Φώτης Καρύδας ~ Ποιητική νοημοσύνη

Η ποιητική συλλογή του Φώτη Καρύδα με τίτλο «Ποιητική νοημοσύνη» αποτελεί μια βαθιά και σπαρακτική κατάθεση του ποιητή, γεμάτη από συναισθηματική ένταση, αγωνία και υπαρξιακή αβεβαιότητα. Κάθε ποίημα εκφράζει την εσωτερική αναζήτηση ενός ανθρώπου που ζει και αναπνέει σε έναν κόσμο γεμάτο πόνο και καταστροφή, ωστόσο, η ποιητική γραφή του δεν εξαντλείται στον θρήνο και την απογοήτευση. Η συλλογή «Ποιητική Νοημοσύνη» διαπραγματεύεται την ανθρώπινη εμπειρία μέσα από έναν φακό βαθιάς υπαρξιακής αγωνίας, κοινωνικής κριτικής και ατομικής αποξένωσης. Ο ποιητής, με πλούσιο λυρισμό και δραματική ένταση, παρασύρει τον αναγνώστη σε έναν κόσμο όπου η αγάπη, η μοναξιά, η ελπίδα και η απογοήτευση εναλλάσσονται συνεχώς, δημιουργώντας μια θλιμμένη αλλά και συνάμα βαθιά διαφωτιστική εικόνα της σύγχρονης ανθρώπινης ύπαρξης.

Στη συλλογή εισάγεται η έννοια της μοναξιάς ως κεντρικό μοτίβο, χαρακτηρίζοντάς την ως αέναη και πανταχού παρούσα. Η μοναξιά είναι αυτή που καθορίζει την ανθρώπινη ύπαρξη και διαπλέκεται με την αδυναμία να βρουν οι άνθρωποι αυθεντικές και πλήρεις συνδέσεις. Δηλώνεται μέσα από τους στίχους η τραγική έννοια της «μοναξιάς του πλήθους». Η «ελεύθερη πτώση» και η αναφορά σε «μηχανές που μιμούνται ανθρώπινα συναισθήματα» αποτυπώνουν την αποξένωση του ατόμου στην τεχνολογική εποχή, όπου οι συναισθηματικοί δεσμοί γίνονται πιο τεχνητοί και πιο απομακρυσμένοι από την πραγματικότητα.

Αυτό το σπαρακτικό ύφος της ποίησης, γεμάτο με εικόνες καταστροφής, απογοήτευσης και σύγκρουσης, δεν είναι παρά το απόσταγμα της βιωμένης εμπειρίας του ποιητή, που υπήρξε πολεμικός ανταποκριτής σε περιοχές συγκρούσεων και πολέμων. Οι στίχοι του δεν είναι απλώς προσωπικές εξομολογήσεις, αλλά οι κραυγές ενός ανθρώπου που είδε, έζησε και καταδίωξε τον πόνο σε περιοχές του κόσμου που σπαράσσονται από τον πόλεμο. Ο ποιητής δεν προσφέρει απλώς εικόνες του καθημερινού ανθρώπινου πόνου, αλλά μεταφέρει την ψυχική και συναισθηματική του πληγή από όσα κατέγραψε στα πεδία της μάχης. Οι έντονες εικόνες και η βαθιά θλίψη που κυριαρχούν στην ποίηση είναι, σε μεγάλο βαθμό, προϊόν της εμπειρίας του: ο πόνος, η απώλεια, η διάλυση κάθε ανθρώπινης αξίας και το πένθος που βιώνουν οι επιζώντες, αποτυπώνονται με τρόπο αυθεντικό και συναισθηματικά ισχυρό.

Ο Φώτης Καρύδας μέσα από τους στίχους γεμάτους σκιές και ερωτήματα, δεν παύει να αναζητά τη βαθύτερη αλήθεια και να αναδεικνύει τη συνεχιζόμενη μάχη του ανθρώπου για να βρει τον σκοπό του, ακόμα και μέσα στην καταστροφή. Οι ερωτήσεις για την αλήθεια και την αγάπη, οι προβληματισμοί για τον θρόισμα της ελπίδας σε έναν κόσμο που φαίνεται να διαλύεται, καθιστούν τη συλλογή μια ουσιαστική αναφορά στο διαρκές ερώτημα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Συχνά οι στίχοι του ποιητή μοιάζουν να καταλήγουν σε αδιέξοδο, σε μια ατέρμονη αναζήτηση για το αληθινό νόημα του κόσμου. Οι εικόνες της μοναξιάς, της απογοήτευσης και της αβεβαιότητας δημιουργούν μια αίσθηση ότι η ζωή μας είναι καταδικασμένη να επαναλαμβάνει τις ίδιες απογοητεύσεις. Αλλά σε αυτή την υπαρξιακή κρίση, ο ποιητής δεν παραδίνεται στην απελπισία. Αντίθετα, στέλνει το μήνυμα ότι το «καλό» μπορεί πάντα να θριαμβεύσει, έστω και αν χρειάζεται να αναζητηθεί μέσα από τα ερείπια της ανθρωπότητας και τη συντριβή των ιδεών. Ένας στίχος από το ποίημα «Κλέφτες Ονείρων» επισημαίνει αυτό το κεντρικό μήνυμα: «Στο τέλος των παραμυθιών νικάει το καλό». Αυτός ο στίχος αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, την ουσία του έργου και της φιλοσοφίας της συλλογής.

Παρά την αίσθηση του απόλυτου σκοταδιού που πολλές φορές διαπερνά την ποίηση του ποιητή, παραμένει πάντα μια σπίθα ελπίδας και αναγνώρισης ότι η αλήθεια και η ανθρωπιά μπορούν τελικά να επικρατήσουν. Η σκέψη ότι το σκοτάδι ακολουθεί η λυκαυγή. Αυτή η ιδέα ότι το καλό θα επικρατήσει στο τέλος των παραμυθιών είναι μια υπόσχεση που ανατρέπει την απογοήτευση και μας υπενθυμίζει ότι η αλήθεια, ο έρωτας, η αγάπη και η πραγματική ανθρώπινη σύνδεση είναι πάντα κάτι που μπορούμε να βρούμε, ακόμα και όταν φαίνεται πως όλα γύρω μας καταρρέουν.

