Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Σε καιρούς χαλεπούς


Τις νύχτες μάζευε τ' αστέρια 
που πέφτανε στη γη
και τάιζε τους δράκους της ψυχής της.

Μα κάθε αυγή, 
έτικτε χίλιους ήλιους
τον κόσμο να φωτίσει.

Έκλεβε πίδακες φωτιάς 
από της γης τα σπλάχνα 
και στόλιζε μ' ολόφωτα 
στεφάνια τα μαλλιά της. 

Κι ύστερα κλώθοντας 
της μοίρας της το νήμα 
κεντούσε πάνω στ ' ουρανού 
τη ρότα του λαού της. 

Παρθένα κόρη, 
μ' εραστές ωκεανούς, 
πνιγμένη στο γαλάζο 
όσο κι αν εβιάστηκε 
όσο κι αν την χτυπήσαν, 
τα μάτια είχε πάντα ορθά 
κι εθώριε εχθρούς και φίλους 

Μα πάντα ορθή, περήφανη 
σαν έβγαινε η φωνή της, 
σταμάταγε ακόμα και η γη 
για ν' ακουστεί σε όλους
το πέταγμα της λεύτερης ψυχής της. 

17/2/15 
Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου

2 σχόλια :