Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Δυο ξεχασμένα κύματα

Είσαι κι εσύ, 

ένα σιγοψιθύρισμα του ονείρου 
πίσω από βουρκωμένα σύννεφα

Είμαι κι εγώ, 
μια ξεχασμένη βοκαμβίλια 
σε χωράφι απότιστο.

- Ακούς τη θλίψη πώς σιωπηλά απαλοχαϊδεύει την προσμονή ; 

- Θωρείς τη μοναξιά πώς πονηρά κρυφοκοιμίζει τη λαχτάρα ;

Είμαστε εμείς, 
δυο ξεχασμένα κύματα 
σε φουρτούνα θεόρατη

Μια οργισμένη φυσά τ’ ανέμου, 
που μάταια ψάχνει του Αιόλου τον ασκό, 
μέσα του να κρυφτεί, 
λίγο να ξαποστάσει.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου 
9/11/15

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου