακριά στον πύργο της Αριστέας,
στο 13ο συμπόσιο ποίησης 
με  θέμα το Χρώμα !

Τώρα πάει να συναντήσει την ΕΡΩΤΙΚΗ ΥΜΝΩΔΙΑ της Lysippe 

όπου οι διαδικτυακοί συνοδοιπόροι φωτίζουν στιγμές του έρωτα 

με διαφορετικές ο καθένας αποχρώσεις!

Καλή ανάγνωση ~ 19/2/19

Αλάργεψε η άνοιξη
στις ερημιές του κόσμου
και το κλειδί της πεθυμιάς
στης  λήθης το  πηγάδι
το πέταξαν οι κοπελιές
του Κλήδωνα να 'ναι τάμα. 

Ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις #12, με αφορμή την εξαιρετική φωτογραφία 

της Μαρίας Νικολάου

που διοργάνωσε για μια ακόμη φορά με άριστο τρόπο στο μπλόγκ της, Το κείμενο. 

Ευχαριστώ από καρδιάς την οικοδέσποινα για την τιμή της φιλοξενίας και όλους τους συμμετέχοντες και τους αναγνώστες που στάθηκαν για μια στιγμή παραπάνω στα λόγια μου. 

Με εκτίμηση, 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

O δικός μου Θεός

Ο δικός μου Θεός 

έχει διάφανο χρώμα, 

δεν πατάει στο χώμα,

είναι αέρας γυμνός.

Στη σκιά καρτεράει

δυο φιλιά για ν' αρπάξει

τη φωτιά μου ν’ανάψει

σαν παιδί μου γελάει.

Με φτερά ανοιγμένα 

κάθε νύχτα με κλέβει

την ψυχή μου κουρσεύει 

με τ’ αστέρια αναμμένα.

Στο φεγγάρι με φτάνει 

και παλάτι μου χτίζει

οδηγό του με χρήζει 

στ’ ουρανού το σεργιανί.

ΡΕΦΡΑΙΝ

[Ο δικός μου Θεός 

αγαπάει να φυσάει

Με βοριάδες ανέμους, 

με νοτιάδες ζέστους

Τα μαλλιά μου σηκώνει 

και τα δάκρυα στεγνώνει

Και σφιχτά με κρατάει 

στους κρυφούς μου λυγμούς.]

Το κορμί διαπερνάει

την ψυχή μου μεθάει.

φωτεινά μονοπάτια 

σκορπούν ήλιους τα μάτια

Παίρνει φως απ’ την πλάση 

βρίσκει με πριν με χάσει 

σε μυστήριους δεσμούς 

της ψυχής οργασμούς.

Κι οι ψυχές μας ουρλιάζουν 

τα κορμιά σαν τραντάζουν 

και γεννάνε σαν σμίγουν 

άλλους νέους θεούς.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

13/2/19

Σε μαύρο φόντο

 

Στάθηκα να σε κοιτάζω
με τα μάτια λιγωμένα από το μενεξεδί
που γύρω σκόρπιζες'
ένιψα το κόκκινο με το οποίο τα χείλη μου 

είχαν λερώσει αλαζονικά τον λαιμό σου
υποδηλώνοντας την κυριότητά μου πάνω σου.
Απέμεινα να χαζεύω την αύρα σου
ενώ το φως διαπερνούσε τη μορφή σου.
Κρατούσα γερά στα χέρια μου

την αλυσίδα της καρδιάς σου.
Τα σημάδια της κυριαρχίας ζωγραφισμένα

στις ίριδες των ματιών σου
Μισάνοιχτα τα χείλη σου
κι εγώ ήπια και ξεδίψασα τον πόθο μου'
αχόρταγα, χωρίς να νοιαστώ αν εσύ διψούσες,

αν πόνεσες.

Η λαχτάρα κατάφερε στη σάρκα να γαντζωθεί

πάλεψε άγρια μέχρι να κορυφώσει

κι ανάβλυσαν οι στιγμές της παράδοσης

και ξεπλύθηκαν τα φωνήεντα όλα

στης παραζάλης το μεσουράνημα.
Σου 'χα πει...