Εν κατακλείδι, η Ποιητική νοημοσύνη είναι μια ισχυρή επαναστατική φωνή για τον άνθρωπο που αναζητά το νόημα σε έναν κόσμο που μοιάζει να καταρρέει. Και, παρόλο που ο πόνος και η θλίψη κυριαρχούν, η τελική έμφαση είναι και θα πρέπει να είναι στην πεποίθηση ότι το καλό, στο τέλος, νικάει – μια αλήθεια που θα έπρεπε να αντηχεί τόσο στην ποίηση όσο και στην πραγματικότητα της ζωής μας.

Σταυρούλα Δεκούλου

Ειδική Γραμματέας Δ.Σ. Ε.Ε.Λ.

Probing the firmament ~ Ανιχνεύοντας το στερέωμα, Σοφία Σκλείδα

Στην τρίγλωση ποιητική συλλογή της Σοφίας Σκλείδα, αναδύεται ένας κόσμος βαθιά υπαρξιακός, συμβολικός και εσωτερικά πολυεπίπεδος. Οι στίχοι πυκνοί σε νοήματα, μεταφέρουν έναν διαρκή στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, την πνευματική αναζήτηση και την εναγώνια προσπάθεια του ανθρώπου να κατανοήσει το "είναι" του μέσα από τα μονοπάτια της μνήμης και της θεϊκής αναζήτησης.

Τα ποιήματα πραγματεύονται διαχρονικά ζητήματα, όπως η αναζήτηση της αλήθειας, η εσωτερική κάθαρση, η διαφυγή από τις συμβατικές παγίδες της κοινωνίας και η επαφή με το θείο. Παρατηρείται έντονος στοχασμός πάνω στη μνήμη, την απώλεια και την ψυχική λύτρωση, με έναν λόγο που συχνά θυμίζει προσευχή ή μυστικιστική εξομολόγηση. Το θεϊκό στοιχείο προβάλλεται ως μονοπάτι σωτηρίας και ταυτόχρονα ως πηγή εσωτερικής διαμάχης.

Η γλώσσα των ποιημάτων είναι ιδιαίτερα ιδιωματική, με έντονη χρήση νεολογισμών και γλωσσικών ανατροπών. Οι λέξεις μοιάζουν να σπάνε τη συμβατική τους έννοια, να αναδομούνται και να αποκτούν νέο συμβολικό βάρος. Ο αναγνώστης καλείται να επαναδιαπραγματευτεί την ερμηνεία τους, ακολουθώντας μια ποιητική ροή που κινείται ανάμεσα στο υπερρεαλιστικό και το οντολογικό. Η δομή είναι συχνά ελεύθερη, δίχως τυπικούς περιορισμούς, κάτι που ενισχύει την αίσθηση της εσωτερικής ροής και του ακατάπαυστου διαλόγου με το άγνωστο και το υπερβατικό.

Παράλληλα, τα ποιήματα διακρίνονται για την έντονη εσωτερική αξιολόγηση του εαυτού. Η ποιήτρια περνάει τον εαυτό της μέσα από δοκιμασίες, φιλτράρει τον κόσμο μέσα από τη σίτα ενός ποιητικού κόσκινου, αναζητώντας να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, επιδιώκει να αναδείξει το αγνό, το καθαρό, το άγιο. Παράλληλα, στιγματίζει και αποδιώχνει καθετί επίπλαστο, καθετί εφήμερο, όλη αυτή τη λάμψη που αποπροσανατολίζει από τον δρόμο της αρετής και εμποδίζει την ανύψωση της ψυχής. Η γραφή της είναι ανθρωποκεντρική, στοχεύει στη διδασκαλία, στον αναστοχασμό του σκοπού της ζωής και στην επικέντρωση του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου και την ανύψωση της ψυχής, συμβάλλοντας στον προσδιορισμό της απόστασης του ανθρώπου από το θείο.

Οι συμβολισμοί είναι έντονοι και πολυδιάστατοι: η "σκιά" ως συνοδοιπόρος του πόνου,  τα "σύννεφα" και ο "καπνός" ως σημεία μετάβασης και αποδέσμευσης από τα εγκόσμια. Μέσα από την αλληγορία, τα ποιήματα μοιάζουν να αναζητούν την υπέρβαση των γήινων δεσμών και τη λύτρωση της ψυχής. Μέσα από τις λέξεις της η γυναίκα ανυψώνεται, η πίστη γιγαντώνεται, η ζωή εξυψούται ως έννοια και ως δυναμική να αγγίξεις την εικόνα που ο Θεός έχει για τον άνθρωπο. 

Συνολικά, η ποιητική αυτή σύνθεση αποτελεί μια ισχυρή κατάθεση ψυχής. Με μια γλώσσα πλούσια, συμβολική και ανατρεπτική, η ποιήτρια δημιουργεί ένα τοπίο υπαρξιακής αναζήτησης, εσωτερικής κάθαρσης και πνευματικής αναγέννησης. Πρόκειται για μια ποιητική διαδρομή που καλεί τον αναγνώστη να ακολουθήσει, όχι μόνο για να ανακαλύψει τον δημιουργό, αλλά και για να επαναπροσδιορίσει τη δική του σχέση με το άγνωστο και το θείο.

Σταυρούλα Δεκούλου, Λογοτέχνης

Ειδική Γραμματεάς Ε.Ε.Λ.

Σε έντυσα Έρωτα, Σταυρούλα Δεκούλου .... μια ποιητική συλλογή αφιερωμένη στον Έρωτα

 

Μαζί 

Έραψα ένα φόρεμα λευκό 

από το «μαζί» που έχω φυλαγμένο μέσα μου. 

Σου ’ραψα κι εσένα ένα κοστούμι
και κάθε απόβραδο με μάρτυρες τ’ άστρα 

σε νυμφεύομαι.

Ανήκω 

Στων χειλιών μου την άκρη 

καταθέτεις ένα δάκρυ 

του κορμιού σου αλμυρό. 

Στων ματιών μου το φως 

θυσιάζεις ανάσες 

και γεννιέσαι Θεός

Εγώ, αγάπη μου

Εγώ, αγάπη μου, σε νερό θαλασσινό 

βάφτιζα κάθε Αύγουστο την ψυχή μου 

να ξεκινά απ’ την αρχή αλαφριά από κρίματα 

και της αλμύρας το πουκάμισο φορούσα κατάσαρκα 

να ’χεις τη θάλασσα στα χείλη σου σαν με φιλάς.

Φτερουγίσματα

Γλυκοφτερουγίζουν τα βλέφαρα

στη σκέψη της αφής σου.

Τα χείλη σου σιγοψιθυρίζουν

λόγια που μαρτύρησα απάνω στο χαρτί

και τ’ ακροδάχτυλά σου βουτηγμένα

στη μελάνη μου

αργά χαράζουν απάνω στο κορμί

ένα ακόμα μονοπάτι... φαντάζομαι.

Άγρια ρόδα

Άγρια ρόδα τραγουδούν

σαν αλαργεύει η μέρα.

Ντύνομαι λαχτάρα

κι όταν ανάβουν τ’ άστρα

σ’ ερωτεύομαι.

Ποίημα γυμνό

Απόψε θα ντυθώ ποίημα

γυμνό από ρίμα και μέτρο

και θα κατοικήσω ζερβά στην καρδιά σου

και κάθε που θα ξαστοχεί ένας χτύπος της

θ’ ανατέλλω σαν άλλη πανσέληνος

γεμίζοντας τη νύχτα σου φως.

Μυστικό χειροφίλημα 

Ένα ρόδο ανθίζει κι εγώ ανατέλλω

στης ψυχής σου το κρυφό χειροκρότημα

Σ' έντυσα  έρωτα 

Θα ’θελα να βρω δυο στίχους

να σε χωρούν ολάκερο μέσα τους.

Να μην περισσεύει λέξη καμιά.

Να χωράς σε μια βαθιά μου ανάσα

και σαν κραυγή να φανερώνεσαι.

Ψίθυροι

Τα πιο αληθινά φιλιά

δίνονται σε σκοτεινά δρομάκια

κάτω από ανθισμένα γιασεμιά.

Στιγμές φωτός 

Έχει τόση μαγεία να γεννιέσαι φεγγάρι,

μα το πληρώνεις ακριβά.

Κανείς δεν μπορεί να σ’ αναγνωρίσει,

αν δεν σ’ ανταμώσει νύχτα.

Ανα(Σ)τολές

Είναι κάποιες ανα(σ)τολές

που γεννήθηκαν, λες, για να στις χαρίσω

αρκεί να μπορέσω να κλέψω μια νύχτα!

Σε όλους τους τόνους του μενεξεδί

Θέλω να νιώσεις πώς είναι η θάλασσα

σαν πνίγεται στον πόθο.

Να ’ναι ολάκερος ο κόσμος σου

βαμμένος σ’ όλα του μενεξέ τα χρώματα

και να φταίω μονάχα εγώ

Η κραυγή της κορύφωσης

Τα πένθιμα δειλινά αποτραβιέται η θάλασσα

και κρύβει τα νερά της μέσα σε μαύρα κοχύλια,

εκεί που ανομολόγητοι έρωτες και κλεμμένα φιλιά

γεννούν γοργόνες με πάλλευκα στήθη.

Είν’ η αγάπη σου...

Είν’ η αγάπη σου ταξίδι ατέρμονο

και η καρδιά σου σκαρί

που μαζί της ταξιδεύω

σε γιαλούς απροσπέλαστους,

εκεί που το νερό γλυκοφιλά τις πέτρες

και τις σμιλεύει.

Αλισάχνη

Σε ρωτούν:

«πώς είναι τάχα να σμίγεις με τη θάλασσα;»

Χαμογελάς και βυθίζεσαι

στα δυο της μάτια.

Αγκαλιά

Όλη νύχτα ο ύπνος δεν με αντάμωσε.
Εκείνο το γοερό κλάμα μαστίγωνε τον άνεμο
και κομμάτιαζε κάθε όνειρο πάνω στη γη.
Βγήκα στον δρόμο κι άρχισα ν' ακολουθώ
τον ήχο από το ασίγαστο παράπονο.
Το βρήκα σε μια σκοτεινή γωνιά,
σ' ένα αδιέξοδο,
να τρέμει ορφανό από άγγιγμα.
Γύρω του χόρευαν γελώντας
η οδύνη, ο φόβος και η μοναξιά.

 
Φύγετε, φώναξα πετροβολώντας. Αφήστε το ήσυχο!

 
Ο ανίερος χορός, όμως συνεχιζόταν. 

Πέρασα δίχως δισταγμό ανάμεσά τους.
Του άπλωσα τα χέρια κι εκείνο κόλλησε πάνω στο στήθος μου.
Αίφνης σταμάτησε να κλαίει.
Ένα λαμπρό φως το έλουσε
και την καρδιά μου τύλιξε μια ζεστασιά όμοια με αυτή της φάτνης,
όταν γεννιόταν ο Χριστός.

 

Πώς σε λένε; ρώτησα.

Το πλάσμα με κοίταξε με δυο μάτια φεγγάρια...

Αγκαλιά, μου ψιθύρισε 

και όλη η πλάση έλαμψε στο άκουσμά της.

Το δικό μου αποτύπωμα στο ποιητικό ρεβεγιόν της ακριβής μας Κυράς του Κάστρου. 

Συγχαρητήρια σε όλους τους καλεσμένους και στα πρώτα βιολιά της ορχήστρας. 

 Και αυτές τις γιορτές συνεχίζουμε πεισματικά να στηρίζουμε την υγεία, την αγάπη και την αλληλεγγύη. Καλή κι ευλογημένη Χρονιά!

Μετά τιμής και αγάπης

Σταυρούλα Δεκούλου

Σταυρούλα Δεκούλου, η Μάγισσα των Λέξεων, Γράφει ο συγγραφέας Γιώργος Παυλίδης

H Σταυρούλα έκανε πάλι το θαύμα της. Διάβασα το «Ασυνόδευτο ταγκό», Το τρύγησα λέξη, λέξη, με μέθυσε.

Μάγισσα των λέξεων η Σταυρούλα, της διαλλέγει μία μία, μερικές τις δημιουργεί. Οι λέξεις παίρνουν άλλη αξία όπως τις πλέκει έντεχνα με τις σκέψεις της και τα συναισθήματα της. Τις ταιριάζει, τις κάνει να αστραποβολούν χρώματα, ομορφιά, αισθήματα.

