Α' βραβείο δοκιμίου στον 7ο παγκοσμιο λογοτεχνικό διαγωνισμό του ΕΠΟΚ

Στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό και Καλλιτεχνικό διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ. ( Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδος ) οι συμμετοχές μου βρήκαν τόπο να σταθούν και να ξεχωρίσουν σύμφωνα με την κρίση της λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής επιτροπής. Ευχαριστώ από καρδιας για την τιμή.

• Α' βραβείο για το ποίημα " Η ΞΕΝΙΤΙΑ "
• Α' Βραβείο για το δοκίμιο με τον τίτλο: Πόσο σπουδαίο είναι ένας πατέρας να μπορεί να πει μια ιστορία στα παιδιά, και ακόμα πιο σπουδαίο, να είναι η ιστορία της δικής του ζωής.
• Α' Βραβείο Ζωγραφικής 
• Α' Βραβείο Φωτογραφίας 

Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 2017 στην αίθουσα τελετών του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών.

Α' Βραβείο για το δοκίμιο με τον τίτλο:

Πόσο σπουδαίο είναι ένας πατέρας να μπορεί να πει μια ιστορία στα παιδιά, και ακόμα πιο σπουδαίο, να είναι η ιστορία της δικής του ζωής.

Πόσο σπουδαίο είναι ένας πατέρας να μπορεί να πει μια ιστορία στα παιδιά, και ακόμα πιο σπουδαίο, να είναι η ιστορία της δικής του ζωής.

«Μπαμπά», φώναξε η Μαρία. «Μπαμπά, σε χρειάζομαι. Έλα να σε ρωτήσω κάτι» επέμεινε πριν ακόμα πάρει απάντηση από τον πατέρα της.

«Έλα,  παιδί μου. Γιατί φωνάζεις;» απάντησε ο πατέρας μπαίνοντας βιαστικά στο δωμάτιο.

            «Μπαμπά μου, πρέπει να γράψω μια ιστορία για τον εμφύλιο πόλεμο, για τους καλούς και τους κακούς. ‘Έχεις μία να μου πεις;» ρώτησε η κόρη και τα μάτια της όλο αγωνία περίμεναν την απόκρισή του. Ο πατέρας της είχε πάντα απάντηση για όλα. Δεν μπορεί θα είχε και τώρα μια ιστορία να πει.

            «Δεν έχει καρδούλα μου ο εμφύλιος πόλεμος καλούς και κακούς, μήτε νικητές και νικημένους. Μόνο πληγωμένους ανθρώπους έχει με ματωμένα χέρια και σμπαραλιασμένες ψυχές» της αποκρίθηκε χαϊδεύοντάς την τρυφερά στο κεφάλι. Ο πατέρας κάθισε στην άκρη του κρεβατιού κι άρχισε να διηγείται...

Όταν ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος εδώ στην Ελλάδα εγώ ήμουν μωρό ακόμα και μαζί με τ’ αδέρφια μου ήμαστε στο πατρικό μας στο Χαλβάτσο. Νύχτα ντύθηκε κι έφυγε ο παππούς ο Δημήτρης από το σπίτι. Ένας γείτονας ήρθε και τον ειδοποίησε. Πήρε  σ’ ένα μπόγο κάλτσες και φανέλες,  ένα καρβέλι ψωμί  και λίγο τυρί, ζώστηκε την πιστόλα του και τα φισεκλίκια του και αφού μας φίλησε και η γιαγιά σου τον σταύρωσε χάθηκε μες στο σκοτάδι. Μήνες κάναμε να τον δούμε. Αραιά και πού έφτανε ένα μαντάτο πως κάποιος τον αντάμωσε περνώντας με τα γίδια από το βουνό. Άλλοτε πάλι έφτανε κανένα νέο με κανένα συγχωριανό που ερχόταν στα κλεφτά να δει τη γυναίκα του και να φιλήσει τα παιδιά του. Μια δυο φορές έστειλε μάλιστα και στη γιαγιά λίγα χρήματα, χωρίς κουβέντες κι εξηγήσεις πού τα είχε βρει.

            Δύσκολα περνούσαν οι μέρες των ανθρώπων εκείνον τον καιρό. Η Ελλάδα ακόμα μετρούσε τις πληγές της από την γερμανική κατοχή και προτού ακόμα καλά καλά κάνει λογαριασμό άρχισαν τ’ αδέρφια να αλληλοσκοτώνονται για τον θώκο. Οικογένειες διχάστηκαν, σπίτια ξεκληρίστηκαν, γενιές αφανίστηκαν και ο τόπος μας βάφτηκε ξανά στα κόκκινα και ντύθηκε στα μαύρα. Κι η γαλανόλευκη που μόλις είχε αρχίσει να κυματίζει λεύτερη, μεσίστια και ντροπιασμένη έκλαιγε τα παιδιά της. Γιατί όλοι παιδιά της ήτανε, Έλληνες !

            Η γιαγιά κι εμείς περνούσαμε δύσκολα. Και τι δεν έκανε για να εξοικονομήσει έστω και το καθημερινό μας ψωμί. Τη μια ζωνόταν το υνί, την άλλη το αλέτρι, μα πάντα αγόγγυστα. Ουφ, δεν βγήκε από το στόμα της. Έξι μας  είχε. Εγώ κοντά τεσσάρων χρονών και ο Παντελής ίσα που είχε περπατήσει. Καμιά φορά, σαν κατεβάζανε τους νεκρούς από τα βουνά, μας έπαιρνε και τα έξι, δυο στην αγκαλιά και τέσσερα τα μεγάλα από το χέρι και πήγαινε δίπλα στο σχολειό, εκεί που είχαν τις κάσες μαζωμένες και μια μια τις ξεκαπάκωνε για να δει αν ήταν μέσα ο άντρας της. Ο Θεός τον φύλαξε και δεν έπαθε τίποτα εκείνον τον καιρό, ο πατέρας.

            Όμως η ζωή είχε γίνει αβάσταχτη. Εκείνες τις μέρες του αλληλοσπαραγμού  όπως και τον καιρό της κατοχής οι μαυραγορίτες θησαύριζαν.  Η μάνα προσπαθώντας να σώσει ό,τι μπορούσε και να τραβήξει τον παππού μακριά από τις αναταραχές πούλησε όση γη είχαμε και δεν είχαμε και πήρε τότε τριάντα χιλιάδες δραχμές. Νύχτα μας φόρτωσε πάνω σε ένα γαϊδούρι. Εμάς τα μικρά και ό,τι από το νοικοκυριό της μπορούσε να μεταφέρει και φύγαμε  για την Αθήνα. Μια βδομάδα περπατάγαμε ίσαμε να φτάσουμε, μα τα καταφέραμε και πάλι "ουφ" από τα χείλη της δεν ακούστηκε. Κατάφερε μάλιστα και μήνυσε του πατέρα και λίγο καιρό μετά ήρθε και μας βρήκε. Με τα λεφτά που είχε πάρει η μάνα από τη γη αγόρασε μια μονοκατοικία, δυο δωμάτια όλα κι όλα, μα η ζωή μας εκεί συνεχίστηκε κι εξελίχθηκε με ασφάλεια μέχρι που τέλειωσε κι ο εμφύλιος.

            Ο πατέρας δεν μίλησε ποτέ για ό,τι είχε συμβεί απάνω στα βουνά. Μόλις έθιγε κάποιος το θέμα, τα μάτια του σκοτείνιαζαν κι έλεγε με βροντερή φωνή, «Αυτές είναι στοιχειωμένες στιγμές, καταραμένες... μην τις μελετάτε» και μετά έφευγε από το δωμάτιο. Λέξη δεν του πήραμε ποτέ. Χρόνια πολλά μετά, όταν έφυγε από τη ζωή, ήταν γραμμένο να μάθω κάτι από εκείνον τον καιρό, τον σκοτεινό.

            Την  μέρα της κηδείας κόσμος πολύς, πάρα πολύς μαζεύτηκε να τον αποχαιρετήσει πριν το στερνό του ταξίδι. Αρκετοί μας ήταν άγνωστοι, αλλά ποιον μπορείς να διώξεις ή να ρωτήσεις σαν σου λέει πως είναι φίλος από τα παλιά. Μόνο μια γυναίκα μου έκανε εντύπωση μεγάλη. Σαν πλησίασε την κάσα, έπεσε στα γόνατα και βάλθηκε να κλαίει. Ύστερα σηκώθηκε σιγοψιθύρισε ένα ευχαριστώ κι απομακρύνθηκε. Εγώ που είχα παρακολουθήσει όλη αυτή τη σκηνή μου ήταν αδύνατο να την αφήσω να φύγει χωρίς να μάθω ποια ήταν. Όταν την πλησίασα και τη σταμάτησα μου αποκρίθηκε πως γνώριζε τον πατέρα μου από τα παλιά εκείνα χρόνια.

            «Στον πατέρα σου χρωστώ τη ζωή μου» μου είπε με τρεμάμενη φωνή. 

            «Δηλαδή, πώς τη χρωστάτε;» «Τι συνέβη;» επέμεινα εγώ. Τότε μάζεψε τα μαλλιά της από τη δεξιά πλευρά του κεφαλιού και μου έδειξε το πλάι του προσώπου της. Έλειπε το δεξί αυτί.

            «Ο πατέρας σου μου έκοψε αυτό το αυτί» είπε κι εγώ απέμεινα να την κοιτάω δίχως να μπορώ να καταλάβω. «Εκείνο τον καιρό του εμφυλίου ήσουν ή με τους μεν ή με τους δε. Κι εγώ έτυχε να είμαι στην αντίπερα όχθη του ποταμού. Όταν μας πιάσανε και μας οδήγησαν στα βουνά απάνω αφού μας βασάνισαν για να πούμε ό,τι ξέραμε, μ’ έδωσαν κάποια στιγμή στον πατέρα σου να με σκοτώσει.»

            «Η ανάσα μου είχε σταματήσει. Είχα ξεχάσει ακόμα και ότι σε λίγο θα κηδεύαμε τον πατέρα και περίμενα ν’ ακούσω τη συνέχεια.»

            «Ο πατέρας σου, παιδί μου» συνέχισε η γυναίκα «με πήρε από το χέρι και με οδήγησε βαθιά μέσα στο δάσος. Τόσο μακριά που κανείς δεν μας  έβλεπε. Σε όλο τον δρόμο ήταν αμίλητος κι εγώ μετρούσα τα λεπτά που μου είχαν μείνει κι έκλαιγα τα παιδιά μου που δεν θα προλάβαινα να τα μεγαλώσω. Κάποια στιγμή μου είπε να σταματήσω κι ενώ περίμενα πότε θα σωριαστώ στο χώμα μου αποκρίθηκε πως εκείνος είχε φύγει στα βουνά για να γλιτώσει και όχι για να γίνει φονιάς. Θα με άφηνε να φύγω, μα θα έπρεπε να πάει κάτι πίσω για να τους πείσει πως με είχε σκοτώσει. Μου σήκωσε τα μαλλιά και χωρίς δισταγμό μου έκοψε τ’ αυτί. Την ίδια στιγμή πυροβόλησε στον αέρα και μου ‘κλεισε το στόμα μ’ ένα μαντήλι που σαν ησύχασα το ‘δεσε στο κεφάλι μου σφιχτά».

            «Και τώρα τρέχα, φύγε από δω Λενιώ και μη ματακοιτάξεις πίσω σου» μου ‘πε και γύρισε να φύγει.

            «Ούτε ευχαριστώ δεν πρόκαμα να του πω αγόρι μου. Χάθηκε μέσα στα σκοτάδια. Χρόνια μετά, σαν από τύχη έμαθα πως ζείτε εδώ, δεν πλησίασα ποτέ μην τυχόν και κάποιος δει και καταλάβει, μα σήμερα δεν άντεξα. Είχα ένα ευχαριστώ ν’ απιθώσω εκεί κοντά, να το πάρει μαζί του».

            «Μα γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Και ο πατέρας;» Τόσα ερωτηματικά αναπάντητα μα κι η γυναίκα σαν τον πατέρα αμίλητη. Σκοτείνιασαν τα μάτια της και μου αποκρίθηκε «Μην τα σκαλίζεις γιόκα μου. Ήταν σκοτεινοί καιροί εκείνοι, δίχως λογική και σύνεση» και γυρνώντας την πλάτη της χάθηκε στη γωνιά του δρόμου.

            «Πω πω, μπαμπά» αναφώνησε η Μαρία. «Απίστευτη η ιστορία του παππού Δημήτρη».

            «Απίστευτη είναι κορίτσι μου» αποκρίθηκε ο πατέρας. «Να θυμάσαι Μαρία  μου!  Στον εμφύλιο δεν υπάρχουν νικητές, υπάρχουν μόνο νικημένοι και πληγωμένοι άνθρωποι γιατί ο αδερφός χτυπά τον αδερφό και το παιδί τον πατέρα. Κι όλοι οι άνθρωποι, Μαρία μου κάτω από την ίδια σημαία έχουν το ίδιο αίμα, αδερφικό και το αίμα παιδί μου νερό δεν γίνεται μα και να γενεί δεν πίνεται!»

ΤΕΛΟΣ

Σταυρούλα Δεκούλου 

Ψευδώνυμο : Ηλίανθος

Θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω όλους τους φίλους που περνούν από εδώ και με τιμούν με τον χρόνο και την προσοχή τους, αλλά και τα πολύτιμα σχόλιά τους. 

Αφιερωμένα όλα τα παραπάνω βραβεία στους εκλεκτούς συνοδοιπόρους της ψυχής και των λόγων μου. 

Με αγάπη κι εκτίμηση

Σταυρούλα 

Α' βραβείο ποίησης στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ. ( Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδος )

Στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό και Καλλιτεχνικό διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ. ( Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδος ) οι συμμετοχές μου βρήκαν τόπο να σταθούν και να ξεχωρίσουν σύμφωνα με την κρίση της λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής επιτροπής. Ευχαριστώ από καρδιας για την τιμή.

• Α' βραβείο για το ποίημα " Η ΞΕΝΙΤΙΑ "
• Α' Βραβείο για το δοκίμιο με τον τίτλο: Πόσο σπουδαίο είναι ένας πατέρας να μπορεί να πει μια ιστορία στα παιδιά, και ακόμα πιο σπουδαίο, να είναι η ιστορία της δικής του ζωής.
• Α' Βραβείο Ζωγραφικής 
• Α' Βραβείο Φωτογραφίας 

Η απονομή πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαρτίου 2017 στην αίθουσα τελετών του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών.

Α' Βραβείο για το ποίημα " Η ΞΕΝΙΤΙΑ "

Η ΞΕΝΙΤΙΑ

Ματωμένο το σύθαμπο, 

το μαβί ενδύεται η νύχτα.

Ορφανεμένα βήματα 

οδηγούν σε άγνωρα χώματα.

Σφαλισμένη η αυλόπορτα, 

το μάνταλο βουβό.

Πετρωμένη η σκιά 

στο βορεινό παραθύρι.

Κι όλο να ξεμακραίνεις...

Σ’ ένα δισάκι σφιχτά δεμένα τα όνειρα,

τυλιγμένες σε μπόγο οι ελπίδες.

Μισόκλειστα τα μάτια στο φευγιό

και τ’ αλάτι απ’ τα δάκρυα 

να ψήνει τις γραμμές του προσώπου.

Ορφανή η απαλάμη απ’ του τόπου το χώμα.

Διψασμένα τα χείλη,

κιοτεύει ο δρόσος της αυγής.

Κι όλο να χάνεσαι...

Η μάνα ριζωμένη στο λιμάνι.

Ποιο κήτος σε πάει μακριά

και ποιος αητός σε κλέβει γι’ άλλους τόπους;

Μια προσευχή ριζωμένη στον κόρφο της, 

ευχή κρυμμένη στης ποδιάς τον ποδόγυρο.

-Κάμε, Θεέ μου, να ξανανταμώσουμε-

Σφίγγουν τα χέρια της το «Μη με λησμονείς» 

κι ο χρόνος μειδιά και το μαραίνει.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

Ψευδώνυμο : Ηλίανθος

Θα ήθελα από καρδιάς να ευχαριστήσω όλους τους φίλους που περνούν από εδώ και με τιμούν με τον χρόνο και την προσοχή τους, αλλά και τα πολύτιμα σχόλιά τους. 

Αφιερωμένα όλα τα παραπάνω βραβεία στους εκλεκτούς συνοδοιπόρους της ψυχής και των λόγων μου. 

Με αγάπη κι εκτίμηση

Σταυρούλα 

Ωκεανέ μου

Ωκεανέ μου, 

μυρωμένη αλμύρα μου, 

σαν τον καιρό ανταμώνω να σου χαράζει το πρόσωπο,

πόσα ακόμα ναυάγια να ευχηθώ να ζήσω

κάθε που η ψυχή μου κάβους λύνει. 

Σαν μετρώ τα κύματα στο βλέμμα σου, 

τις νύχτες ερωτεύομαι τις θύελλες 

και η εικόνα σου φέγγει σαν φάρος 

στης σιωπής τη λησμονιά. 

Δάκρυ μου άγιο, 

κάποτε ζούσα για να φτερουγίζω σιμά στο φως 

που σκόρπιζε ο λύχνος. 

Μα τα φτερά μου κάηκαν 

κι η στάχτη τους σκορπίστηκε στα πέλαγα 

που κλείνεις στα δυο χέρια σου. 

Και μιαν αυγή, 

θάλασσα γίνηκα για χάρη σου εγώ, 

να μ' αρμενίζεις στ' άπειρο. 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου 

Επαινος ποίησης, 15ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός ΕΤΕΠ Κερατσινιου 2015

Ο πίνακας Ωκεανέ μου, που συνοδεύει το ποίημα είναι έργο της φίλης μου και εξαίρετης ζωγράφου Φωτεινής Παππά, η οποία τον δημιούργησε εμπνευσμένη από το ποίημα. ΄Άλλα έργα της ζωγράφου, η οποία έχει κοσμήσει τα εξώφυλλα πολλών ποιητικών συλλογών, μπορείτε να δείτε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook.

Το παρόν ποίημα φιλοξενήθηκε επίσης στο Τεύχος 24-25 του περιοδικού ΠΝΟΕΣ ΛΟΓΟΥ & ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2016

Σκαριφισμός του παρόντος

Στα χνάρια του σήμερα κιοτεύει η χαρά 

και η ζωή ενδεδυμένη την ανέχεια 

αλυχτά στης θλίψης το σύθαμπο.

Στου ορίζοντα την άκρη 

στέκει το μέλλον απροσπέλαστο

στολισμένο με τ’ αγκάθινο της απώλειας στεφάνι. 

Βήματα αργόσυρτα, βαριά ...

σε στέρφα γη πώς να φυτρώσ’ η ελπίδα 

σαν τ’αύριο ψυχορρραγεί στα παρασκήνια.