"Δεν είμαι ελεύθερη ψυχή εγώ"
"του πόθου σου αιώνιος δεσμώτης θα 'μαι"
"Στον έρωτά μου, θα σ’έχω για πάντα φυλακή"
"Γονατισμένο..."
"Να ‘σαι εσύ το φως κι εγώ ο καθρέπτης που το αντανακλώ"
"Να ‘σαι εσύ η λέξη κι εγώ ο τόνος που της δίνει φωνή"
"Να ‘σαι εσύ το άσπρο κι εγώ 

το μαύρο που το περιγράφει"

"Να ‘σαι εσύ η κατάρα κι εγώ η ασημένια σφαίρα
που ποτέ δεν θ΄αφήσω στόχο να βρει.
Στην αιωνιότητα δικός μου θα 'σαι'
Απέθαντος στην αγάπη.
 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

9/2/19

Eίναι η συμμετοχή μου στην Ερωτική Υμνωδία που διοργανώνει η Lysippe στο όμορφο σπιτικό της.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Αθήνα, 25/1/19

Τώρα που βράδιασε

πόσο μακριά φαντάζει η σωτηρία;

Κι αυτή η συννεφιά σαν μουντό σεντόνι

σκεπάζει και πάλι το στερέωμα κρύβοντάς μου τ’ άστρα.

Πάει και αυτή η τελευταία πηγή φωτός.

Ένα κερί τρεμοπαίζει στον τοίχο.

Έχω τόσο ανάγκη να μαρτυρήσει το σμίξιμο των σκιών μας.

Έχω τόσο ανάγκη να αποτυπώσω κάπου την αλήθεια

που δεν τολμώ ν’ αποκαλύψω.

Αυτό το μοίρασμα της ψυχής

που χωρίς να το καταλάβω πέτυχες.

Αυτό το μεθύσι των συναισθημάτων

που ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεστομίσω.

Καρτερώ μιαν αυγή να γευτώ τον καφέ στο φιλί σου,

να κλέψω μιαν ανασαιμιά

πριν σε ντύσει απουσία η νέα μέρα.

Θέλω να βρω τη δύναμη να σου πω

πως έχασα το στοίχημα.

Ναι, είχες δίκιο…

Ο έρωτας είναι μόλις ένα γλυκοφτερούγισμα  πιο κει.

Μένει μόνο να σταθείς για μια στιγμή να τον ακούσεις…

 Ηρώ       

Ήταν η συμμετοχή μου στο 18ο Παίζοντας με τις λέξεις που διοργάνωσε η ακριβή μου Μαρία στο μπλογκ της. Ευχαριστώ από καρδιάς όσους στάθηκαν στα λόγια μου. Δείτε τις υπόλοιπες συμμετοχές, αλλά και όσους ξεχώρισαν στην καρδιά των αναγνωστών εδώ!

Οι στεναγμοί των αγγέλων

Το δειλινό έχει τη γεύση του ώριμου φιλιού

και τ' άρωμα του ψημένου μήλου.

Εσύ από νωρίς καθισμένη στην άκρη της κάμαρας

κεντάς δαντέλες στου λύχνου το φως

και δαγκώνεις τα χείλη κάθε που σε τρυπά η βελόνα.

Λινά σεντόνια σε ντύνουν νύφη

σαν γέρνεις να πλαγιάσεις

κι ο Μορφέας ασελγεί στα όνειρά σου.

Εγώ πορθητής μιας Ιεριχούς

που δεν μπόρεσα ποτέ τα τείχη να ρίξω

πέφτω πάλι στη μάχη νεκρός και σε χάνω.

Μη ρωτάς γιατί ροδίζει ο ουρανός λίγο πριν το ξημέρωμα.

Τους κρυφούς στεναγμούς των αγγέλων 

ουτ' η νύχτα δεν μπορεί για πολύ να σκεπάσει.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

4/2/19

Carl Holsøe, Σκηνή εσωτερικού δωματίου με γυναίκα που κάθεται μπροστά σε παράθυρο και κεντάει. 

http://www.artnet.com/artists/carl-vilhelm-holsoe/past-auction-results

Απουσία...

