Αγκαλιά

Όλη νύχτα ο ύπνος δεν με αντάμωσε.
Εκείνο το γοερό κλάμα μαστίγωνε τον άνεμο
και κομμάτιαζε κάθε όνειρο πάνω στη γη.
Βγήκα στον δρόμο κι άρχισα ν' ακολουθώ
τον ήχο από το ασίγαστο παράπονο.
Το βρήκα σε μια σκοτεινή γωνιά,
σ' ένα αδιέξοδο,
να τρέμει ορφανό από άγγιγμα.
Γύρω του χόρευαν γελώντας
η οδύνη, ο φόβος και η μοναξιά.

 
Φύγετε, φώναξα πετροβολώντας. Αφήστε το ήσυχο!

 
Ο ανίερος χορός, όμως συνεχιζόταν. 

Πέρασα δίχως δισταγμό ανάμεσά τους.
Του άπλωσα τα χέρια κι εκείνο κόλλησε πάνω στο στήθος μου.
Αίφνης σταμάτησε να κλαίει.
Ένα λαμπρό φως το έλουσε
και την καρδιά μου τύλιξε μια ζεστασιά όμοια με αυτή της φάτνης,
όταν γεννιόταν ο Χριστός.

 

Πώς σε λένε; ρώτησα.

Το πλάσμα με κοίταξε με δυο μάτια φεγγάρια...

Αγκαλιά, μου ψιθύρισε 

και όλη η πλάση έλαμψε στο άκουσμά της.

Το δικό μου αποτύπωμα στο ποιητικό ρεβεγιόν της ακριβής μας Κυράς του Κάστρου. 

Συγχαρητήρια σε όλους τους καλεσμένους και στα πρώτα βιολιά της ορχήστρας. 

 Και αυτές τις γιορτές συνεχίζουμε πεισματικά να στηρίζουμε την υγεία, την αγάπη και την αλληλεγγύη. Καλή κι ευλογημένη Χρονιά!

Μετά τιμής και αγάπης

Σταυρούλα Δεκούλου

Η φίλη μου η Αριστέα...

Ο Φλεβάρης έκανε ποδαρικό φορτωμένος δώρα που ήρθαν από ένα κάστρο ξεχωριστό. Ένα κάστρο που αντί για δράκους, έχει σκύλο (τον Μάξ) και αντί για πολεμίστρες έχει μια αυλή γεμάτη λουλούδια.  Δεν έχει υπηρέτες γιατί όσοι κατοικούν σε αυτό έμαθαν να αυτοεξυπηρετούνται, να είναι αυτάρκεις και να προσφέρουν. Δεν έχει χρυσά και μαλάματα εκτός και με ρωτάτε για την καρδιά των ανθρώπων που κατοικούν εκεί. 

      

  

Η Κυρά του κάστρου δεν φορά τουαλέτες ούτε έχει κορώνα στα μαλλιά. Ξέρει όμως πώς να κάθεται στον  θρόνο της καρδιάς μας. Δεν οργανώνει πάρτι με ορχήστρες και τραπέζια με γεμιστά γουρουνόπουλα και πενταόροφες τούρτες. 

Όμως...

Κάθε που όλα μοιάζουν δύσκολα, ανυπόφορα, ανιαρά ...

Ανοίγει τη μεγάλη σάλα του Κάστρου της και στρώνει το τεράστιο τραπέζι του με ένα ολόλευκο λινό τραπεζομάντηλο και πάνω βάζει αναρίθμητα σερβίτσια ώστε όποιος και να περάσει να έχει θέση και για εκείνον να κάτσει και μας καλεί να δειπνήσουμε με ποίηση. 

Βάζουμε όλοι τα καλά μας και τρέχουμε στη μαγική αυτή γιορτή. 

Γεμίζουμε την καρδιά μας και το μυαλό μας λέξεις και στίχους και νοήματα και εικόνες και τα  προσφέρουμε ως δώρα στην όμορφη Κυρά που ευθύς αμέσως τα τοποθετεί πάνω στο τραπέζι και τα θαυμάζουμε και τα δοκιμάζουμε όλα, γιατί όλα είναι διαλεχτά και όλα νόστιμα γιατί όλα είναι γραμμένα από καρδιάς και στολισμένα με αγάπη. 