Σε θολερά μονοπάτια χάνεται τ’όνειρο 

κι αντριεύει ο μισεμός.

Πύρινο το δάκρυ τ’αποχωρισμού, 

σε μαντήλι λευκό σφουγγίζει η μάνα τ’αντίο.

Θάλασσες σκοτεινές, γιομάτες θάνατο. 

Στης Σκύλας τα στενά προσκρούει η διαφυγή, 

στης Χάρυβδης τ’απόνερα ναυαγεί η ειρήνη. 

Σ’ ορφανά ακρογιάλια άγγελοι νιογέννητοι

ανοίγουν τα φτερά τους, της ζωής εξόριστοι.

Στα χείλη ξεψυχά το χαμόγελο, στο στόμα πικρό το φιλί 

κι αντί για φίλεμα, γλυκό τριαντάφυλλο, 

οδύνη σε κεράσανε λαέ μου. 

Φτωχή μου γενιά, τον εαυτό σου πού απώλεσες ; 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου 

Β' Βραβείο ποίησης στον 16 Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό με θέμμα
ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΗΣ ΑΝΕΧΕΙΑΣ 

Ραγισμένο κοχύλι

Ραγισμένο κοχύλι

Σώπα μην κλαις, 

ραγισμένο κοχύλι μου.

Σε κάθε σου δάκρυ αδειάζει πιότερο

ο ωκεανός που κρύβεις μέσα σου.

Σώπα μην κλαίς.

Τη χαραγή της όψης σου με φιλιά θα σκεπάσω.

Έμεινε ακόμα λίγο γάλα σε στήθη από καιρό ξεχασμένα

να πιεις να λησμονήσεις.

Σώπα μην κλαις.

Με μιας αράχνης τον ιστό θα σου σιάξω ένα σεντόνι, 

λευκό και αέρινο σαν τα νέφη τ’ ουρανού

για ν’ αφουγκράζεσαι τους ανέμους σαν θα περνούν σιμά σου.

Σώπα μην κλαις.

Άσε το δάκρυ δικό μου να ΄ναι. 

Εσύ ν’ ανασταίνεσαι στου ήλιου το γέλιο, 

αυτό που ανατέλλει μέσα μου κάθε που δένεις 

στο μόλο της δικής μου προσμονής, 

στου ονείρου τ’ανεκπλήρωτο.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

Γ' Βραβείο ποίησης, Βαυρώνια 2016

Ευχαριστώ από καρδιάς την κριτική επιτροπή του 6ου ποιητικού διαγωνισμού, Βραυρώνια 2016, που στάθηκαν στα λόγια μου και τα τίμησαν με το Γ' βραβείο. Εξαιρετικά συγκινητικές στιγμές η ανάλυση του ποιήματος από τον πρόεδρο της επιτροπής, κύριο Αριστοτέλη Παπανικολάου και η απαγγελία του από την κυρία Θεοδώρα Κουφοπούλου. 

Την απονομή τίμησε και ο πρόεδρος της ΠΕΛ, κύριος Αναστάσιος Λέρτας.

Τα μεγαλύτερα βραβεία είναι η χαρά και η αγάπη των φίλων 

και το ωραιότερο ταξίδι είναι το αυτό που μοιράζεται !

Ταπεινά σας ευχαριστώ όλους που στέκεστε και στο δικό μου σκαρί 

και ταξιδεύουμε αντάμα στης ψυχής μας τ' ανοιχτά !

ΜΗ ... !

Tικ, τακ, τικ, τακ...  Ο ήχος του ρολογιού τρυπούσε τη σιωπή που είχε από ώρα τυλίξει το δωμάτιο. Παρατηρούσε τους τοίχους του δωματίου. Τους ένιωθε να κινούνται προς το μέρος της. Νόμιζε ότι κάποια στιγμή θα έρθουν τόσο κοντά της ώστε θα τη συνθλίψουν. Την ξάφνιασε η ανακούφιση που ένιωσε σ’ αυτή τη σκέψη. Καιρό τώρα μια σκοτεινιά χρωμάτιζε τα βήματά της, σκέπαζε τον ουρανό της μέρας της. Τόσα χρόνια μετά, με μια αγκαλιά γεμάτη παιδιά κι όμως ένα μικρό κομμάτι της καρδιάς της αιμορραγούσε. Κι αυτό το λίγο κόκκινο ήταν ικανό να αλλοιώνει όλα τα χρώματα της ζωής της.

Στο σπίτι είχε επιλέξει τον ρόλο του κακού. Διαβάστε, έλεγε. Προσέχετε στο δρόμο. Μην μιλάτε άσχημα. Μην τρώτε πολλά γλυκά. Μην τσακώνεστε. Μαζέψτε τα παιχνίδια σας. Αν την ρωτούσαν ποια λέξη ξεκινά από Μ- θα έλεγε Μάνα και το συνώνυμο της λέξης Μάνα είναι Μη.  Ένα Μη που κρύβει μέσα του όλη την αγωνία της μάνας για τα παιδιά της. Μην πληγωθούν, μην  αρρωστήσουν, μη σκοντάψουν, μη λοξοδρομήσουν. Ένα Μη όλη της η ύπαρξη, που όμως της χάρισε νου και γνώση να βρει μια καλή δουλειά, να κάνει γερά παιδιά και να τα αναστήσει όπως άρμοζε. Ένα Μη που την έμαθε να σηκώνει το ανάστημά της, να βρίσκουν απάνω της οι βοριάδες για να έχει καλοκαίρι το σπιτικό της. ΄Ενα Μη που την άφηνε παράμερα κι έσπρωχνε τα παιδιά της στην αγκαλιά του πατέρα που, με την ανοχή του, ήταν πάντα πιο αγαπητός.

Οι άλλοι νόμιζαν πως θα θύμωνε ή θα ζήλευε. Πόσο λίγο την ήξεραν. Εκείνη είχε τον δικό της τρόπο σκέψης. Τα μάτια της είχαν δει τόσα πολλά. Δεν την ένοιαζε που έγερνε η πλάστιγγα της αγάπης, αρκεί να υπήρχε. Αν πάθαινε κάτι ήξερε ότι όλοι θα συνέχιζαν μονιασμένοι. Τόσο πολύ τους είχε μάθει ν’ αγαπιούνται.  Ήταν ήσυχη πως ό,τι και να γινόταν στη ζωή το σπιτικό της θα συνέχιζε να στέκεται.

Όμως τώρα τελευταία ένιωθε πολύ κουρασμένη. Τα παιδιά είχαν αρχίσει να αντιδρούν πάρα πολύ.  Ήταν και το περιβάλλον τέτοιο που δεν άφηνε τα λόγια της να πιάσουν τόπο. Μίλαγαν απότομα, δεν διάβαζαν, έλεγαν ψέματα. Κι όλα αυτά με έναν πατέρα συναινετικό. Ό,τι κι αν έλεγε πια εκείνη έπεφτε στο πάτωμα. Την προσπερνούσαν αδιάφορα, σιγοσφυρίζοντας ή κρυφογελώντας.

<< Μακάρι να μην υπήρχες>> της είχε πετάξει ο γιος της κατάμουτρα εκείνο το πρωινό. <<Σε μισώ!>>,<< Μόνο να διαβάζω μου λες>>.  Ξαφνιασμένη, γύρισε εκείνη τη στιγμή να δει από πού ακούστηκε το κρακ και αντίκρυσε την καρδιά της να κομματιάζεται και ψηφίδα ψηφίδα να πέφτει στο πάτωμα.  Ύστερα όλα σκοτείνιασαν.

Ξύπνησε στο απρόσωπο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Δεν ήταν κάτι σοβαρό είπαν οι γιατροί. Μια άτακτη φυγή από την πραγματικότητα. Έτσι το χαρακτήρισαν... άτακτη φυγή. Την επομένη της είπαν πως μπορούσε να γυρίσει σπίτι της. Δεν γύρισε ποτέ. Το βράδυ ενώ κοιμόταν δυο άγγελοι κατέβηκαν και οδήγησαν την ψυχή της ψηλά στον ουρανό.

Σιώπησε η φωνή της μέσα στο σπίτι. Αντικαταστάθηκε από το βουβό κλάμα των μικρών παιδιών. Και τώρα που έλειψε, όλοι ένιωσαν την ανάγκη να κάνουν όσα τόσα χρόνια τους έλεγε και την αγνοούσαν. Η μαμά θα ήθελε... Η μαμά έλεγε...  Ξαφνικά όλα της τα Μη στόλιζαν το σπιτικό της. Όλα τα Μη που της πάγωσαν την καρδιά ζέσταιναν τους ώμους των αγαπημένων της και σκέπαζαν το βράδυ τα όνειρά τους. Και όλοι σφιχταγκαλιασμένοι προχώρησαν μιαν εποχή παρακάτω.

Ο μεγάλος της γιος, ο Γιώργος, έγινε δάσκαλος. Παντρεύτηκε κι έκανε τη δική του οικογένεια. Μια μέρα στο σχολείο μάθαινε στα παιδιά ανάγνωση. Τους έδειχνε πώς  να συλλαβίζουν.  -Μ-  και -η-  μας κάνει Μη είπε στα παιδιά που τον κοιτούσαν στα μάτια. <<Κύριε, κύριε>> φώναξε η Αννούλα. <<Τι θα πει Μη;>> Κονταστάθηκε ο δάσκαλος και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Μια μυρωδιά από αγιόκλημα μπήκε από το παράθυρο και τον τύλιξε σαν ζεστή αγκαλιά...