Έργο της εικαστικού Κωνσταντίνας Κατρακάζου από την έκθεσή της "ΑΠΟΥΣΙΑ"

Ήσουνα έρωτας...

κρυστάλλινο νερό πηγής που ξεδιψούσα'

ζεστό μαϊστράλι που στο λαιμό μου απάγκιαζε'

λάγνο μενεξεδί στο βύθισμα του ήλιου κάθε δειλινο.

Ήσουνα χάδι...

ακράγγισμα δισταχτικό στ΄ Αποσπερίτη την ώρα'

μοσχοβολιά βασιλικού στου κόρφου το φανέρωμα'

κανέλλα και γαρύφαλο στ' αέρινο φιλί μου.

Ήσουν λαχτάρα...

γλυκό τριαντάφυλλο που μούδιαζε τα χείλη'

γιασεμί και γαρδένια στο παραθύρι της ψυχής'

φυλαχτό από τίμιο ξύλο, ραμμένο στο λινό νυχτικό.

Ήσουν προσμονή...

σκαρί που περίμενα να φανείς στο αραξοβόλι μου'

ουράνιο τόξο μετά της ψυχής την καταιγίδα'

ανθισμένο γιασεμί μετά τα λευκά του χειμώνα.

- Μα μίσεψες -

και σίγησε η φωνή, 

ξίνησε το γλυκό στο βάζο,

ορφανά από φιλί τα χείλη, 

μαράθηκε ο βασιλικός...

Στη δύση του ήλιου κοιμήθηκες Έρωτας

μα στης αυγής το φανέρωμα ντύθηκες ΑΠΟΥΣΙΑ !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

30/1/19

Φτερουγίσματα

 

Γοργά νυχτώνει κι απόψε

και στων ματιών μου την άκρη

η πεθυμιά ανατέλλει.

Απείθαρχες λέξεις νήματα γίνονται

κι εγώ κεντώ στίχους 

στης ψυχής τον καμβά

Γλυκοφτερουγίζουν τα βλέφαρα

στη σκέψη της αφής σου.

Τα χείλη σου σιγοψιθυρίζουν

λόγια που μαρτύρησα απάνω στο χαρτί

και τ' ακροδάχτυλά σου βουτηγμένα 

στη μελάνη μου

αργά χαράζουν απάνω στο κορμί

ένα ακόμα μονοπάτι... φαντάζομαι.

Προσμένω μια μενεξεδένια αυγή

ν' αγκαλιάσει το βλέμμα μου.

Καρτερώ μια βροχή απ' άνθη κερασιάς

να με βαφτίσουν και πάλι ΖΩΗ! 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

26/1/19

Painting: Dreams by Michael and Inessa Garmash

 http://www.jwatsonfineart.com/garmash/originals/dreams_originals.html

Πώς να σωπάσω …;

Σωπαίνω τα πουλιά

κάθε που στο νου μου

η σκέψη σου σιγοσφυρίζει.

Σωπαίνω τον αέρα κάθε που μου μαρτυρά

της φυγής σου τα ταξίδια.

Σωπαίνω τ’ άστρα που φώτιζαν

το σμίξιμο των στίχων μας

στο κιότεμα του φεγγαριού.

Μα πώς να σωπάσω την ψυχή που ανταριάζει

σαν ανταμώνω τη θάλασσα;

Πώς να σωπάσω το κενό που γεννά

η φωνή σου που λείπει;

Πώς να σωπάσω τ’ Απρίλη

το μεθυσμένο χειροφίλημα

και του γιασεμιού την άσβεστη δίψα

που μόνο ο ασπασμός σου δρόσιζε.