Μέρες κρατά τούτη η γιορτή των λέξεων. 

Μια γιορτή που σε αναγκάζει να μπεις μέσα της με καθαρό μυαλό και καρδιά, χωρίς υστεροβουλία γιατί γιορτάζουν οι λέξεις, οι στίχοι, η ποίηση. 

Γιορτάζει η φιλία, ο σεβασμός, η συνύπαρξη, η αγάπη. 

Γιορτάζει η ποίηση... 

Τη γιορτή αυτή η Κυρά του Κάστρου την ονόμασε Συμπόσιο Ποίησης 

και μέχρι τώρα έχουμε ζήσει 29 τέτοιες γιορτές.  

Στο τέλος κάθε γιορτής διαλέγουμε τους στίχους εκείνους που άγγιξαν την καρδιά μας λίγο περισσότερο από τους άλλους και η Κυρά του Κάστρου ετοιμάζει ένα δώρο με τα ακριβά της χέρια και το προσφέρει στον νικητή. 

Και είναι ακριβό και πολύτιμο, να ξέρετε,

 το δώρο το φτιαγμένο με τα ίδια σου τα χέρια, 

γιατί κλείνει μέσα του την αγάπη, τη σκέψη, την έννοια, τη φροντίδα, τη ζεστασιά του ανθρώπου που το ετοιμάζει. 

Είναι πολύτιμο γιατί κόστισε χρόνο και ο χρόνος είναι κάτι που δεν μπορούμε ποτέ να γυρίσουμε πίσω στον άλλο. 

Στην 29η γιορτή μας έτυχαν οι δικοί μου στίχοι να αγκαλιαστούν λίγο περισσότερο από τους άλλους και χτες βρήκα το δώρο μου να με περιμένει κάνοντας ποδαρικό με αυτή την εικόνα ο  Φλεβάρης σε μια χρονιά που ελπίζω και προσεύχομαι να μη μου πάρει κανέναν πια μακριά, να αφήσει να έρθει η άνοιξη στις καρδιές μας και ειρήνη στον κόσμο και να έχουν όλοι οι άνθρωποι της γης ένα ζεστό κρεβάτι και ένα πιάτο φαγητό, να έχουν τα παιδιά πανωφόρια στο κρύο και παπουτσάκια στα πόδια τους, να έχουν όλα τα ζώα κάποιον να τα αγαπά και να τα φροντίζει και να σταματήσει η Μεσόγειος να καταπίνει ανθρώπους και οι πηγές αντί για νερό να αναβλύζουν αίμα αθώων ανθρώπων. 

Τα μυρωμένα με αγάπη και έννοια δώρα μου τα έφτιαξε με τα ευλογημένα της χέρια 

η Αριστέα

η Κυρά του Κάστρου

που κάνει τις γιορτές της ποίησης 

και που μπορώ να λέω και να φωνάζω δακρύζοντας ότι πέρα και πάνω από όλα πια 

είναι,

Η φίλη μου η Αριστέα 

κι αυτό είναι το πιο όμορφο δώρο που θα μπορούσε να μου χαρίσει ποτέ. 

Οι θησαυροί μου... φτιαγμένοι όλοι από τα χεράκια της Αριστέας

Η κάρτα με τα ακριβά λόγια της Κυράς του Κάστρου

Ξύλινα σουβέρ, μοναδικής ομορφιάς, χειροποίητα, μοσχοβολιά ξύλου και αγάπης

Ένα στολισμένο σαπουνάκι

Ένα ξύλο κοπής, ένα μικρό έργο τέχνης που μόλις πήρε την τιμητική του θέση στο σαλόνι μου

Ξύλινος σελιδοδείκτης στολισμένος με τη μέθοδο decoupage να με συντροφεύει στα διαβάσματά μου

Αγκαλιάζει τα γράμματα χωρίς διακρίσεις.

Ρήματα φτιάχνει της ζωής ακριβά.

Ισορροπεί στης μέρας τις κρίσεις. 

Στρώνει τραπέζι με στίχους και μας κερνά.

Τόνους αγάπη τριγύρω χαρίζει

Είναι δυνατή και πάντα ελπίζει

Ασταμάτητα λέει... η Ζωή είναι ωραία!

Είναι η φίλη μου η Αριστέα 💓

Δεν κατάφερα να βρω τα γράμματα να γράψω ευχαριστώ

Εύχομαι όμως να νιώσατε το πώς ένιωσα 

και σας εύχομαι ολόψυχα να έχετε την τύχη και την ευλογία 

μιας Αριστέας στη ζωή σας 

Σταυρούλα

2/2/23

Kαι δειπνήσαμε αγάπη

Έχτιζα ολονυχτίς με τα χέρια γυμνά στην κεντρική πλατεία της γης. Βιαζόμουν να προλάβω να τελειώσω πριν τη γέννηση Εκείνου. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ακούω το νιογέννητο κλάμα Του και κάθε άνοιξη τον λυγμό Του. Κι όμως Εκείνος επιμένει να γεννιέται κάθε χρόνο στην καρδιά του Χειμώνα κι ας είναι πάντα πέντε τα καρφιά που τον σκοτώνουν κάθε Απρίλη. Πριν το ξημέρωμα είχα τελειώσει το χτίσιμο του τραπεζιού. Το έστρωσα με τα ρούχα των προσφύγων, τα αποφόρια των φτωχών, τους επιδέσμους των πληγωμένων, τις ποδιές των γυναικών. Κάτσαμε όλοι γύρω του βουβοί προσμένοντας να γεννηθεί η αγάπη. Ένα φως έσκυψε πάνω μας. Ένα φως μας αγκάλιασε όλους... και δειπνήσαμε ελπίδα και συγχώρεση. Θεέ μου... Θεέ τους... και δειπνήσαμε αγάπη.

Σταυρούλα Δεκούλου

Το ευχαριστώ είναι λίγο για τούτο το όμορφο ταξίδι, αγαπημένη μου Κυρά του Πύργου.

Εύχομαι όλοι να ακολουθήσουν τον σύνδεσμο που οδηγεί στο φιλόξενο σπιτικό σου και να διαβάσουν τούτο το περβόλι με τις γραφές όλων όσων έλαβαν μέρος. Από εμένα μια μεγάλη υπόκλιση και μια αγκαλιά.

Καλή χρονιά σε όλους. Σας ευχαριστώ!

Άνθρωποι ή στοιχειά;

Αγάπη μου,

το μελάνι σώνεται κι έχω τόσα να σου πω.

Πρόσεχε, ακούς;

Πρόσεχε εκεί που διαβαίνεις.

Μη λάχει και σε βρει βόλι εχθρικό.

Πέντε μήνες τα μάτια σου δεν αντάμωσα

κι ο ουρανός μου χωρίς στερέωμα δείχνει.

Πέντε μήνες που δεν σε φίλησα

κι ο κόρφος μου κάθε απόβραδο σ’ αναζητά.

Φούσκωσε η κοιλιά μου και μαζί και η αγάπη μας.

Πρόσεχε ακριβέ μου, να φυλάγεσαι…

κι αν μπορέσεις να μη σκοτώσεις κάποιον,

σώσε τον.

Ίσως έχει κι εκείνος έναν κόρφο που τον περιμένει.

Ίσως έχει κι εκείνος ένα βιολί όμοιο με το δικό σου.

Ίσως έχει κι εκείνος ένα γιασεμί στο παραθύρι του.

Ο πόλεμος θα περάσει αγάπη μου.

Εμείς όμως πρέπει να επιλέξουμε τι θα μείνουμε.

Άνθρωποι ή στοιχειά;

Σώθηκε το μελάνι αγάπη μου.

Να προσέχεις ακούς;

Σ’ αγαπώ.

'Ήταν η δική μου συμμετοχή στο 28ο αντιπολεμικό συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε στο όμορφο κάστρο της η Princess Airis.

Ένα ποίημα που γράφτηκε στο παρά πέντε κάτω από αντίξοες συνθήκες,

αλλά με αγάπη και με την ανάγκη να δηλώσει την παρουσία του στην εκλεκτή πυργοδέσποινα 

που με ανιδιοτέλεια και αγάπη ανάβει πάντα τα φώτα στη μεγάλη σάλα για χάρη της ποίησης. 

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που με τιμήσατε με την προσοχή σας. 