Κάθε ποίημα της είναι ένα λογοτεχνικό λουλούδι που μας μεθά με το άρωμα του. Η Σταυρούλα μας το χαρίζει, μας ζητά όμως να το ποτίσουμε με τις σκέψεις μας, να το λιπάνουμε με τα αισθήματα μας, να το προσέξουμε. Τότε θα μας μεθά με το άρωμα του, θα μας ταξιδεύει, θα μας κάνει να σκεφτούμε, να νοσταλγήσουμε, να ποθήσουμε... Ένα ατελείωτο δυνατό λογοτεχνικό μεθύσι από το μυαλό, την ψυχή και την πέννα της μάγισσας των λέξεων.

Και τι δεν βρήκα στο λογοτεχνικό περιδέραιο που μας καλεί η Σταυρούλα να φορέσουμε.

Με προσπάθεια, με ΠΟΛΥ μεγάλη προσπάθεια, ξεχώρισα τα μεγαλύτερα, τα πιό λαμπερά του πετράδια και σας τα παραθέτω. Δεν μπορώ να αντιγράψω ένα ολόκληρο βιβλίο. Δική μου η επιλογή, σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο. Είμαι σίγουρος ότι θα με δικαιώσετε, υπάρχουν περισσότερα σε κάθε σελίδα.

Βρήκα πικρές αλήθειες : «Αργεί ακόμη η άνοιξη του κόσμου. Ακούς;»

Κάποιες από αυτές τις αλήθειες, τις διαβάζεις και βλέπεις μπροστά σου να περνούν οι ζωές πολλών από εμάς: «Ακροβατώντας ανάμεσα σε ανώφελα πρέπει και ευνουχισμένα γιατί»

Βρήκα πίκρα και τέχνη να σμίγουν σε ένα πολύ δυνατό κοκτέιλ: «Έχω ένα σπίτι στην άκρη του δρόμου, και σαν σιμά περπατάς, αθόρυβος θέλω να είσαι, να μη ξυπνάω και θυμάμαι πως ακόμα υπάρχω, και μου χρεώνουν ότι ζω.»

Βρήκα λογοτεχνικά διαμάντια σε στίχους λίγων μόνο λέξεων : « ... κλαίνε ήλιο τα μάτια...»

Βρήκα την τέχνη να ντύνει τον έρωτα, εκτοξεύοντας την Σταυρουλα στο ζενιθ της ερωτικής ποίησης. Ένα μονο δείγμα εδώ δεν φτάνει, Η Σταυρούλα υμνεί τον έρωτα με τόση τέχνη όσο ελάχιστες γυναίκες :

«Μπάρκάραμε χωρίς προορισμό κείνη τη νύχτα, μα πριν ακόμα ξημερώσει, είχαμε ξοδέψει όλον τον άνεμο, να φωνάζει ο ένας στον άλλον σ’αγαπώ».

Στο δεύτερο δείγμα ο έρωτας και η γυναίκα πάλι αποθεώνονται :

«Κι εγώ στα πρώτα βήματα τ’ Αυγούστου, στο λιόγερμα να ξεψυχώ γυναίκα και ν ανασταίνομαι Πανσέληνος στην αγκαλιά σου»

Η ποικιλία είναι στο αίμα της Σταυρούλας. Όχι μόνο στο θέμα που αναφέρεται κάθε φορά, αλλά και στον τρόπο που σπέρνει τις λέξεις στο μυαλό μας. Δύο χαρακτηριστικά κομμάτια της Σταυρούλας, να γράφει με ομοιοκαταληξία. Εδώ το νόημα, αυτό που θέλει να πει, η επιλογές των λέξεων, πρέπει να παντρεύονται με την κατάληξη προηγούμενων στίχων, χωρίς να χάνεται το μέτρο. Πολύ δύσκολο, αλλά όχι για την μάγισσα των λέξεων.

Θαυμάστε την στα μεγάλα της κέφια: «Σ’ ασπρόμαυρους ωκεανούς, άδικα ψάχνεις θησαυρούς, πλαστοί οι χάρτες. Θέλει ψυχή να κυβερνάς, τις συμπληγάδες να περνάς, με μάγκες ναύτες».

Και η Σταυρούλα σε ένα πανανθρώπινο μήνυμα που πιστεύω ότι είναι από τα καλύτερα που έχει γράψει : «Τα δυό σου χέρια κάνε σκεπή, να βρει η αγάπη γωνιά να φωλιάσει, για κάθε ορφάνεμα, κάθε ψυχή, που έχει στη νύχτα το δρόμο της χάσει»

Θα το ξαναπώ... Όσα ανέφερα, είναι ένα μικρό δείγμα από όσα υπάρχουν στο «Ασυνόδευτο ταγκό» της. Αξίζει να το χορέψετε κι εσείς, να κάνετε τις δικές σας επιλογές, να γίνετε και εσείς για λίγο συνοδός στο ταγκό που χορεύει η μάγισσα των λέξεων...

Γιώργος Παυλίδης

Συγγραφέας, Εκδόσεις Ψυχογιός

Πατέρα 30/07/2021

Μονή Δεκούλων, Ζωοδόχος Πηγή, Οίτυλο, Μάνη

Πατέρα για πού ξεκινάς έτσι ομορφοντυμένος;
Μην έχουμε καμιά γιορτή σιμά στη γειτονιά μας;
Κι αν έχουμε, πού 'ν' τα βιολιά και πού οι τραγουδιστάδες;
Γιατί βαρά το σήμαντρο ψηλά στο μοναστήρι;
Γιατί ξάφνου συννέφιασε κι οι σταυραετοί δακρύζουν;
Γιατί σωπάσαν τα πουλιά και τ' άνθη μαραθήκαν;
Γιατί στερέψαν οι πηγές κι αδειάσανε οι λιμνες;
Πατέρα για πού το 'βαλες μέσα στο μεσημέρι;
Κάτσε και δεν επρόλαβα όλα να στα μιλήσω.
Εσύ 'σαι βράχος στους σεισμούς, λιμάνι στις αντάρες,
ομπρέλα είσαι στη βροχή, φάρος στις τρικυμίες.
Εισ' ήλιος αυγουστιάτικος στα μέσα του Δεκέμβρη
και γάργαρο κρύο νερό στη μέση της ερήμου.
Στης εκκλησιάς μας την αυλή χτυπήστε την καμπάνα
να ακουστεί στους ουρανούς, άρχοντας ανεβαίνει.
Δεκούλος είναι στο όνομα και στη γενιά Μανιάτης.
Εκεί προσμένει η μάνα του και τ' άλλα δυο του αδέρφια
οι συγγενείς, οι γείτονες κι ο πιο καλός του φίλος
με δύο ρακοπότηρα να πιουν σαν ανταμώσουν.
Ώρα καλή πατέρα μου, κορώνα, βασιλιά μου
βορρά μες στην πυξίδα μου και χτύπε της καρδιάς μου.
Ταξίδεψε πατέρα μου στου ουρανού τα πλάτη
που αγκαλιάζουν οι αετοί και που φωτίζουν τ' άστρα
κι άσε μου την αγάπη σου στους ώμους μου απάνω
σαν σάλι στο φθινόπωρο και σαν παλτό στο κρύο
σταυρό στα στήθη ανάμεσα, φιλί στο μέτωπό μου.
Ώρα καλή πατέρα μου και ο καιρός διαβαίνει
κι ό,τι χωρίζει ο θάνατος η αγάπη ανασταίνει.

 
Σταυρούλα Δεκούλου

Εις μνήμην Ιωάννη Δεκούλου 

(27/07/47 - 30/07/2021)

Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόση θλίψη, πόνο και αποχωρισμό μπορεί να αντέξει, 

αν δεν έρθει η στιγμή να το βιώσει ο ίδιος. 

Μου λείπεις 

💔

Ίσως αναρωτηθείτε γιατί αυτή η ανάρτηση και γιατί τώρα. Ίσως γιατί με αυτόν τον αποχωρισμό μου αποκαλύφθηκε γιατί ό,τι κι αν έκανα στη ζωή μου, οι σπουδές μου με οδηγούσαν πάντα στο νοσοκομείο και γιατί όσο κι αν ασχολήθηκα με αναρίθμητα πράγματα μόνο η γραφή μου σκούπισε τα ματιά και αγκάλιασε όσους αγαπώ.  Από τις 30/07/2021 ξεκίνησε η μετά του μπαμπά εποχή και όλα επαναξιολογήθηκαν και συνεχίζω με όσα πραγματικά αξίζουν και τέρπουν την ψυχή και το πνεύμα μου.

Λήθη

 

Φθίνει ο καιρός των βασιλέων

κι εγώ απόκαμα

να σ' αναζητώ στα πελάγη.

Αντάρες κι ανέμους αποστάζω

στων χειλιών μου την άκρη

και μ' ένα υφάλμυρο φιλί

σε απαρνιέμαι.

Κρύβω τις σκέψεις μου στην αλισάχνη

και παραδίδομαι στη λήθη ψιθυρίζοντας...

Άραγε ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;

Σταυρούλα Δεκούλου

12/01/23

Στη μαγική αποτύπωση της στιγμής ο Nicholas Papoutsakis

Kαι δειπνήσαμε αγάπη

Έχτιζα ολονυχτίς με τα χέρια γυμνά στην κεντρική πλατεία της γης. Βιαζόμουν να προλάβω να τελειώσω πριν τη γέννηση Εκείνου. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ακούω το νιογέννητο κλάμα Του και κάθε άνοιξη τον λυγμό Του. Κι όμως Εκείνος επιμένει να γεννιέται κάθε χρόνο στην καρδιά του Χειμώνα κι ας είναι πάντα πέντε τα καρφιά που τον σκοτώνουν κάθε Απρίλη. Πριν το ξημέρωμα είχα τελειώσει το χτίσιμο του τραπεζιού. Το έστρωσα με τα ρούχα των προσφύγων, τα αποφόρια των φτωχών, τους επιδέσμους των πληγωμένων, τις ποδιές των γυναικών. Κάτσαμε όλοι γύρω του βουβοί προσμένοντας να γεννηθεί η αγάπη. Ένα φως έσκυψε πάνω μας. Ένα φως μας αγκάλιασε όλους... και δειπνήσαμε ελπίδα και συγχώρεση. Θεέ μου... Θεέ τους... και δειπνήσαμε αγάπη.

Σταυρούλα Δεκούλου

Το ευχαριστώ είναι λίγο για τούτο το όμορφο ταξίδι, αγαπημένη μου Κυρά του Πύργου.

Εύχομαι όλοι να ακολουθήσουν τον σύνδεσμο που οδηγεί στο φιλόξενο σπιτικό σου και να διαβάσουν τούτο το περβόλι με τις γραφές όλων όσων έλαβαν μέρος. Από εμένα μια μεγάλη υπόκλιση και μια αγκαλιά.

Καλή χρονιά σε όλους. Σας ευχαριστώ!

Άνθρωποι ή στοιχειά;

Αγάπη μου,

το μελάνι σώνεται κι έχω τόσα να σου πω.

Πρόσεχε, ακούς;

Πρόσεχε εκεί που διαβαίνεις.

Μη λάχει και σε βρει βόλι εχθρικό.

Πέντε μήνες τα μάτια σου δεν αντάμωσα

κι ο ουρανός μου χωρίς στερέωμα δείχνει.

Πέντε μήνες που δεν σε φίλησα

κι ο κόρφος μου κάθε απόβραδο σ’ αναζητά.

Φούσκωσε η κοιλιά μου και μαζί και η αγάπη μας.

Πρόσεχε ακριβέ μου, να φυλάγεσαι…

κι αν μπορέσεις να μη σκοτώσεις κάποιον,

σώσε τον.

Ίσως έχει κι εκείνος έναν κόρφο που τον περιμένει.

Ίσως έχει κι εκείνος ένα βιολί όμοιο με το δικό σου.

Ίσως έχει κι εκείνος ένα γιασεμί στο παραθύρι του.

Ο πόλεμος θα περάσει αγάπη μου.

Εμείς όμως πρέπει να επιλέξουμε τι θα μείνουμε.

Άνθρωποι ή στοιχειά;

Σώθηκε το μελάνι αγάπη μου.

Να προσέχεις ακούς;

Σ’ αγαπώ.

'Ήταν η δική μου συμμετοχή στο 28ο αντιπολεμικό συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε στο όμορφο κάστρο της η Princess Airis.

Ένα ποίημα που γράφτηκε στο παρά πέντε κάτω από αντίξοες συνθήκες,

αλλά με αγάπη και με την ανάγκη να δηλώσει την παρουσία του στην εκλεκτή πυργοδέσποινα 

που με ανιδιοτέλεια και αγάπη ανάβει πάντα τα φώτα στη μεγάλη σάλα για χάρη της ποίησης. 

Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που με τιμήσατε με την προσοχή σας. 

Βαθιά και ταπεινή υπόκλιση απέναντι στο μεγαλείο των στίχων σας. 
Εύχομαι ειρήνη στη γη μας και Καλό Πάσχα σε όλους. 

Σταυρούλα Δεκούλου

Αντέχω, να λες…

 

Tα δύο σου χέρια κάνε σκεπή

να βρει η αγάπη γωνιά να φωλιάσει

για κάθε ορφάνεμα, κάθε ψυχή

που έχει στη νύχτα το δρόμο της χάσει.

Αντέχω, να λες, με χέρι απλωμένο

εκεί που ο πόνος βλασταίνει, θεριεύει.

Στην κάθε πληγή σεμνά να σιμώνεις

να στέκεσαι εκεί, να λες, περιμένω.

Να γίνεσαι σπίτι, απάγκιο, ναός

λιβάνι και σμύρνα στην πλάση να δίνεις

Αντέχω, να λες, σαν άλλος Χριστός

ακόμα και όταν μονάχος σου μείνεις.

Το δικό μου αποτύπωμα στο ποιητικό ρεβεγιόν της  ακριβής μας Κυράς του Κάστρου. Συγχαρητήρια σε όλους τους καλεσμένους και στα πρώτα βιολιά της ορχήστρας. Έχοντας συνειδητά αποτραβηχτεί από τις γιορτές εδώ και δυο χρόνια, τούτο το αντάμωμα υπήρξε πραγματικά μια μεγάλη ανάσα. Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς. Καλή κι ευλογημένη Χρονιά!

Δεκούλου Σταυρούλα 

Στιγμές που ντρέπομαι

Έχω ένα σπίτι μικρό.

Μια γκρίζα γωνιά στην άκρη του δρόμου.

Σαν να μη χώρεσαν ποτέ πουθενά...

μήτε τα θέλω μου μήτε εγώ.

Έχω έναν κήπο ανοικτό

στ' αδέσποτα ζώα της πόλης.

Μήπως έτσι δεν είμαι κι εγώ;

Αδέσποτος άνθρωπος μιας κοινωνίας.

Περνώ τους χειμώνες με το Βοριά

κι όλο παγώνει η έρμη ψυχή μου

Τα καλοκαίρια ο Λίβας ζεστός

κι όλο ξεραίνονται τα δυο μου χείλη.

Έχω ένα σπίτι μικρό

φτωχό παράπηγμα από χαρτόνια και πλίνθους

μικρό κενοτάφιο μιας μπαζωμένης ζωής

πικρό παρανάλωμα νεκρών ονείρων.

Έχω ένα σπίτι στην άκρη του δρόμου

και σαν σιμά περπατάς

αθόρυβος θέλω να είσαι

να μην ξυπνάω και θυμάμαι πως ακόμα υπάρχω,

και μου χρεώνουν ότι ζω.

 

Σταυρούλα Δεκούλου

Ταπεινή κατάθεση στο 27ο Συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει η Οικοδέσποινα του Πύργου, Αριστέα,  εδώ 

Η σταύρωση των ρημάτων

 

Εκείνη τη μέρα συνέλαβαν

όλα τα ρήματα της λαχτάρας

κι αφού τα διαπόμπευσαν

τα οδήγησαν καταμεσής στη μεγάλη πλατεία.

Όρθωσαν έναν ξύλινο σταυρό

και με πρωτοφανή λύσσα κρέμασαν

το "ποθώ" και το "ονειρεύομαι"

στις δύο άκρες του.

Στο κέντρο του σταυρού

με πυρωμένους ήλους κάρφωσαν το "αγαπώ".

Πονάω φώναξε το αγαπώ, μα κανείς δεν νοιάστηκε.

Γύρω τους μαζεύτηκαν κλαίγοντας οι γλάροι.

Παράξενο...

Τι δουλειά έχουν οι γλάροι στις πλατείες;

Πήρε να νυχτώνει κι άναψαν οι φωτεινές επιγραφές.

Δεξιά ζερβά λαμπύριζαν οι μαρκίζες

και στο κέντρο του σταυρού έκλαιγε το αγαπώ.

Διψάω, ψιθύρισε ... λίγο νερό.

Το πλησίασε κάποιος με ένα καλάμι.

Το έβαλε στο στόμα του και του 'πε να πιει

Χολή και όξος

Γιατί; ρώτησε το αγαπώ. Ποιος είσαι εσύ;

Με λένε προδίδω, είπε και γέλασε.

Δάκρυσε το αγαπώ...

Στην άλλη μεριά της πλατείας είδε δεμένο σε έναν στυλό το "ελπίζω".

Η νύχτα ερχόταν γοργά κι όμως το φως ολιγορούσε ακόμη.

Σταυρούλα Δεκούλου

31/3/21

Σε μέρες σκοτεινές... η ανάσταση είναι η μόνη σωτηρία!

Σε Έντυσα Έρωτα

Και σ’ αυτό το βιβλίο της η Ποιήτρια Σταυρούλα Δεκούλου, υφαίνει τους στίχους της με την απαράμιλλη τέχνη της και την πειθαρχία στους κανόνες, της ποιοτικής φόρμας που χρησιμοποιεί, αυτής της γυμνής από ρίμα και μέτρο αυστηρό και βαδίζει στους δρόμους της «Πόλης των Ιδεών», ελεύθερους από κάθε είδους χνάρια….
Δεν πισωπατεί δηλαδή στα χνάρια άλλων ποιητών. Ανοίγει δικούς της δρόμους, γιατί μπορεί.
Εγώ, εκεί τη συνάντησα... Της άπλωσα το χέρι...
Τη θαύμασα γαρ. Την αγάπησα... Την είπα κόρη μου...
Έκτοτε με ντύνει ποίηση, ολομέταξη και πολυτελή.
Και προχωράμε μαζί, Μάνα και Κόρη.
Μαζί πηγαίνουμε στης Πόλης μας την εκκλησιά.

Μαζί δροσίζουμε της γης τους διψασμένους για τραγούδια.

Μαζί διδάσκουμε, υπηρετώντας το «ωραίο» και το «ωφέλιμο».
Εύγε στη Σταυρούλα Δεκούλου και την κατορθωμένη της Ποίηση.
Απολαύστε την και σ’ αυτό το βιβλίο της.
                   