<<ΜΗ, παιδιά μου...>>  είπε, με φωνή τρεμάμενη από τη συγκίνηση, <<σημαίνει ΜΑΝΑ>>  συμπλήρωσε σκουπίζοντας τα μάτια του και χαμογέλασε.

ΤΕΛΟΣ

B' βραβείο διηγήματος από την Εταιρία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού του δήμου Κερατσινίου στα πλαίσια του 15 λογοτεχνικού διαγωνισμού. 

Η βράβευση θα λάβει χώρα στις 16/10/16 στον πολιτιστικό χώρο Μελίνα Μερκούρη στο Κερατσίνι, στις 6:30μμ.

Το παρόν διήγημα είναι το δικό μου χνάρι στο μονοπάτι τoυ Family Stories 

που διαβαίνουμε παρέα με την Αριστέα στον όμορφο πύργο της. 

Ευχαριστώ από καρδιάς για την ομορφιά του ταξιδιού !

Λυκαυγή

Aκολουθώ τη γραμμή των ματιών σου 

που καταλήγει στη θάλασσα, 

και ξεθάβω τα ναυάγια των φιλιών 

που ‘χεις κρύψει στα χείλη σου. 

Προσμετρώ και ασπάζομαι τα χνάρια σου 

στης αλήθειας τ’ ανάθεμα, 

κι ονειρεύομαι αντάρες, 

να τρυγήσω κυκλώνες 

στης ψυχής την κορύφωση. 

Εγώ, που λες... 

καταιγίδα ξημερώνω σε άνυδρη γη 

και ουράνιο νεφέλωμα που σκιάζει τον ήλιο. 

Τα σημεία του ορίζοντα σαν πυξίδα ορίζω 

και στης μοίρας το υφαντό 

τον δικό σου τον δρόμο κεντώ. 

Τη γραμμή των φωνηέντων 

ταπεινά να προσκυνάς 

και κρυστάλλινο ύδωρ να μεταλαμβάνεις, 

σε πηγή που αναβλύζει παράδοση. 

Λυκαυγή με φωνάζεις 

κι εγώ στο σκοτάδι γεννώ το ξημέρωμα, 

στ’ άγγιγμά σου, 

και με φως σε ξεδιψώ.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

Α' βραβείο ποίησης στον Ε΄Ποιητικό Διαγωνισμό «Καισάριος Δαπόντες» 

Η βράβευση θα λάβει (έλαβε) χώρα στη Σκόπελο το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη '16. 

Ο πίνακας "ΦΕΓΓΑΡΟΛΟΥΣΤΗ" ανήκει στην εξαίρετη ζωγράφο και φίλη μου Φωτεινή Παππά.

Ευχαριστώ από καρδιάς την αξιότιμη κυρία Παναγιώτα Ζαλώνη 

και τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ του ομίλου Ξάστερον,

για την τιμή της προσοχής και για την αγκαλιά των λόγων μου. 

Σε τόπο ξεχωριστό με ανθρώπους που η ψυχή τους ευωδιάζει ποίηση, 

είναι δώρο μονάκριβο να βρίσκουν χώρο οι λογισμοί μου να ξαποσταίνουν. 

Τα σέβη και την αγάπη μου !

Μίσεψες

Μίσεψες

και η σιωπή σάβανο φτιάχνει.

Κεντά αγριοπερίστερα και κρίνους λευκούς.

Έλειψες

και οι φωτογραφίες ξεθωριάζουν,

ηττημένες από το χρόνο

και τα φιλια που κρυφά τους χαρίζω.

Μεγάλωσε η ψυχή

και γέρασε απότομα.

Κι εγώ στο γέρμα μου

ένα ρέκβιεμ συνθέτω

Αντίο να μου ψιθυρίσω,

Τι τάχα, φωνή δεν έχω πια.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

(αγαπημένο από παλιά) 

Την φωτογραφία την τράβηξα εγώ πριν μερικά χρόνια, μιαν αυγή 

και ήταν η συμμετοχή μου στο 22ο Φωτογραφίζειν 

που διοργάνωσε η Μαρία Νικολάου !

και να λοιπόν που αυτή η απόπειρα βρήκε και αλλού να ακουμπήσει ....

Σελήνη, ένα δαχτυλίδι χαμένο στην αρχή του χρόνου.

Μια φορά κι έναν καιρό, βαθειά στην καρδιά ένος δάσους, μια φυλή έφτιαξε τις καλύβες της και ζούσε εκεί μονιασμένα. Ήταν όλοι φίλοι και μοιράζονταν τα πάντα. Ποτέ και τίποτα δεν έγινε αφορμή να τους χωρίσει ή να δοκιμάσει την όμορφη φιλία τους. Ακόμα και στις μάχες που έκαναν με τις αντίπαλες φυλές πάντα πολέμαγαν σαν μια γροθιά, πλάτη με πλάτη ώστε να είναι ο ένας η κάλυψη του άλλου. Ακόμα και τα λάφυρα που έπαιρναν τα βάζανε σε πουγκιά και ο καθένας τραβούσε από ένα στην τύχη ώστε κανείς να μην ζηλέψει του διπλανού του ούτε και να αντιδικήσουν για κάποιο από αυτά.

Αυτή την παρέα ζήλεψαν η Διχόνοια και η Απληστία, δυο κακές θεές αδερφές που η χαρά τους ήταν να υποβιβάζουν την ύπαρξη και το μεγαλείο της ψυχής του ανθρώπινου είδους και αποφάσισαν να την διαλύσουν, λες και τις ενοχλούσε σε κάτι. Όμως αυτές οι κακές θεές από αυτά τρέφονταν και δυνάμωναν. Ίσως να μην έφταιγαν ούτε και οι ίδιες αφού γι’ αυτό γεννήθηκαν και αυτός ήταν ο ρόλος τους στο σύμπαν. Ίσως αλήθεια να μην είχαν ποτέ επιλογή. Άνοιξαν το σεντούκι τους και μετά από πολλή σκέψη διάλεξαν ένα δαχτυλίδι, ολοστρόγγυλο, ολόχρυσο που πάνω του ήταν χαραγμένο το όνομα Σελήνη. Ήταν το μαγικό όνομα του δαχτυλιδιού. Ένα όνομα χαμένο στο χρόνο, χαραγμένο σαν από πάντα, λες και όταν έλιωσε ο χρυσός για να το φτιάξουν άφησε επίτηδες κενό στα συγκεκριμένα σημεία ώστε η δύναμη του δαχτυλιδιού να χαράξει από μόνη της το όνομά της.

Ήταν ένα δαχτυλίδι ξεχωριστό από τ’ άλλα. Ο χρυσός του ήταν καθαρός, είχε λιώσει στο κέντρο της γης, εκεί που ούτε θνητοί ούτε δαίμονες μπορούσαν να το αγγίξουν ή να το μαγέψουν και αφού έλιωσε, πάγωσε βαθειά στον άπατο ωκεανό μέχρι που έγινε συμπαγές. Ύστερα ο θεός της φωτιάς το κράτησε με τα δυνατά του χέρια και ο θεός των ουρανών έριξε έναν κεραυνό και του έδωσε το τέλειο στρογγυλό του σχήμα. Σε αυτό το δαχτυλίδι όλοι οι θεοί έκρυψαν κι ένα δωρό. Ο ένας έβαλε πλούτη και ο άλλος δύναμη, άλλος έκρυψε πνευματική διαύγεια και άλλος την ικανότητα να οδηγείς τα πλήθη. Όλοι το είχαν ακουστά αυτό το δαχτυλίδι μα ποτέ κανείς δεν το είδε. Ήταν κρυμμένο και χαμένο για αιώνες φοβούμενοι ότι οι άνθρωποι θα έφταναν στα άκρα για να το αποκτήσουν. Αυτό το δαχτυλίδι λοιπόν ανέσυραν από το σεντούκι τους οι δυο αδερφές και άρχισαν να καταστρώνουν το καταχθόνιο σχέδιό τους.

Μια βραδιά χωρίς πολλά άστρα στον ουρανό, γιατί δεν ξέρω αλήθεια αν γνωρίζετε, ότι τα πολύ πολύ παλιά χρόνια δεν υπήρχε φεγγάρι στο ουράνιο στερέωμα παρά μόνο αστέρια. Σε αυτό το λίγο φως των αστεριών αρκούνταν οι άνθρωποι τις νύχτες και στη φωτιά που φρόντιζαν να κρατούν αναμμένη όλη νύχτα. Μια βραδιά πιο σκοτεινή από τις άλλες αφού τα σύννεφα στον ουρανό εμπόδιζαν ακόμα κι αυτό το λίγο έναστρο φως να φτάσει στη γη, οι δυο θεές πήραν το δαχτυλίδι και το πέταξαν με τόση δύναμη στο χωριό των ανθρώπων που όλος ο τόπος ταρακουνήθηκε σαν να έκανε σεισμό. Πετάχτηκαν από τα στρωσίδια τους όλοι όρθιοι και τρομαγμένοι από το παράξενο αυτό φαινόμενο και μαζεύτηκαν στο κέντρο του χωριού ψάχνοντας να βρουν τι είχε συμβεί. Εκεί αντίκρυσαν αυτό που δεν πίστευαν ότι θα έβλεπαν ποτέ τους.

Πέρασε ώρα πολλή και όμως παρέμεναν σιωπηλοί και ακίνητοι μπροστά στο δαχτυλίδι που ήταν πεσμένο στο χώμα. Δεν ήξεραν αν έπρεπε να το αγγίξουν και ποιος από όλους θα έπρεπε να το κάνει αυτό. Τη σιωπή έσπασε κάποια στιγμή η φωνή της Διχόνοιας, η οποία στάθηκε αναμεσά τους και με δυνατή φωνή είπε,

- Μόνο ο πρώτος της φυλής, ο πιο γενναίος, ο πιο δυνατός, ο πιο έξυπνος, ο πρώτος μεταξύ όλων σας θα μπορέσει να πάρει αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό στα χέρια του. Μόνο αυτός θα καρπωθεί όλα τα δώρα του δαχτυλιδιού που είναι τόσους αιώνες κρυμμένα μέσα του.

Ένας ψίθυρος άρχισε να ακούγεται που σιγά σιγά έγινε φωνές και οι φωνές κραυγές και οι κραυγές ουρλιαχτά και ξαφνικά όλοι άρχισαν να παλεύουν με όλους και να τσακώνονται. Όλα μονομιάς έδειχναν να έχουν χαθεί. Η φιλία, η αγάπη, η ομόνοια, η ισότητα, όλα σκόρπισαν σαν σκόνη στον άνεμο και οι θεές γελούσαν και έτριβαν τα χέρια τους από την τόση ικανοποίηση.

Πέρασαν ώρες πολλές και η αντάρα ξεθύμανε και όλος αυτός ο χαμός καταλάγιασε, γιατί οι άνθρωποι, που είναι από τη φύση τους καλοί, ακόμα κι όταν παρασύρονται, έρχεται κάποια στιγμή που λογικεύονται και ανασυντάσσονται, παίρνουν βαθειές ανάσες και αναπροσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι σε ό,τι διδάχτηκαν να αναγνωρίζουν και να τιμούν. Ένας γέροντας τότε, τα χρόνια του οποίου είχαν πάψει από καιρό να μετρούν πλησίασε τους ανθρώπους και είπε,

- Είμαι σε αυτή τη φυλή από τότε που καρφώθηκε ο πρώτος πάσαλος στη γη για να στηθεί η πρώτη σκηνή. Ποτέ μέχρι τώρα δεν ξανάδαν τα μάτια μου τέτοια ντροπή και τέτοια οργή. Δεν είμαστε έτσι εμείς. Η φυλή μας στηρίζεται στην αγάπη και την ομόνοια. Ποτέ και τίποτα δεν στάθηκε ικανό να μας χωρίσει. Και τωρα εσείς για ένα δαχτυλίδι... Τι σας έλειψε αλήθεια και τι ζηλέψατε ; Τι παραπάνω θα μπορούσε να σας προσφέρει απ’ όσα μέχρι τώρα έχετε αποκτήσει ;

Όλοι άκουγαν προσεκτίκα τον σοφό γέροντα και ντρέπονταν για την αδυναμία και τον παραλογισμό που είχαν δείξει νωρίτερα. Ο γέροντας έπιασε το δαχτυλίδι από το έδαφος και τους κάλεσε όλους να κάνουν ένα κύκλο γύρω του. Άπλωσαν τα χέρια τους πάνω στον γέροντα και αυτός σηκώνοντας το χέρι του ψηλά και κρατώντας το δαχτυλίδι φώναξε,

- Δαχτυλίδι των θεών και των δώρων δεν έχει θέση για σένα εδώ. Σε αυτόν τον τόπο δε χωράς σε κανένα δάχτυλο. Εδώ κανείς δεν θα πολεμήσει για χάρη σου όσο πολύτιμα δώρα κι αν κρύβεις μέσα σου γιατί είναι ευτελέστερα από την ομόνοια και την αγάπη που μας διακατέχει. Εδώ είμαστε όλοι για έναν και ένας για όλους. Και τινάζοντας το χέρι του προς τα πάνω πέταξε το δαχτυλίδι του ψηλά στον ουρανό.

Τότε, μια λάμψη φώτισε τα ουράνια και μια φωνή ακούστηκε. Ήταν η φωνή από τη λάβα της γης που είχε λιώσει τον χρυσό του δαχτυλιδιού και η φωνή του άπατου ωκεανού που το είχε συνθέσει. Ήταν η φωνή του κεραυνού που το είχε κόψει και λειάνει και οι φωνές των θεών που είχαν κρύψει τα δώρα τους σε αυτό το μοναδικό αντικείμενο.

- Ωωω, μεγαλειώδεις θνητοί, εξαίρετα πλάσματα, ξεχωριστοί άνθρωποι, πόσοι αιώνες πέρασαν μέχρι να φτάσει η στιγμή να ακούσω τα λόγια που τώρα λέτε. Αυτά που θα με απελευθέρωναν από τα δεσμά της ύλης. Πόσοι χειμώνες και πόσα καλοκαίρια πέρασαν μέχρι θνητός να ξεστομίσει αυτά που εσείς μόλις είπατε. Εσείς που είστε ενωμένοι σαν μια γροθιά, εύκαμπτοι, αλλά αδιαίρετοι. Εσείς μόλις λύσατε το ξόρκι που με έδενε αιώνια σε ένα ατέλειωτο ταξίδι προσμονής και μου χαρίσατε τη θέση που από την αρχή των χρόνων ήταν γραφτό να έχω.

Το δαχτυλίδι άρχισε σιγά σιγά να ανεβαίνει ψηλά, να διευρύνεται και να γεμίζει και να μετατρέπεται σε μια μεγάλη φωτεινή σφαίρα. Ανέβηκε τόσο ψηλά στο ουράνιο στερέωμα που φώτιζε σαν ένας μικρός ήλιος μες στη νύχτα, αλλά λίγο πιο αδύναμα.

- Από σήμερα και στο εξής δεν θα είμαι δαχτυλίδι, ακούστηκε η φωνή του δαχτυλιδιού, αλλά ουράνιο σώμα, πλανήτης. Θα αναγορεύομαι Σελήνη και θα φωτίζω τα βράδια τον κόσμο σας. Όλα αυτά τα δώρα που οι θεοί έκρυψαν μέσα μου θα χαριστούν στη φυλή σας για να μην ξεχάσει κανείς ποτέ πως η ομόνοια και η αγάπη είναι ισχυρότερες από κάθε δύναμη στον κόσμο αυτό και πως ακόμα και οι θεοί και ο χρόνος ο ίδιος υποκλίνονται μπροστά τους.

Από εκείνη τη μέρα λοιπόν το δαχτυλίδι της αρχής του χρόνου έγινε το φεγγάρι που ακόμα φωτίζει τις νύχτες μας και αν καλοκοιτάξετε τα βράδια που έχει πανσέληνο και ο ουρανός είναι καθαρός θα δείτε στην επιφάνειά του κάπου στη μέση του κύκλου να αχνοφαίνονται κάποια γράμματα και αν δεν με γελούν τα μάτια μου... γράφουν Σελήνη.

ΤΕΛΟΣ

Ο ΑΝΕΜΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Άνεμος. Ναι, ο Άνεμος. Αυτός ο αόρατος που κάνει τα σύννεφα να τρέχουν στον ουρανό και που σηκώνει τα κύματα στη θάλασσα. Αυτός που κάνει τα φύλλα να θροϊζουν και τη ζεστή σάρκα ν’ ανατριχιάζει στο άγγιγμά του.

Ένα δειλινό, σε μιαν ακρογιαλιά και ενώ για μία ακόμα φορά έκανε τα νερά να σκιρτούν, είδε μια γυναικεία μορφή να βγαίνει από τη θάλασσα. Το πιο φυσικό θα ήταν να την προσπεράσει και να συνεχίσει το αντάριασμα του νερού, όμως εκείνος στάθηκε και η ορμή του κόπασε. Απέμεινε σιωπηλός να κοιτάζει τη μισόγυμνη γυναίκα, που τα νερά έτρεχαν ακόμα απάνω της. Την πλησίασε σιωπηλά και μύρισε την αλμύρα στο κορμί της, το άρωμα που η αδερφή του η θάλασσα είχε ποτίσει το δέρμα της.

Και ο Άνεμος ερωτεύτηκε . Εκείνη, σαν να ένιωσε κάποιον γύρω της και τινάχτηκε.

- Ποιος είναι εκεί, ρώτησε, αλλά απόκριση δεν πήρε.

Ο ‘Ανεμος έμεινε γύρω της ασάλευτος, αθόρυβος μην την τρομάξει πιο πολύ.

- Τι να σου πω και πώς να με ακούσεις; είπε εκείνος.

- Ποιος μίλησε; ξαναφώναξε εκείνη.

- Με ακούς; ρώτησε αυτός, χωρίς να καταλαβαίνει ποια μυστική δύναμη είχε ταράξει την ασπίδα που εμπόδιζε θνητούς να δουν και ν’ ακούσουν πλάσματα σαν κι αυτόν.

- Ναι, σε ακούω. Ποιος είσαι; Πού είσαι; ξαναφώναξε εκείνη.

- Είμαι ο Άνεμος, αποκρίθηκε εκείνος.

Η κοπέλα είδε ξαφνικά τον αέρα μπροστά της να πυκνώνει και να σχηματίζεται η μορφή ενός άνδρα. Τα μάτια του ήταν αφύσικα γκρίζα μες στο σκοτάδι και η μορφή του διάφανη. Δεν πατούσε πουθενά, αιωρείτο. Άπλωσε το χέρι της να τον αγγίξει κι ένιωσε στη σάρκα της την παγωμένη πνοή του Ανέμου. Τα δάχτυλά της χάιδεψαν τη μορφή της θείας οντότητας, αλλά εκείνος δεν ένιωσε τίποτα.

- Είσαι τόσο παγωμένος , του ψιθύρισε.

- Εγώ δε μπορώ να σε νιώσω, της είπε. Είναι η κατάρα της αθανασίας. Τίποτα γήινο δε μπορεί να μας αγγίξει, καμιά άισθηση δεν μπορεί να φτάσει στον πυρήνα του είναι μας.

Η νύχτα περνούσε και τα δυο πλάσματα, θνητό και αθάνατο, γυναίκα και άνδρας, προσωρινό και αιώνιο έμεναν εκεί. Μιλούσαν σιγά, κινούνταν ελάχιστα και πλησίαζε ο ένας τον άλλον. Πλησίαζαν και πλησίαζαν και ξαφνικά ο αέρας δάκρυσε, αλλά δεν ένιωσε τα δάκρυά του. Και το κορίτσι τον άγγιξε, αλλά δε χάρηκε τη ζεστασιά της. Τα χείλη της πλησίασαν τα δικά του, αλλά ενώ εκείνη ρίγησε αυτός δεν έιχε τη γεύση της στα χείλη του.

Οι μέρες περνούσαν και οι δυο εραστές μεγάλωναν την αγάπη τους. Ήταν πραγματικά απίστευτο πώς συνέβαινε κάτι τέτοιο. Όλα τα αιώνια πλάσματα της γης χαίρονταν μα και ζήλευαν τους δυο παράταιρους εραστές, που όμως αλληλοσυμπληρώνονταν σαν δυο σταγόνες νερό, σαν δυο ριπές ανέμου, σαν δυο αχτίδες φωτός. Ο Άνεμος όμως δε μπορούσε να νιώσει την αγαπημένη του. Το σμίξιμό τους άφηνε σε κείνη μιαν αίσθηση θεία ενώ σε εκείνον το απόλυτο κενό. Έπαιρνε χαρά μόνο από τη χαρά της και αικνοποίηση από κάθε λάμψη στα μάτια της, αλλά λαχταρούσε να τη νιώσει όσο πολύ την αγαπούσε.

Κάποτε μην αντέχοντας άλλο, γύρισε τα μάτια του στον ουρανό και έκλαψε. Έκλαψε τόσο δυνατά και τόσο πολύ που το υπέρτατο όν τον λυπήθηκε. Ένιωσε την απελπισία στην καρδιά του τόσο μεγάλη που φοβήθηκε πως αν δεν εβρισκε μια λύση σύντομα ο πόνος του Ανέμου θα γινόταν ανεμοστρόβιλος που θα κατέστρεφε τα πάντα στο πέρασμά του.

- Άνεμε, του φώναξε μια μέρα. Άνεμε, με ακούς ;

- Σε ακούω άρχοντά μου, απάντησε εκείνος με φωνή που έσταζε δυστυχία.

- Αφού είναι τόσο ανυπόφορα οδυνηρό για σένα, θα σου χαρίσω το δικαίωμα να νιώθεις και να αισθάνεσαι την αγαπημένη σου, αλλά θα απαρνηθείς την αθανασία. Θα γίνεις θνητός και ευάλωτος σε καθετί που μπορεί να βλάψει τους ανθρώπους, θα γεράσεις, θα πονάς και θα αρρωσταίνεις όπως εκείνοι και θα χάσεις όλες τις θείες δυνάμεις σου. Ό,τι θες θα το αποκτάς με τον μόχθο σου και μόνο.

- Ναι, άρχοντά μου, σε ευγνωμονώ για τη μεγαλοσύνη σου. Είμαι διατεθιμένος να απαρνηθώ τα πάντα για χάρη της.

- Ας είναι, απάντησε το υπέρτατο ον. Πάρε την αγαπημένη σου και πήγαινέ την στην άκρη ενός γκρεμού που από κάτω θα είναι θάλασσα. Βάλε τη μεσα και αφού ξανοιχτεί στη θάλασσα, βούτα στα νερά του ωκεανού από την κορυφή του γκρεμού. Πέφτοντας στο νερό οι δυνάμεις σου θα σκορπίσουν στο νερό και εσύ θα αναδυθείς θνητός.

- Τρέχω άρχοντά μου, τρέχω, φώναξε ο Άνεμος και γύρισε να πάει στην αγαπημένη του να της πει τα νέα.

- Πρόσεχε Άνεμε, αν ανέβεις εκεί πάνω και δεν πέσεις στο κενό πριν η βάρκα χαθεί στα ανοιχτά, εσύ θα μείνεις για πάντα θεός κι αυτή θνητή και δεν θα την ξανανταμώσεις ποτε.

- Κατάλαβα, φώναξε εκείνος και άρχισε να τρέχει.

Λίγο πριν τη δύση του ήλιου η Νεφέλη ήταν ήδη μέσα σε μια βάρκα στη θάλασσα και ο Άνεμος ετοιμαζόταν να πηδήξει από τον γκρεμό στα άπατα νερά του ωκεανού, ταξίδι στη λύτρωση. Εκέινη την ώρα όμως άνθρωποι κακοί πάνω σε μια βάρκα είδε να πλησιάζουν την αγαπημένη του. Της μίλαγαν πρόστυχα και προσπαθούσαν να πλευρίσουν τη βάρκα. Προσπαθούσαν να την πιάσουν, να λαβώσουν τη σάρκα της και να σκοτώσουν την ψυχή της. Εκείνος ήταν μακριά. Δε μπορούσε να τη βοηθήσει. Εκείνη πάλι δεν τράβαγε κουπί να απομακρυνθεί να σωθεί, μην τάχα και χαθεί από τη ματιά του και μαζί της χαθεί και η μοναδική ευκαιρία που ειχαν να ζήσουν στον κόσμο μαζί.

- Νεφέλη, τράβα κουπί, απομακρύνσου, της φώναξε.

Αυτή όμως δεν τολμούσε να κουνηθεί και τα κτήνη πλησίαζαν. Μπορούσε ακόμη να ακούσει τι έλεγαν τα στόματά τους ότι θα της έκαναν. Μπορούσε να νιώσει ακομα τη μάυρη ψυχή τους και το φαρμάκι που ειχαν για αίμα στις φλέβες τους. Και όλο πλησίαζαν... όλο πλησίαζαν.

Όμως ο Άνεμος δε θα μπορούσε ποτέ να αφήσει την αγαπημένη του να πάθει κακό, όποιο και να ήταν το τίμημα. Με όλη τη θείκή του πνοή φύσηξε δυνατά και ξαναφύσηξε και τα κύματα σηκώθηκαν στο άκουσμα του θεού και παρέσυραν μακριά τα ανθρώπινα μιάσματα. ‘Οσο φυσούσε όμως για να πάει τους εχθρούς μακριά ξεμάκραινε και η βάρκα της αγαπημένης του. Ξεμάκραινε όλο και πιο πολύ ώσπου στο τέλος χάθηκε από τα μάτια του. Και μαζί με την εικόνα της χάθηκε και τ’ όνειρό τους.

- Νεφέλη, φώναξε ξεψυχισμένα. Νεφέλη, αγάπη μου. Αντίο, αγάπη μου, ψιθύρισε και χάθηκε στον ουρανό ηττημένος.

Η Νεφέλη όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί, έπεσε στα ανοιχτά της θάλασσας και εκανε τα παγωμένα νερά αιώνια κατοικία της. Νυμφεύτηκε το θάνατο γιατί έκανε το λάθος να διεκδικήσει τη ζωή. Ο Άνεμος δεν έμαθε ποτέ για το τέλος της αγαπημένης του, ούτε η αδερφή του η Θάλασσα τόλμησε ποτέ να του το ξεστομίσει. Στα άπατα βάθη της έφτιαξε έναν τάφο αντάξιο της αγάπης που είχε ο αδερφός της στη Νεφέλη και την κράτησε για πάντα εκεί.

Ο Άνεμος πιστεύοντας πως η αγαπημένη του ζει, συχνά ανοίγεται στα πέλαγα και ψάχνει να τη βρει. Και όταν αποκαμωμένος και απογοητευμένος πια καταλήγει στο πουθενά, θυμάται πόσο κοντά έφτασε στην ευτυχία και πόσο άδικα την έχασε μέσα από τα χέρια του. Τότε θυμώνει και στροβιλίζεται γύρω από τον εαυτό του τόσο γρήγορα που οι ανεμοστρόβιλοί του μπορούν να προκαλέσουν την υπέρτατη καταστροφή πάνω στη γη. Μια λυσσασμένη δύναμη που κανείς δεν μπορέι να τη δαμάσει.

Την επόμενη φορά που θα δείτε τις καταστροφές που προκαλεί ένας τυφώνας , σκεφτείτε τον πόνο που προκάλεσε η απώλεια μιας αγάπης όταν μια παράξενη νύχτα μια γυναίκα, η Νεφέλη και ένας θεός ο Άνεμος συναντήθηκαν σε μια ακροθαλασσιά .

ΤΕΛΟΣ

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΜΑΝΙΤΑΡΙ

ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΜΑΝΙΤΑΡΙ

Μια φορά κι ένα καιρό συγκεντρώθηκαν τα φυτά του δάσους κι αποφάσισαν να κάνουν ένα διαγωνισμό ομορφιάς για να εκλέξουν το πιο όμορφο φύτο του φυτικού βασιλείου. Θάμνοι και λουλούδια μαζεύτηκαν από παντού για να λάβουν μέρος σε αυτή την τόσο ξεχωριστή αναμέτρηση. Αγριοκερασιές και βατομουριές, νυχτολούλουδα και αγριοτριανταφυλλιές, κρινάκια και ανεμώνες φόρεσαν τα γιορτινά τους και τα πιο όμορφά τους χρώματα και τράβηξαν για το ξέφωτο του σμαραγδένιου δάσους όπου θα διεξαγόταν ο διαγωνισμός. Ανάμεσά τους κι ένα μικρό μανιτάρι. Μικροσκοπικό, υπόλευκο με γκριζοκαφέ βουλίτσες στο γλυκό κεφαλάκι του. Ένα μανιταράκι σαν τα χιλιάδες που υπάρχουν στα σκιερά μέρη του δάσους ή στις ρίζες των μεγάλων δέντρων.