Βαθιά και ταπεινή υπόκλιση απέναντι στο μεγαλείο των στίχων σας. 
Εύχομαι ειρήνη στη γη μας και Καλό Πάσχα σε όλους. 

Σταυρούλα Δεκούλου

Αντέχω, να λες…

 

Tα δύο σου χέρια κάνε σκεπή

να βρει η αγάπη γωνιά να φωλιάσει

για κάθε ορφάνεμα, κάθε ψυχή

που έχει στη νύχτα το δρόμο της χάσει.

Αντέχω, να λες, με χέρι απλωμένο

εκεί που ο πόνος βλασταίνει, θεριεύει.

Στην κάθε πληγή σεμνά να σιμώνεις

να στέκεσαι εκεί, να λες, περιμένω.

Να γίνεσαι σπίτι, απάγκιο, ναός

λιβάνι και σμύρνα στην πλάση να δίνεις

Αντέχω, να λες, σαν άλλος Χριστός

ακόμα και όταν μονάχος σου μείνεις.

Το δικό μου αποτύπωμα στο ποιητικό ρεβεγιόν της  ακριβής μας Κυράς του Κάστρου. Συγχαρητήρια σε όλους τους καλεσμένους και στα πρώτα βιολιά της ορχήστρας. Έχοντας συνειδητά αποτραβηχτεί από τις γιορτές εδώ και δυο χρόνια, τούτο το αντάμωμα υπήρξε πραγματικά μια μεγάλη ανάσα. Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς. Καλή κι ευλογημένη Χρονιά!

Δεκούλου Σταυρούλα 

Στιγμές που ντρέπομαι

Έχω ένα σπίτι μικρό.

Μια γκρίζα γωνιά στην άκρη του δρόμου.

Σαν να μη χώρεσαν ποτέ πουθενά...

μήτε τα θέλω μου μήτε εγώ.

Έχω έναν κήπο ανοικτό

στ' αδέσποτα ζώα της πόλης.

Μήπως έτσι δεν είμαι κι εγώ;

Αδέσποτος άνθρωπος μιας κοινωνίας.

Περνώ τους χειμώνες με το Βοριά

κι όλο παγώνει η έρμη ψυχή μου

Τα καλοκαίρια ο Λίβας ζεστός

κι όλο ξεραίνονται τα δυο μου χείλη.

Έχω ένα σπίτι μικρό

φτωχό παράπηγμα από χαρτόνια και πλίνθους

μικρό κενοτάφιο μιας μπαζωμένης ζωής

πικρό παρανάλωμα νεκρών ονείρων.

Έχω ένα σπίτι στην άκρη του δρόμου

και σαν σιμά περπατάς

αθόρυβος θέλω να είσαι

να μην ξυπνάω και θυμάμαι πως ακόμα υπάρχω,

και μου χρεώνουν ότι ζω.

 

Σταυρούλα Δεκούλου

Ταπεινή κατάθεση στο 27ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Οικοδέσποινα του Πύργου, Αριστέα,  εδώ 

Βρέχει γαζία απόψε

 

Βρέχει γαζία απόψε

πάνω στα σκονισμένα μου ματόκλαδα.

Γεμίζω το ποτήρι μου λυγμούς 

και σε κερνάω...  "Στην υγειά μας, αγάπη μου"

Συλλογιέμαι τη μοναξιά της Κυριακής,

το παράπονο των στίχων.

Στρώνω το κρεβάτι μου με μια μεταξωτή θλίψη

κι αποκοιμιέμαι στην αγκαλιά της απουσίας σου.

Μάκρυναν οι δρόμοι,

δεν φτάνει η φωνή μου πια σε σένα 

και το χαμόγελο αδιόρατο πια.

Χαθήκαμε...

Έλα να κλείσουμε κι απόψε τις κουρτίνες,

τ' άστρα μας πρόδωσαν κι αυτά

και δεν φωτίζουν τον ουρανό μας τη νύχτα.

Έλα να σβήσουμε τα φώτα

και ν' ανταμώσουμε στο όνειρο.

Έλα...

Θα σου 'χω αναμμένο ένα κερί για φάρο.

Πιάσε το χέρι μου και πάμε μακριά,

πίσω ν' αφήσουμε την έρημη τούτη πόλη.

