Ορφανεμένα τα χέρια
απ’ της αφής σου τη θαλπωρή.
Έρμα κλωνιά, χωρίς λουλούδια,
στέκουν μετέωρα στου Βοριά το ανάθεμα.
Άνυδρη εποχή !
Μόνο το δάκρυ ξεπλένει τον πόνο.
Εσύ λείπεις από χτες σε ταξίδι αέναο,
σ’ αχαρτογράφητα ύδατα.
Πού πας; μαρτυρά
ο λυγμός μου,
μα εσύ πια βουβός.
Με λευκή φορεσιά,
χορευτής ζηλευτός
αντρειώνεσαι
μυσταγωγίας ανείπωτης.
Κι όλο να φεύγεις...
Εγώ εδώ, στου λιμανιού την άκρη
να θωρώ να σπά η θαλασσα
πάνω στα βράχια,
να βουλιάζουν μεσίστια
της ψυχής μου οι ελπίδες.
Χαράκωσε τις απαλάμες
το σκοινί που μάταια βαστώ
μη λάχει και κάβους λύσεις.
Να ψήνονται οι πληγές
απ’ του πελάγου την αλμύρα.
Να καίγεται ο νους
στου μισεμού τη σκέψη.
Πού πας ; να ρωτώ.
Κι όλο να ξεμακραίνεις...
Μια σιωπή πια η φωνή σου
και μια σκιά η εικόνα σου
που στο φως του λύχνου ξεψυχά.
Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
23/6/16
Το παράπανω ποίημα είναι η εκτός συναγωνισμού συμμετοχή μου στο 12 συμπόσιο Ποίησης που διοργανώνει για μια ακόμα φορά η αγαπημένη μου Αριστέα στον όμορφο πύργο της.
Σε ευχαριστώ πολύ για το ταξίδι Αριστέα μου...
για όλα τα ταξίδια που μου χάρισες ως τώρα στο όμορφο σπιτικό σου !