Ξεκίνησε κι αυτό σιγά σιγά να προχωρά μέσα στο μεγάλο δάσος ώσπου να φτάσει εκεί που προοριζόταν να γίνει ο πρωτότυπος διαγωνισμός ομορφιάς. Ενώ προχωρούσε, μια μικρή πυγολαμπίδα στάθηκε μπροστά του και το ρώτησε πού πήγαινε. Αυτό της εξήγησε και τότε εκείνη μισοκλαίγοντας του είπε «Αχ, σε παρακαλώ μικρό μου μανιτάρι, μήπως θα μπορούσα να κάτσω πάνω σου και να με πας ως εκεί; Το φτερό μου είναι πληγωμένο και δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω να φτάσω μόνη μου αν δεν ξεκουραστώ λίγο». Το μανιτάρι δέχτηκε χωρίς δεύτερη σκέψη και η μικρή πυγολαμπίδα ξάπλωσε πάνω στο μυτερό καπελάκι και το ταξίδι συνεχίστηκε.

Δεν πέρασε πολλή ώρα και μια δυνατή βροχή άρχισε να πέφτει στο μεγάλο δάσος. Η μικρή πυγολαμπίδα σηκώθηκε και κούρνιασε κάτω από το καπελάκι του μανιταριού κι έτσι προστατεύτηκε από το νερό της βροχής. Το μανιταράκι φέρνοντας τα μικρά αφανή ποδαράκια του το ένα μετά το άλλο συνέχισε να προχωρά όταν μπροστά τους εμφανίστηκε μια νεραϊδούλα. Ήταν βρεγμένη, έτρεμε από το κρύο και έκλαιγε. Το μικρό μανιτάρι λυπήθηκε τόσο πολύ το αδύναμο μικρό πλάσμα που σταμάτησε να τη ρωτήσει τι έχει. Εκείνη του φανέρωσε πως πήγαινε στη γιορτή των λουλουδιών, στο διαγωνισμό όμορφιας δηλαδή, αλλά το βρόχινο νερό είχε μουσκέψει τα φτερά της και είχε κάνει τη νεραϊδόσκονή της λάσπη και δεν θα κατάφερνε να φτάσει ως το ξέφωτο στεγνή, ώστε να σκορπίσει τη μαγική της σκόνη στην όμορφη γιορτή. Το μικρό μανιτάρι τη λυπήθηκε τόσο που της είπε να μπει κάτω από το μανιταροκαπέλο του να ξεκουραστεί και να στεγνώσει. Έτσι εκείνη τρύπωσε κάτω από τη μικρή ομπρελίτσα με τις γκριζοκαφέ βουλίτσες και βολεύτηκε δίπλα στην πυγολαμπίδα που ήδη είχε αρχίσει να απολαμβάνει τη ζεστασιά και την προστασία του μεταφορικού τους μέσου. Το μανιταράκι λοιπόν ξαναπήρε το δρόμο για το ξέφωτο του δάσους. Περπατούσε και περπατούσε και κόντευε σχεδόν να βραδιάσει όταν αποκαμωμένο πια συνάντησε ένα μικρό αηδόνι να τραγουδά λυπημένα, σχεδόν σπαρακτικά. «Γιατί κλαις ;» το ρώτησαν όλοι μαζί με μια φωνή. Αυτό τους αποκρίθηκε πως το νερό της βροχής είχε πάρει όλο τα φαγάκι που είχε βρει για να φάει κι έτσι εκείνο είχε μείνει νηστικό και ένιωθε αδύναμο να πετάξει και σίγουρα αν περνούσε καμιά πεινασμένη αλεπού θα το έκανε μια χαψιά. Τρεμούλιασε το μικρό μανιτάρι και μόνο στη σκέψη ότι κάτι θα πάθαινε το μικρό αηδόνι και χωρίς δεύτερη σκέψη του είπε «Έχω σπόρους κρυμμένους στο καπέλο μου. Τους κρατώ εκεί για να αναπαραχθώ, αλλά αφού πεινάς τόσο θα τινάξω το καπέλο μου και θα πέσουν στη γη κι έτσι θα φας και θα δυναμώσεις». Το πουλάκι δεν πίστευε στην τύχη του. Γέμισε βιαστικά το στομαχάκι του με το πολύτιμο δώρο του απρόσμενου φίλου του και αφού του είπαν πού πήγαιναν, αποφάσισε το δίχως άλλο να γίνει το τέταρτο μέλος αυτής της παράξενης παρέας και όλοι μαζί να φτάσουν στο ξεφωτο του δάσους.

Ήταν αργά εκείνη τη νύχτα όταν στα ματάκια τους αποκαλύφθηκε η μεγαλοπρέπεια της γιορτής. Δεν χόρταιναν να κοιτάζουν την ομορφιά και τα χρώματα και τις μυρωδιές που ξεχύνονταν μπροστά τους. Όλα τα φυτά ντυμένα με τα πιο όμορφα άνθη τους, τους λαχταριστούς καρπούς τους, τα μοναδικά τους αρώματα να ξεχύνονται στην όμορφη νύχτα και να ζαλίζουν ακομα και τα άστρα στον ουρανό.

Ο διαγωνισμός ξεκίνησε με την τριανταφυλλιά να πηγαίνει μπροστά δείχνοντας σε όλους τα μοναδικά βαθυκόκκινα τριαντάφυλλά της και να λυγίζουν ακόμα και τον πιο δύσκολο κριτή και δίπλα της το νυχτολούλουδο να μοιράζει μεθυστικά αρωματα και μοναδικής ομορφιάς πολύχρωμα άνθη. Πιο κει στεκόταν ένα γιασεμί και παραδίπλα ακολουθούσαν γαλάζιες και βιολετί ανεμώνες. Τα λουλούδια και τα φυτά φώναζαν και γελούσαν και το μικρό μανιταράκι παρακολουθούσε μαγεμένο. Ήταν μικρό και ταπεινό και ούτε μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του ανάμεσα σε αυτά τα όμορφα και ξεχωριστά φυτά. Σαν να άκουσε τις σκέψεις του η νεραϊδούλα και το ρώτησε «Γιατί δεν διαγωνίζεσαι κι εσύ;» «Εγώ;» απόρησε εκείνο ντροπαλά. «Αυτό;» φώναξαν και τα λουλούδια που ήταν γύρω και ξέσπασαν σε ηχηρά γέλια. Το μανιτάρι στενοχωρέθηκε τόσο πολύ με τα κοροϊδευτικά τους χαχανητά που έσκυψε το κεφαλάκι του και ξεκίνησε να φύγει από τη γιορτή, αλλά η μικρή νεράιδα το σταμάτησε. «Ναι, εσύ!» φώναξε και το έσπρωξε να σταθει στη μέση του ξέφωτου και μια γλυκιά συνομωσία άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια όλων . Η μικρή πυγολαμπίδα φώναξε όλες τις αδελφούλες της και αφού τους εξήγησε τι είχε κάνει για εκείνη το μανιταράκι έφτιαξαν όλες μαζί ένα ολόφωτο στεφάνι πάνω από το καπελάκι του και η νεραϊδούλα άρχισε να πετά παντού τη μαγική της νεραϊδόσκονη, που στο μεταξύ είχε στεγνώσει, γεμίζοντας το χώρο γύρω από το μανιτάρι με χρυσοκόκκινες και σμαραγδένιες λάμψεις. Το αηδόνι πάλι, άρχισε να κελαηδά τόσο γλυκά που όλοι δάκρυσαν ακούγοντάς το.

Ο χρόνος στη γιορτή των λουλουδιών είχε σταματήσει. Τα βλέμματα όλων είχαν καρφωθεί πάνω στο μανιτάρι. Ούτε το ίδιο δεν πίστευε τι συνέβαινε γύρω του. Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαμογελάσει ή να κλείσει τα ματάκια του και να ευχηθεί να εξαφανιστεί. Ξαφνικά στο κέντρο του ξέφωτου παρουσιάστηκε μια αέρινη φιγούρα. Ήταν η Κυρά του Δάσους. Στάθηκε δίπλα στο μικρό μανιτάρι και κοιτάζοντάς το γλυκά του είπε, «΄Ολοι σε αυτό τον διαγωνισμό ήρθαν για να διακριθούν. Εσύ όμως καθώς ερχόσουν εδώ βοήθησες όλα τα πλάσματα του δάσους μου που βρέθηκαν στο δρόμο σου και χρειάζονταν βοήθεια. Τα άφησες να ξεκουραστούν πάνω σου, να τραφούν από σένα, τα προστάτεψες από τη βροχή κι εγώ σου είμαι ευγνώμων για όλα αυτά γιατί όλα αυτά τα πλάσματα είμαι Εγώ! Από σήμερα θα είσαι το μαγικό μου μανιτάρι. Πυγολαμίδες θα φωτίζουν το χώρο σου και αηδόνια θα σου τραγουδούν και οι νεράιδες αυτού του δάσους θα χρωματίζουν το χώρο όπου θα βρίσκεσαι έτσι ώστε όλοι να γυρίζουν και να σε κοιτούν. Κι εσύ θα μεγαλώσεις και θα γίνεις πιο λευκό και το καπελάκι σου θα στολιστεί με όμορφες κόκκινες βούλες και όλα τα παραμύθια θα έχουν μέσα τους μια δική σου φωτογραφία.»