Σταυρούλα Δεκούλου 

Ήταν η δική μου συμμετοχή στο επετειακό συμπόσιο ποίησης της αγαπημένης μας Αριστέας, που χρόνια τώρα μας κερνά φιλοξενία και υπέροχες ποιητικές στιγμές. 

Ευχαριστώ και όσους φίλους στάθηκαν στα λόγια μου και ταξίδεψαν μαζί τους. 

Χρόνια πολλά σε όλους! 

Με στόχο τ' απέραντο

Χους ει - μου λένε -
Θα σου φορέσω τα λευκά του θανάτου
και το προσκέφαλό σου θα κεντήσω
με των μαλλιών μου το νήμα
να 'χεις μια μυρωδιά από γαζία
στον όμορφο ύπνο σου.
Θα κρύψω στη χούφτα σου λίγα βότσαλα αστραφτερά,
σημάδια να βάλεις στον δρόμο
μη και θελήσεις να γυρίσεις.
Κι εκεί στου σακακιού σου το πέτο, ζερβά
ένα ματσάκι μη με λησμονείς θα σου στολίσω
να σε σκεπάζουν οι θύμησες
στης κάθε μέρας το γέρμα.
Μύριζε άνοιξη το στερνό μας φιλί,
και τα δυο χέρια σου
απλωμένες φτερούγες γύρω μου.
Πάρε με να πετάξουμε μαζί.
Να δω τον ουρανό μέσ' απ' τα μάτια σου.
Μνέω στον άνεμο να σώσει της φωνής σου τον ήχο
να 'χω αιώνιο το στερνό σου σ' αγαπώ
κάθε που τρεμοπαίζουν οι φυλλωσιές στ' άγγιγμά του.
και εις χουν απελεύσει - μου ψιθυρίζουν-
Μα εγώ ξέρω πως πάντα μ' ένα ρόδο στο χέρι
θα στοχεύεις στ' απέραντο
μέχρι να με ξανανταμώσεις. 

'Ηταν η δική μου συμμετοχή στο 23ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Αριστέα μας στον όμορφο πύργο της. Ευχαριστώ θερμά, θερμότατα για τη φιλοξενία, αλλά και όσους φίλους αγκάλιασαν τα λόγια μου με την προσοχή τους. 

Καλή Ανάσταση με αγάπη και υγεία σε όλους !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

ΨΥΧΗ

ΨΥΧΗ

Γεννήθηκα  στην απαρχή του χρόνου

και κατοικώ στον πρώτο χτύπο της καρδιάς.

Καθ’ αυγή ενδύομαι όλους τους τόνους του ροδί

και φτερουγίζω στη μαρτυρία κάθε χαμόγελου,

που υπογράφουν τα χείλη.

Τη νύχτα ταξιδεύω στα όνειρα

και ξεδιψώ στην παρηγοριά τους.

Σε καιρούς χαλεπούς, σε μέρη ανήλια και υγρά

με πείσμα και ελπίδα θωρακίζομαι

και τ’ άδικο, ως πρέπει, πολεμώ κι ας ηττάμαι.

Ανάρια κι αόρατη διακρίνω το αύριο

πριν καν γεννηθεί.

Αγέραστη και απέθαντη, πέρα απ’ την ύλη

κάθε φορά, σε άλλο ναό ξεκουράζομαι.

Στο τέλος του δρόμου την πύλη περνώ

φορώντας  μια χιτώνη λευκή

και στο άρμα του ήλιου οδεύω

σμίγοντας με το φως μια ακόμα φορά

ως το επόμενο ταξίδι.

Ψυχή με φωνάζουν κι ας μη με είδαν ποτέ !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

17/5/18

(Photography by Brooke Shaden)

Το παραπάνω ποίημα είναι η ταπεινή μου συμμετοχή, εκτός διαγωνισμού στο 20ο συμπόσιο ποίησης που διοργανώνει η φίλη μας Αριστέα στο μπλογκ της  η ζωή είναι ωραία... 

Εύχομαι καλή διασκέδαση και καλή επιτυχία σε όλους τους φίλους συμμετέχοντες. 

ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ

Του φθινοπώρου γέννα, Εγώ,

με μάτια δυο μεθυσμένες λίμνες

γλυκόπιοτο κρασί.

