Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2023

Πατέρα 30/07/2021

Μονή Δεκούλων, Ζωοδόχος Πηγή, Οίτυλο, Μάνη

Πατέρα για πού ξεκινάς έτσι ομορφοντυμένος;
Μην έχουμε καμιά γιορτή σιμά στη γειτονιά μας;
Κι αν έχουμε, πού 'ν' τα βιολιά και πού οι τραγουδιστάδες;
Γιατί βαρά το σήμαντρο ψηλά στο μοναστήρι;
Γιατί ξάφνου συννέφιασε κι οι σταυραετοί δακρύζουν;
Γιατί σωπάσαν τα πουλιά και τ' άνθη μαραθήκαν;
Γιατί στερέψαν οι πηγές κι αδειάσανε οι λιμνες;
Πατέρα για πού το 'βαλες μέσα στο μεσημέρι;
Κάτσε και δεν επρόλαβα όλα να στα μιλήσω.
Εσύ 'σαι βράχος στους σεισμούς, λιμάνι στις αντάρες,
ομπρέλα είσαι στη βροχή, φάρος στις τρικυμίες.
Εισ' ήλιος αυγουστιάτικος στα μέσα του Δεκέμβρη
και γάργαρο κρύο νερό στη μέση της ερήμου.
Στης εκκλησιάς μας την αυλή χτυπήστε την καμπάνα
να ακουστεί στους ουρανούς, άρχοντας ανεβαίνει.
Δεκούλος είναι στο όνομα και στη γενιά Μανιάτης.
Εκεί προσμένει η μάνα του και τ' άλλα δυο του αδέρφια
οι συγγενείς, οι γείτονες κι ο πιο καλός του φίλος
με δύο ρακοπότηρα να πιουν σαν ανταμώσουν.
Ώρα καλή πατέρα μου, κορώνα, βασιλιά μου
βορρά μες στην πυξίδα μου και χτύπε της καρδιάς μου.
Ταξίδεψε πατέρα μου στου ουρανού τα πλάτη
που αγκαλιάζουν οι αετοί και που φωτίζουν τ' άστρα
κι άσε μου την αγάπη σου στους ώμους μου απάνω
σαν σάλι στο φθινόπωρο και σαν παλτό στο κρύο
σταυρό στα στήθη ανάμεσα, φιλί στο μέτωπό μου.
Ώρα καλή πατέρα μου και ο καιρός διαβαίνει
κι ό,τι χωρίζει ο θάνατος η αγάπη ανασταίνει.


Εις μνήμην Ιωάννη Δεκούλου 
(27/07/47 - 30/07/2021)

Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πόση θλίψη, πόνο και αποχωρισμό μπορεί να αντέξει, 
αν δεν έρθει η στιγμή να το βιώσει ο ίδιος. 

Μου λείπεις 
💔




Ίσως αναρωτηθείτε γιατί αυτή η ανάρτηση και γιατί τώρα. Ίσως γιατί με αυτόν τον αποχωρισμό μου αποκαλύφθηκε γιατί ό,τι κι αν έκανα στη ζωή μου, οι σπουδές μου με οδηγούσαν πάντα στο νοσοκομείο και γιατί όσο κι αν ασχολήθηκα με αναρίθμητα πράγματα μόνο η γραφή μου σκούπισε τα ματιά και αγκάλιασε όσους αγαπώ.  Από τις 30/07/2021 ξεκίνησε η μετά του μπαμπά εποχή και όλα επαναξιολογήθηκαν και συνεχίζω με όσα πραγματικά αξίζουν και τέρπουν την ψυχή και το πνεύμα μου.

Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2023

Λήθη

 



Φθίνει ο καιρός των βασιλέων
κι εγώ απόκαμα
να σ' αναζητώ στα πελάγη.
Αντάρες κι ανέμους αποστάζω
στων χειλιών μου την άκρη
και μ' ένα υφάλμυρο φιλί
σε απαρνιέμαι.
Κρύβω τις σκέψεις μου στην αλισάχνη
και παραδίδομαι στη λήθη ψιθυρίζοντας...
Άραγε ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;

12/01/23


Στη μαγική αποτύπωση της στιγμής ο Nicholas Papoutsakis

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2022


Kαι δειπνήσαμε αγάπη

Έχτιζα ολονυχτίς με τα χέρια γυμνά στην κεντρική πλατεία της γης. Βιαζόμουν να προλάβω να τελειώσω πριν τη γέννηση Εκείνου. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ακούω το νιογέννητο κλάμα Του και κάθε άνοιξη τον λυγμό Του. Κι όμως Εκείνος επιμένει να γεννιέται κάθε χρόνο στην καρδιά του Χειμώνα κι ας είναι πάντα πέντε τα καρφιά που τον σκοτώνουν κάθε Απρίλη. Πριν το ξημέρωμα είχα τελειώσει το χτίσιμο του τραπεζιού. Το έστρωσα με τα ρούχα των προσφύγων, τα αποφόρια των φτωχών, τους επιδέσμους των πληγωμένων, τις ποδιές των γυναικών. Κάτσαμε όλοι γύρω του βουβοί προσμένοντας να γεννηθεί η αγάπη. Ένα φως έσκυψε πάνω μας. Ένα φως μας αγκάλιασε όλους... και δειπνήσαμε ελπίδα και συγχώρεση. Θεέ μου... Θεέ τους... και δειπνήσαμε αγάπη.

Σταυρούλα Δεκούλου


Το ευχαριστώ είναι λίγο για τούτο το όμορφο ταξίδι, αγαπημένη μου Κυρά του Πύργου.
Εύχομαι όλοι να ακολουθήσουν τον σύνδεσμο που οδηγεί στο φιλόξενο σπιτικό σου και να διαβάσουν τούτο το περβόλι με τις γραφές όλων όσων έλαβαν μέρος. Από εμένα μια μεγάλη υπόκλιση και μια αγκαλιά.

Καλή χρονιά σε όλους. Σας ευχαριστώ!

Τρίτη 26 Απριλίου 2022

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ - Ορφανοί όπου Γης

 



Πέμπτη 1/4/2021

 

Το οδοιπορικό των προσφύγων…

In limbo

Εν φυγή... εν αποδράσει… εν κινήσει… εν στάση … εν αναμονή…

Ένα ατέλειωτο ταξίδι που δεν ξέρεις αν θα τελεσφορήσει. Μέσα από θάλασσα και ξηρά και όλο κάποιος να μένει πίσω, κάποιος να χάνεται, κάποιος να παραπατά.

Μετέωροι ανάμεσα στο κατώφλι δυο κόσμων και κανείς να μην ξεκλειδώνει τις θύρες να περάσουν μέσα, να βρουν ν’ απαγκιάσουν.

Ένα αδιέξοδο όπως οι σχοινοβάτες που στη μια άκρη το σκοινί καίγεται και στην άλλη ο κόμπος χαλαρώνει… κι απομένουν εκεί μετέωροι στο κενό δίχως λύση, προσμένοντας ένα τέλος που δεν επέλεξαν….

Και το δίχτυ;

Πού πήγε το δίχτυ;

Ποιος πήρε το δίχτυ;

Το δίχτυ…

Δώστε όλοι τα χέρια να φτιάξουμε ένα δίχτυ να νικήσουμε το κενό, ένα δίχτυ να σώζει από την πτώση.

Μια οικογένεια καταμεσής στα χαλάσματα της ερειπωμένης πόλης στρώνει ένα κατακόκκινο χαλί και απάνω του στρώνεται το γιορτινό τραπέζι για το ραμαζάνι. Και είναι όλοι καθισμένοι γύρω μεγάλοι, μικροί, άνδρες, γυναίκες, παιδιά και μοιράζονται τον άρτο τον επιούσιο. Γύρω από αυτό το τραπέζι ριζώνει η πίστη και η παράδοση, σφουγγίζει το δάκρυ και το ψωμί τους αδελφώνει όλους.

Θεέ μου, Θεέ τους, ένα γιορτινό τραπέζι στολισμένο καταμεσής στη γη του πολέμου.


Δεκούλου Σταυρούλα 

Απόσπασμα από το βιβλίο... (κεφ In limbo)


Το Ημερολόγιο Συναισθημάτων, "Πρόσφυγες, Ορφανοί όπου Γης" είναι μια μεταπτυχιακή εργασία πάνω στο μάθημα Ψυχοκοινωνική Ένταξη Προσφύγων, ένα μάθημα της καθηγήτριας Κλινικής Ψυχολογίας, κ. Δανάης Παπαδάτου. Το περιεχόμενό του συγκίνησε και έτυχε χορηγίας από το Σωματείο Εργαζομένων της Eurobank, Union, και τον πρόεδρό τους και αγαπημένο μου φίλο, Στάθη Χαρίτο. Όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις των βιβλίων θα αποδοθούν στο ακέραιο στη ΜΕΡΙΜΝΑ και τους ευγενείς της σκοπούς. Εύχομαι ειλικρινά να βρει γόνιμο έδαφος και να καρπίσει και να αποδώσει καρπούς που θα βοηθήσουν όπου υπάρχει ανάγκη για ανθρωπιά. 

Παρασκευή 15 Απριλίου 2022

Άνθρωποι ή στοιχειά;




Αγάπη μου,
το μελάνι σώνεται κι έχω τόσα να σου πω.
Πρόσεχε, ακούς;
Πρόσεχε εκεί που διαβαίνεις.
Μη λάχει και σε βρει βόλι εχθρικό.
Πέντε μήνες τα μάτια σου δεν αντάμωσα
κι ο ουρανός μου χωρίς στερέωμα δείχνει.
Πέντε μήνες που δεν σε φίλησα
κι ο κόρφος μου κάθε απόβραδο σ’ αναζητά.
Φούσκωσε η κοιλιά μου και μαζί και η αγάπη μας.
Πρόσεχε ακριβέ μου, να φυλάγεσαι…
κι αν μπορέσεις να μη σκοτώσεις κάποιον,
σώσε τον.
Ίσως έχει κι εκείνος έναν κόρφο που τον περιμένει.
Ίσως έχει κι εκείνος ένα βιολί όμοιο με το δικό σου.
Ίσως έχει κι εκείνος ένα γιασεμί στο παραθύρι του.
Ο πόλεμος θα περάσει αγάπη μου.
Εμείς όμως πρέπει να επιλέξουμε τι θα μείνουμε.
Άνθρωποι ή στοιχειά;
Σώθηκε το μελάνι αγάπη μου.
Να προσέχεις ακούς;
Σ’ αγαπώ.


'Ήταν η δική μου συμμετοχή στο 28ο αντιπολεμικό συμπόσιο ποίησης που διοργάνωσε στο όμορφο κάστρο της η Princess Airis.
Ένα ποίημα που γράφτηκε στο παρά πέντε κάτω από αντίξοες συνθήκες,
αλλά με αγάπη και με την ανάγκη να δηλώσει την παρουσία του στην εκλεκτή πυργοδέσποινα 
που με ανιδιοτέλεια και αγάπη ανάβει πάντα τα φώτα στη μεγάλη σάλα για χάρη της ποίησης. 
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που με τιμήσατε με την προσοχή σας. 
Βαθιά και ταπεινή υπόκλιση απέναντι στο μεγαλείο των στίχων σας. 
Εύχομαι ειρήνη στη γη μας και Καλό Πάσχα σε όλους. 

Σταυρούλα Δεκούλου