Ύστερα η Κυρά του Δάσους απευθυνόμενη σε όλα τα λουλούδια και τα φυτά που βρίσκονταν εκεί είπε, «Όλοι εσείς εδώ να μάθετε πως ομορφιά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται, αλλά η μαγεία που η αγάπη και η καλοσύνη μπορεί να δημιουργήσει και τα θαύματα που μπορεί να προκαλέσει. Αυτά φωτίζουν τα σκοτεινά μέρη, ζεσταίνουν μια κρύα μέρα και γλυκαίνουν ένα πικρό φαϊ».

Πέρασαν χρόνια πολλά από εκείνη τη μέρα και άλλα τόσα θα περάσουν κι εσείς αν δεν πιστεύετε ότι αυτό πραγματικά συνέβη, δεν έχετε παρά να ανοίξετε ένα οποιοδήποτε παιδικό παραμύθι κι εκεί θα δείτε, οπωσδήποτε θα δείτε, ένα μικρό λευκό μανιτάρι με κόκκινες βούλες στο όμορφο καπελάκι του να σας χαμογελά.

1ο βραβείο στον 15ο πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Εταιρίας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού του δήμου Κερατσινίου.

Ο ΑΡΖ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΨΗΛΩΝ ΚΑΣΤΡΩΝ (ή Ο γαϊδαράκος πάει πολέμο)

Ο ΑΡΖ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΨΗΛΩΝ ΚΑΣΤΡΩΝ

(ή Ο γαϊδαράκος πάει πολέμο)

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια φάρμα ζούσε ένα γάιδαρος που τον έλεγαν Αρζ. Ήταν τόσο ξεχωριστός όσο και τ’ όνομά του. Ήταν φίλος με όλα τ’ άλλα ζώα που ζούσαν εκεί. Πάντα γελαστός και μ’ ένα αστείο έτοιμο για κάθε περίσταση κι ένα γέλιο που έκανε όλη τη φάρμα να τραντάζεται στο άκουσμά του. Δεν έλεγε ποτέ όχι στις δουλειές κι ας μην τις αγαπούσε. Η αγαπημένη του ώρα ήταν όταν ξεκουραζόταν κάτω από τον μεγάλο πλάτανο στο κέντρο του αγροκτήματος φορώντας ένα ζευγάρι τεράστια γυαλιά ηλίου και πίνοντας έναν φραπέ. Τι είπατε; Τα ζώα δεν πίνουν καφέ; Στον κόσμο των παραμυθιών όλα γίνονται.

Μια μέρα λοιπόν, εκεί που ρέμβαζε είδε από μπροστά του να περνούν κάμποσα άλογα. Ήταν ψηλά με φουντωτή ουρά και είχαν στερεωμένη στη ράχη τους μια πανέμορφη κάπα με ένα χρυσό οικόσημο ζωγραφισμένο πάνω της. Ο Αρζ θαμπώθηκε τόσο από την όψη τους που έμεινε να τα χαζεύει με το στόμα ανοιχτό. Προτού προλάβουν να απομακρυνθούν σηκώθηκε και τα πλησίασε.
- Γεια, είμαι ο Αρζ. Πού πηγαίνετε;
Τα άλογα τον κοίταξαν αδιάφορα και του απάντησαν,
- Ξέσπασε πόλεμος στη χώρα των ψηλών κάστρων και πάμε να υπηρετήσουμε τον βασιλιά μας.
- Και τι είναι αυτά που φοράτε; Ξαναρώτησε.
- Είναι τα διακριτικά του οίκου που ανήκουμε. Τα ίδια φοράνε και οι ιππότες του βασιλείου, απάντησαν τα άλογα.
- Δικέ μου ! Είναι η πιο όμορφη φορεσιά που έχω δει, είπε και ανασήκωσε τα γυαλιά του με νόημα. Αν έρθω θα μου δώσουν κι εμένα μια ίδια ;
- Χαχαχαχα, γέλασαν βροντερά τα άλογα. Είσαι γαϊδούρι του είπαν με μια φωνή. Μεταφέρεις ξύλα και σέρνεις κάρα. Τι να την κάνεις την φορεσιά;
- Μα θα έρθω να πολεμήσω , τόνισε ο Αρζ και ένας νέος γύρος από ασταμάτητα γέλια ξέσπασε. Καπνοί βγήκαν από τα ρουθούνια του. Τόσο πολύ πείσμωσε και χωρίς δεύτερη σκέψη τους είπε,
- Εγώ θα έρθω στον πόλεμο και όλοι εσείς που σήμερα γελάτε μαζί μου, σύντομα θα υποκλιθείτε από μόνοι σας και θα γονατίσετε μπροστά στις οπλές μου.
- Χαχαχαχα, ξαναγέλασαν τα άλογα.
- Αυτό θα ήθελα πολύ να το δώ, ψιθύρισαν μεταξύ τους και τον πήραν μαζί τους.

Ο Αρζ είχε θυμώσει με αυτή τους την αντιμετώπιση και το εβαλε σκοπό να ξεχωρίσει στα μάτια όλων. Κάποτε έφτασαν στον πόλεμο. Το βασίλειο των ψηλών κάστρων είχε χωριστεί στα τέσσερα και όλες οι φυλές πολεμούσαν μεταξύ τους. Τα άλογα αυτά ανήκαν στη φυλή του Βορρά κι εκεί κατατάχτηκε και ο Αρζ.

Στην αρχή τον είχαν μόνο για αγγαρείες. Κουβάλαγε πυρομαχικά και μετέφερε τραυματίες, νερό και φαγητό. Δεν παραπονέθηκε ποτέ όμως. Τέλειωνε τις δουλειές του γρήγορα και αποτελεσματικά και περίμενε με υπομονή να του δοθεί η ευκαιρία να ξεχωρίσει. Ο καιρός περνούσε και οι μαχες συνεχίζονταν. Όλοι είχαν παρατηρήσει έναν γαϊδαράκο με γυαλιά ηλίου που πάντα στεκόταν παράλληλα με τους ιππείς στη μάχη κι έτρεχε να προλάβει τα πάντα. Τα γέλια εις βάρος του είχαν σωπάσει προ πολλού.

Μια μέρα έλαβε χώρα μια πολύ μεγάλη μάχη στη χώρα των κάστρων. Τα ξίφη ακούγονταν από μακριά, τα ποδοβολητά των αλόγων σήκωναν σύννεφα σκόνης και οι φωνές των πολέμιστών αντηχούσαν παντού. Ξαφνικά μια δυνατή φωνή διαπέρασε κάθε ήχο και το στράτευμα πάγωσε.
- Έπεσε ο βασιλιάς. Ο βασιλιάς είναι στο έδαφος. Προστατέψτε τον βασιλιά.
Αλίμονο, ο ήλιος ήταν τόσο ψηλά που τύφλωνε τα άλογα και κανένα τους δεν μπορούσε να δει που ήταν πεσμένος ο βασιλιάς. Ο Αρζ τέντωσε τ’ αυτιά του και είπε,
- Εγώ θα τον φέρω.
Κάποιοι τον κοίταξαν υποτιμητικά, άλλοι με απορία. Αυτός όμως λίγη σημασία τους έδωσε. Ίσιωσε τα γυαλιά του και χωρίς δεύτερη σκέψη ρίχτηκε στη μάχη. Έσπρωχνε και κλώτσαγε με λύσσα και κανείς δεν μπόρεσε να τον σταματήσει. Σύντομα βρισκόταν κοντά στον πεσμένο βασιλιά. Χαμήλωσε ώστε να μπορέσει ο βασιλιάς να πιαστεί από τη σέλα του και σύντομα βρισκόταν πίσω ασφαλής ανάμεσα στους στρατηγούς του. Πριν ο ήλιος δύσει η μάχη είχε κερδιθεί και το βασίλειο του Βορρά είχε επικρατήσει. Την επομένη ο βασιλιά φώναξε τον Αρζ μπροστά σε όλο το στράτευμα.
- Αν δεν ήσουν εσύ, θα ήμουν νεκρός τώρα και το βασίλειό μου θα είχε πέσει στα χέρια των εχθρών. Από σήμερα θα φοράς κι εσυ βασιλική κάπα και θα ονομάζεσαι «βασιλικός όνος». Θα προηγείσαι του στρατεύματος και θα το οδηγείς.
Ο Αρζ γύρισε και κοίταξε τα άλογα που κάποτε γελούσαν μαζί του, να τον κοιτούν τώρα με θαυμασμό υποκλινόμενα μπροστά του και χαμογέλασε. Γύρισε προς τον βασιλιά και είπε,
- Μεγαλειότατε η τιμή που μου κάνετε είναι τόσο μεγάλη που ούτε στα όνειρά μου δεν θα το περίμενα. Θα κρατήσω την κάπα με το οικόσημο του βασιλείου σας, αλλά θα επιστρέψω πίσω στη φάρμα που είναι όλοι μου οι φίλοι και η οικογένειά μου.
Και αφού υποκλίθηκε με σεβασμό γύρισε την πλάτη και πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Πολλοί λένε ότι καθώς χανόταν στο βάθος του δρόμου τον άκουσαν να σιγομουρμουρίζει ,
- Δεν είχε εκεί ούτε έναν φραπέ της προκοπής. Δικέ μου !