Τα χείλη να μαρτυρούν 

της νύχτας τ’  ανείπωτα, στ’ Αυγούστου το φιλί

και την αλμύρα της θάλασσας

στου κορμιού την πλημμυρίδα. 

Με ροδόχρυσα φύλλα

του ανέμου επαίτες

κεντώ της ποδιάς τον ποδόγυρο. 

Στο χρυσό του μελιού

βαφτίζω το γέλιο μου, πριν στο χαρίσω.

Θηλάζω με φως την αυγή

σαν χαθει το φεγγάρι

και χαράζω τα ίχνη μου στο νοτισμένο 

απ’ τα πρωτοβρόχια χώμα.

Κι αν θαρρείς πως η πλάση γιορτάζει την Κοίμηση

εγώ κρυφή ερωμένη στου Άδη την κλίνη

κάθε νυχτα, τον έρωτ’  ανασταίνω

τη Γένεση σκιαγραφώντας απ’ την αρχή.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

13/12/16

Ήταν ο δικός μου σκαριφισμός στον πίνακα του 14ου Συμποσίου Ποίησης

που διοργάνωσε για μια ακόμα φορά η Αριστέα στο μπλογκ της, 

Η ζωή είναι ωραία. 

Ευχαριστώ θερμά για τη φιλοξενία και το ταξιδι. 

Πήρα χρώμα και νερό

Σήμερα έβαλα στο φως ένα γυαλί κι έφτιαξα ένα ουράνιο τόξο.

Έκλεψα όλα του τα χρώματα και τα φυλάκισα σ’ ενα μπουκάλι μαγικό.

Σ’ έγδυσα απαλά και σ' έπλυνα.

Σε στέγνωσα με λατρεία κι αγάπη.

Ύστερα σου ζήτησα να γίνεις ο καμβάς μου.

- Θέλω να ζωγραφίσω πάνω σου όσα στην καρδιά μου γεννάς,

τα μέρη που με ταξιδεύεις.

Και πήρα γαλανό γι’ αρχη

κι έφτιαξα έναν ωκεανό στην πλάτη σου.

Ένα θαλάσσιο ρεύμα να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά σου

κι εγώ καράβι ακυβέρνητο 

να χάνομαι στα γαλάζια σου ύδατα

και να μη θέλω στεριά να βρω.

Ναυαγός να πνίγομαι μέσα στα κύματά σου. 

Πήρα πράσινο κι έφτιαξα μια κοιλάδα 

αναμεσα στα στήθη σου

κι ένα ιερό βωμό στο μέρος της καρδιάς σου.

Να σκύβω εκεί να προσκυνώ, 

να καταθέτω την αγάπη μου.

Πήρα έν' άλικο καυτό και σου ‘βαψα τα χείλη,

να μου θυμίζουν ώριμες κερασιές και μυρωδάτες φράουλες,

να τα φιλώ και να μεταλαμβάνω νάμα.

Παράδεισος και κόλασή μου, Εσύ,

να με σταυρώνεις και να μ' ανασταίνεις.

Έκλεψα κι ενα κίτρινο και ζωγράφισα φλόγες στα μαλλιά σου.

Φλόγες σαν αυτές που σκορπάς στο κάθε γέλιο σου.

Φλόγες καυτές σαν κάθε άγγιγμά σου.

Κι έμεινε το μενεξεδί,

που απόθεσα στα μάτια σου

αυτά που με μεθούν σαν νυχτολούλουδο κάθε βράδυ,

που θυμίζουν ερωτευμένο ουρανό λίγο πριν το χάραμα.

- Μάτια μενεξεδιά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν; με ρώτησες.

- Μόνο τα δικά σου και τα ζωγράφισα εγώ!

Πήρα ένα λευκό σεντόνι και σε τύλιξα προσεχτικά. 

Τ' ακούμπησα πάνω στο κορμί σου 

και η εικόνα σου αποτυπώθηκε εκεί μαγικά.

Τέντωσα το πανί και στο έδειξα.

- Κοίτα πώς βλέπω τον κόσμο μέσα από σένα, σου είπα.

- Μα αυτό δεν είμαι εγω, μου αποκρίθηκες.