Παναγιώτα Ζαλώνη

Λογοτέχνης της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Κρίσεως Νέων Μελών), Διευθύντρια του Λογοτεχνικού Περιοδικού ΚΕΛΑΙΝΩ
20/11/2020

Η δεύτερη ποιητική συλλογή μου, Σ' έντυσα έρωτα, από τις εκδόσεις Βεργίνα, είδε το φως στις 20 Νοεμβρίου 2020. Γεννήθηκε για να περιγράψει με έντονα χρώματα τη λαχτάρα του φιλιού και τη μοσχοβολιά γαζίας στον κόρφο. Κάποια από τα ποιήματα που περιλαμβάνει έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν ήδη στο εξωτερικό μέσω της ποιητικής συλλογής Mes Amies, των εκδόσεων Βεργίνα με ανθολόγο την Παναγιώτα Ζαλώνη.

Το έργο αυτό κλείνει μέσα του εκτός από τα λόγια της Παναγιώτας Ζαλώνη, την φωτογραφική ματιά του εκλεκτού φωτογράφου Παναγιώτη Γραμματικάκη, ενώ το εξώφυλλο είναι επιμέλεια του φίλου και συνεργάτη μου Άγγελου Μαρίνου.

Η ποιητική αυτή συλλογή εκτός από τη θέση της στην καρδιάς σας έρχεται να προσφέρει και κάτι ακόμα. Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις θα διατεθούν όπως έγινε και με την πρώτη μου ποιητική συλλογή, Στον Αστερισμό του Ιβίσκου, στο Άλμα Ζωής για την πρόληψη και την αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού.

Σας ευχαριστώ θερμά που με συντροφεύσατε και σε αυτό το ταξίδι.

 

Μετά τιμής και αγάπης

Δεκούλου Σταυρούλα 

Βρέχει γαζία απόψε

 

Βρέχει γαζία απόψε

πάνω στα σκονισμένα μου ματόκλαδα.

Γεμίζω το ποτήρι μου λυγμούς 

και σε κερνάω...  "Στην υγειά μας, αγάπη μου"

Συλλογιέμαι τη μοναξιά της Κυριακής,

το παράπονο των στίχων.

Στρώνω το κρεβάτι μου με μια μεταξωτή θλίψη

κι αποκοιμιέμαι στην αγκαλιά της απουσίας σου.

Μάκρυναν οι δρόμοι,

δεν φτάνει η φωνή μου πια σε σένα 

και το χαμόγελο αδιόρατο πια.

Χαθήκαμε...

Έλα να κλείσουμε κι απόψε τις κουρτίνες,

τ' άστρα μας πρόδωσαν κι αυτά

και δεν φωτίζουν τον ουρανό μας τη νύχτα.

Έλα να σβήσουμε τα φώτα

και ν' ανταμώσουμε στο όνειρο.

Έλα...

Θα σου 'χω αναμμένο ένα κερί για φάρο.

Πιάσε το χέρι μου και πάμε μακριά,

πίσω ν' αφήσουμε την έρημη τούτη πόλη.

Σταυρούλα Δεκούλου 

Ήταν η δική μου συμμετοχή στο επετειακό συμπόσιο ποίησης της αγαπημένης μας Αριστέας, που χρόνια τώρα μας κερνά φιλοξενία και υπέροχες ποιητικές στιγμές. 

Ευχαριστώ και όσους φίλους στάθηκαν στα λόγια μου και ταξίδεψαν μαζί τους. 

Χρόνια πολλά σε όλους! 

Ο έρωτας είναι ατσάλι...

Ο μεγαλύτερος εχθρός της αγάπης είναι ο άνθρωπος.
Εχει την απαίτηση να του επιτρέψεις να σε γνωρίσει.
Σε παρακαλεί να ξεκλειδώσεις τα σεντούκια,
να τον αφήσεις να δει τα προικιά της ψυχής σου.
Σε παλεύει ν' αλλάξεις, να έρθεις στα μέτρα του,
να συνεναίσεις.
Τι τα θέλετε ρε τα σεντούκια.... αφού δεν μπορείτε;
Τι τις θέλετε τις αλήθειες αφού δεν βαστάτε;
Τι τους θέλετε τους έρωτες αφού δεν αντέχετε την αψάδα;
Ο ερωτας είναι ατσάλι... θέλει φωτιά ... να λιώνει μέσα στα καλούπια
κι ύστερα πάγο... να δίνεις σχήμα στον κόσμο απο την αρχή.
Αν δεν μπορείτε, ν' αφήνετε τις καρδιές στην ησυχία τους.
Μην τις ξεστρατίζετε.

Σταυρούλα Δεκούλου

Υπήρξε...

Είχε ένα αθεράπευτα κακό ελάττωμα.

Συνήθιζε να είναι ο εαυτός της.

Έβλεπε την αλήθεια από ψηλά

για να μην αδικήσει κανέναν. 

Κοίταζε τους ανθρώπους κατάματα. 

Εσκυβε μόνο για να βοηθήσει κάποιον να σηκωθεί

και απολάμβανε τον ήχο της σιωπής

που φανέρωνε την φωνή της καρδιάς της.

Έμαθε ν' αντιστέκεται και να πολεμά, 

να ονειρεύεται και να δημιουργεί.

Κάποτε ίσως γράψουν την ιστορία της.

Κανείς αλήθεια δεν την έμαθε ποτέ. 

Υπήρξε όμως...

Σταυρούλα Δεκούλου

ΠΟΡΣΕΛAΝΙΝΗ ΚΟΥΚΛΑ

Πονάω, ψιθύρισε.

Αυτό το φορτίο είναι τόσο βαρύ, πώς να το σηκώσω;
Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή! της είπαν και προσπέρασαν.
Κι εκείνη συνέχισε μόνη.
Έκρυψε προσεχτικά τη ρωγμή στο χέρι της .
Θα έπρεπε να φορά απλά μακρυμάνικα ρούχα.

Κουράστηκα, ψιθύρισε.
Αυτό το βουνό είναι πολύ ψηλό, πώς να τo ανέβω;
Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή! της είπαν και προσπέρασαν.

Κι εκείνη συνέχισε μόνη.

Έκρυψε προσεχτικά τη ρωγμή στο πόδι της .
Θα έπρεπε να φορά απλά μακριά φουστάνια.

Φοβάμαι, ψιθύρισε.
Αυτοί οι άνθρωποι με πονάνε.
Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή! της είπαν και προσπέρασαν.
Κοίταξε το ρημαγμένο της κορμί, το γεμάτο ρωγμές.
Ευτυχώς θα το έκρυβαν τα φαρδιά της ρούχα.

Μη φωνάζετε, ψιθύρισε.
Οι φωνές σας μου χαράζουν το πρόσωπο.
Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή! της είπαν και προσπέρασαν.
Κοίταξε το πρόσωπό της στον καθρέπτη.
Αλλοιωμένο, δίχως χρώμα, δίχως συνέχεια, δίχως έκφραση.

Έβγαλε όλα της τα ρούχα και βγήκε στον κόσμο γυμνή
Κι άφησε να φανούν όλα της τα σημάδια.
Πόσο άσχημη είσαι, της φώναξαν και γέλασαν.
Σφοδρός αέρας την τράνταξε και την σκόρπισε σε κομμάτια.
Αυτή ήταν η δυνατή; είπαν καγχάζοντας και προσπέρασαν.

Μια σιγανή βροχή της χάριζε τα δάκρυα που ο κόσμος της είχε στερήσει.

Σταυρούλα Δεκούλου
8/2/20

Απαντοχή

Απόψε θα κόψω τα νήματα

που συγκρατούν τη φορεσιά της ψυχής μου

και θ' αντικρίσω τον κόσμο γυμνή.

Θέλω ν' ακούσω τι έχουν να πουν

σαν δουν τα σημάδια

που χάραξε η αδιαφορία τους.

Να δω αν θα στρέψουν το βλέμμα

από τις κακοφορμισμένες μου πληγές.

Απόψε θα σταθώ ξέντυτη

μπροστά στο φεγγάρι

και θα ντυθώ οδύνη κι απορία

απόγνωση και οργή.

Θα σκίσω το δέρμα που με τυλίγει

και θ' αφήσω τις κλεμμένες στιγμές μου

να τρέξουν στο δρόμο ουρλιάζοντας

να μαρτυρήσουν την προδοσία.

Απόψε θα σου φανερωθώ

και αν αντέξεις τις κραυγές μου

θα σε βαφτίσω απαντοχή

και θα σ' αφήσω να περπατήσεις διπλα μου

κρατώντας μου το χέρι

μέχρι το τέλος του κόσμου.

Σταυρούλα Δεκούλου

31/1/20

Πήρα χρώμα και νερό

Σήμερα έβαλα στο φως ένα γυαλί κι έφτιαξα ένα ουράνιο τόξο.

Έκλεψα όλα του τα χρώματα και τα φυλάκισα σ’ ενα μπουκάλι μαγικό.

Σ’ έγδυσα απαλά και σ' έπλυνα.

Σε στέγνωσα με λατρεία κι αγάπη.

Ύστερα σου ζήτησα να γίνεις ο καμβάς μου.

- Θέλω να ζωγραφίσω πάνω σου όσα στην καρδιά μου γεννάς,

τα μέρη που με ταξιδεύεις.

Και πήρα γαλανό γι’ αρχη

κι έφτιαξα έναν ωκεανό στην πλάτη σου.

Ένα θαλάσσιο ρεύμα να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά σου

κι εγώ καράβι ακυβέρνητο 

να χάνομαι στα γαλάζια σου ύδατα

και να μη θέλω στεριά να βρω.

Ναυαγός να πνίγομαι μέσα στα κύματά σου. 

Πήρα πράσινο κι έφτιαξα μια κοιλάδα 

αναμεσα στα στήθη σου

κι ένα ιερό βωμό στο μέρος της καρδιάς σου.

Να σκύβω εκεί να προσκυνώ, 

να καταθέτω την αγάπη μου.

Πήρα έν' άλικο καυτό και σου ‘βαψα τα χείλη,

να μου θυμίζουν ώριμες κερασιές και μυρωδάτες φράουλες,

να τα φιλώ και να μεταλαμβάνω νάμα.

Παράδεισος και κόλασή μου, Εσύ,

να με σταυρώνεις και να μ' ανασταίνεις.

Έκλεψα κι ενα κίτρινο και ζωγράφισα φλόγες στα μαλλιά σου.

Φλόγες σαν αυτές που σκορπάς στο κάθε γέλιο σου.

Φλόγες καυτές σαν κάθε άγγιγμά σου.

Κι έμεινε το μενεξεδί,

που απόθεσα στα μάτια σου

αυτά που με μεθούν σαν νυχτολούλουδο κάθε βράδυ,

που θυμίζουν ερωτευμένο ουρανό λίγο πριν το χάραμα.

- Μάτια μενεξεδιά δεν υπάρχουν. Υπάρχουν; με ρώτησες.

- Μόνο τα δικά σου και τα ζωγράφισα εγώ!

Πήρα ένα λευκό σεντόνι και σε τύλιξα προσεχτικά. 

Τ' ακούμπησα πάνω στο κορμί σου 

και η εικόνα σου αποτυπώθηκε εκεί μαγικά.

Τέντωσα το πανί και στο έδειξα.

- Κοίτα πώς βλέπω τον κόσμο μέσα από σένα, σου είπα.

- Μα αυτό δεν είμαι εγω, μου αποκρίθηκες.

- Εσύ είσαι μέσα από τα χρώματα του ουρανού και του λευκού κλεμμένη ύπαρξη.

Για σένα τα ‘κλεψα, για να σε ζωγραφίσω.

Καμβά της ύπαρξής μου.

Πίνακα του πεπρωμένου μου.

Με χρώμα και νερό απόψε σε βάφτισα...
Τ’ όνομά σου ΕΡΩΤΑΣ ... και η φύση σου ΓΥΝΑΙΚΑ !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

16/1/14

Το ποίημα αυτό ανασύρεται από το παρελθόν όπου είχε ταξιδέψει  μακριά στον πύργο της Αριστέας,
στο 13ο συμπόσιο ποίησης 
με  θέμα το Χρώμα !

Τώρα πάει να συναντήσει την ΕΡΩΤΙΚΗ ΥΜΝΩΔΙΑ της Lysippe 

όπου οι διαδικτυακοί συνοδοιπόροι φωτίζουν στιγμές του έρωτα 

με διαφορετικές ο καθένας αποχρώσεις!

Καλή ανάγνωση ~ 19/2/19