Είμαστε φάροι μοιρασμένοι στης ζωής τα πελάγη

κι αν είναι κάτι που μένει

είν’ τα καράβια που φωτίσαμε για λίγο τη ρότα τους

και τα κύματα που σπάσαν πάνω στα βράχια μας

γεννώντας το λευκό του αφρού

και ντύνοντας νύφη τη φτωχή μας ψυχή.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

23/1/19

(photo: https://mazimagazine.gr/?p=21027)

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΙΒΙΣΚΟΥ

...τώρα ξέρω πως όταν φύγω από αυτή τη ζωή, ένα κομμάτι της ψυχής μου θα συνεχίσει να ζει μέσα σε αυτές τις σελίδες. Δεν ξέρω τι με συγκινεί περισσότερο. Το να βλέπω τα λόγια μου τυπωμένα, ν' αγγίζω τις σελίδες του βιβλίου μου ή να βλέπω τα πρόσωπα πολλών από εσάς που με την αγάπη σας ή την αλλληλεπίδρασή μας γεννήσατε μέσα μου τούτο το πόνημα. 

...

Οι Vergina Books & Publications - Εκδόσεις Βεργίνα , η εξαιρετική εκδότρια Ευγενία Ασημακοπούλου Τσαλπαρά και εγώ έχουμε τη χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσουμε την πρώτη ποιητική μου συλλογή "Στον Αστερισμό του Ιβίσκου". 

Η φωτογραφία του εξωφύλλου ανήκει στη φίλη φωτογράφο και blogger Μαρία Καρβούνη Μαρία Μαρία.

Τη συλλογή έχω την τιμή να προλογίζει ο εξαιρετικός ποιητής και εικαστικός, φίλος και συνοδοιπόρος, πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, Κώστας Καρούσος. 

Τη συλλογή αυτή μπορείτε να προμηθευτείτε από τον εκδοτικό οίκο Βεργίνα, τη γράφουσα,μέσω παραγγελίας από οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο και στην παρουσίαση του βιβλίου που θα γίνει στην Αίθουσα της ΕΕΛ εν ευθέτω χρόνω.

Σταθερή στη σκέψη μου ότι τα ταλέντα είναι δώρα Άνωθεν και γι' αυτό μη εκταμιεύσιμα, σας ενημερώνω πως τα έσοδα από τις πωλήσεις των βιβλίων θα δωθούν στο Άλμα Ζωής για την αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστου.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τούτο το ταξίδι που μόλις ξεκινά... για μιαν ακόμα Ιθάκη μας !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

ΨΥΧΗ

ΨΥΧΗ

Γεννήθηκα  στην απαρχή του χρόνου

και κατοικώ στον πρώτο χτύπο της καρδιάς.

Καθ’ αυγή ενδύομαι όλους τους τόνους του ροδί

και φτερουγίζω στη μαρτυρία κάθε χαμόγελου,

που υπογράφουν τα χείλη.

Τη νύχτα ταξιδεύω στα όνειρα

και ξεδιψώ στην παρηγοριά τους.

Σε καιρούς χαλεπούς, σε μέρη ανήλια και υγρά

με πείσμα και ελπίδα θωρακίζομαι

και τ’ άδικο, ως πρέπει, πολεμώ κι ας ηττάμαι.

Ανάρια κι αόρατη διακρίνω το αύριο

πριν καν γεννηθεί.

Αγέραστη και απέθαντη, πέρα απ’ την ύλη

κάθε φορά, σε άλλο ναό ξεκουράζομαι.

Στο τέλος του δρόμου την πύλη περνώ

φορώντας  μια χιτώνη λευκή

και στο άρμα του ήλιου οδεύω

σμίγοντας με το φως μια ακόμα φορά

ως το επόμενο ταξίδι.

Ψυχή με φωνάζουν κι ας μη με είδαν ποτέ !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

17/5/18

(Photography by Brooke Shaden)

Το παραπάνω ποίημα είναι η ταπεινή μου συμμετοχή, εκτός διαγωνισμού στο 20ο συμπόσιο ποίησης που διοργανώνει η φίλη μας Αριστέα στο μπλογκ της  η ζωή είναι ωραία... 

Εύχομαι καλή διασκέδαση και καλή επιτυχία σε όλους τους φίλους συμμετέχοντες.