- Εσύ είσαι μέσα από τα χρώματα του ουρανού και του λευκού κλεμμένη ύπαρξη.

Για σένα τα ‘κλεψα, για να σε ζωγραφίσω.

Καμβά της ύπαρξής μου.

Πίνακα του πεπρωμένου μου.

Με χρώμα και νερό απόψε σε βάφτισα...
Τ’ όνομά σου ΕΡΩΤΑΣ ... και η φύση σου ΓΥΝΑΙΚΑ !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

16/1/14

Το ποίημα αυτό ανασύρεται από το παρελθόν και ταξιδεύει μακριά στον πύργο της Αριστέας,
στο 13ο συμπόσιο ποίησης 
με  θέμα το Χρώμα !
Βουτήξτε τις γραφίδες σας στην παλέτα του ουράνιου τόξου
και ταξιδέψτε στης ποίησης τ΄ανοικτα.
Καλά μας ταξίδια !

Ρέκβιεμ τ’ αποχαιρετισμού

Ορφανεμένα τα χέρια

απ’ της αφής σου τη θαλπωρή.

Έρμα κλωνιά, χωρίς λουλούδια,

στέκουν μετέωρα στου Βοριά το ανάθεμα.

Άνυδρη εποχή !

Μόνο το δάκρυ ξεπλένει τον πόνο.

Εσύ λείπεις από χτες σε ταξίδι αέναο,

σ’ αχαρτογράφητα ύδατα.

Πού πας;  μαρτυρά ο λυγμός μου,

μα εσύ πια βουβός.

Με λευκή φορεσιά,

χορευτής  ζηλευτός αντρειώνεσαι

μυσταγωγίας  ανείπωτης.

Κι όλο να φεύγεις...

Εγώ εδώ, στου λιμανιού την άκρη

να θωρώ να σπά η θαλασσα

πάνω στα βράχια,

να βουλιάζουν μεσίστια

της ψυχής μου οι ελπίδες.

Χαράκωσε τις απαλάμες

το σκοινί που μάταια βαστώ

μη λάχει και κάβους λύσεις.

Να ψήνονται οι πληγές

απ’ του πελάγου την αλμύρα.

Να καίγεται ο νους

στου μισεμού τη σκέψη.

Πού πας ; να ρωτώ.

Κι όλο να ξεμακραίνεις...

Μια σιωπή πια η φωνή σου

και μια σκιά η εικόνα σου

που στο φως του λύχνου ξεψυχά.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

23/6/16

Το παράπανω ποίημα είναι η εκτός συναγωνισμού συμμετοχή μου στο 12 συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει για μια ακόμα φορά η αγαπημένη μου Αριστέα στον όμορφο πύργο της. 

Σε ευχαριστώ πολύ για το ταξίδι Αριστέα μου... 

για όλα τα ταξίδια που μου χάρισες ως τώρα στο όμορφο σπιτικό σου !

Παιδί παράπονο

Σώπα, μην κλαις. 

Παιδί ' μαι κι εγώ

μ' ένα παράπονο στα χείλη 

και μ' ένα εξορισμένο χαμόγελο

στο μετερίζι του πόνου.

Με μια ψυχή, πανί απλωμένο

που μάταια παλεύει να φουσκώσει

απ' του ονείρου τον αγέρα

να ταξιδέψει στου χρόνου το φίλεμα.

Σώπα, μην κλαις.

Παιδί ' μαι κι εγώ

του διωγμού και του πολέμου. 

Δυο κεράκια ισχνά τρεμοπαίζουν τη νύχτα,

των γονιών η αγκαλιά είναι που μισεύει. 

Μαντήλι διπλωμένο η ελπίδα 

θα σφουγγίξει τα δάκρυά μας,

ίσαμε να βγει το ουράνιο τόξο.

Ίσαμ' ένα αγριοπερίστερο 

μ'ενα κλαδί ελιάς στο ράμφος

έρθει σιμά μας ν'απαγκιάσει.  

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

21/1/16

Το παρόν ποίημα είναι μια κατάθεση ψυχής, ελάχιστος φόρος τιμής,  εκτός συμμετοχής 

στο 11ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργάνωσε με επιτυχία για μια ακόμα φορά 

η φίλη μου Αριστέα στον πύργο της.