Σκούριασε το ροδανι στο πηγάδι μας
κι η αυγή ορφάνη από δρόσο,
δίψα κερνά τ' αγέννητα ρόδα.
Ο πηγαιμός, στράτα αδιάβατη που ξεψυχά
στις σκαμμένες γραμμές του προσώπου σου.
Λύγισαν τα φύλλα της φλαμουριάς
κι οι γλάροι στο αφρό τον κυμάτων
δεν υποκλίνονται πια.
Σώπασε η θάλασσα !
Μίσεψε το φως !
Χάθηκα κι εγώ !
Όμως να !
Στο θηκάρι του ήλιου, ένα σπαθί από φως,
τον δράκο της νύχτας ξορκίζει.
Στ' ουρανού τα πελάγη του Ορφέα η λύρα
τα νέφη μαγεύει
κι η μουσική ανασταίνεται.
Ελπίδες βιολιά, λαγούτα όνειρα
στη συναυλία του κόσμου
προσμετρούν και ασπάζονται
των φιλιών σου τα ίχνη.
... κι εγώ
όσο κι αν τα σήμαντρα σιωπούν
στον αστερισμό του Ιβίσκου
σαν άλικο φιλί θ'ανατέλλω
σε καθε σου άγγιγμα.
Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
29/6/16
Η φωτογραφία που κοσμεί αυτή την ανάρτηση είναι της εξαίρετης φωτογράφου Μαρίας Καρβούνη την οποία μπορείτε να βρείτε και να διαβάσετε στο μπλογκ της mytripssonblog.blogspot
Μαρία μου σ' ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για το πολύτιμο δώρο σου
και για τη μοναδική παρουσία σου στο μονοπάτι της ζωής μου !