Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019




Αλάργεψε η άνοιξη
στις ερημιές του κόσμου
και το κλειδί της πεθυμιάς
στης  λήθης το  πηγάδι
το πέταξαν οι κοπελιές
του Κλήδωνα να 'ναι τάμα. 



Ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις #12, με αφορμή την εξαιρετική φωτογραφία 
της Μαρίας Νικολάου
που διοργάνωσε για μια ακόμη φορά με άριστο τρόπο στο μπλόγκ της, Το κείμενο

Ευχαριστώ από καρδιάς την οικοδέσποινα για την τιμή της φιλοξενίας και όλους τους συμμετέχοντες και τους αναγνώστες που στάθηκαν για μια στιγμή παραπάνω στα λόγια μου. 

Με εκτίμηση, 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου