Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Γυναίκα ν' ανατείλω


Κάθε που φουσκώνει η θάλασσα,
η ψυχή μου κάβους λύνει να σ' ανταμώσει'
και κάθε που πλαταίνει ο ουρανός, 
δεν φτάνουν δυο πανσέληνοι 
να περιγράψουν το βλέμμα σου. 
Φταίει εκείνη η αφέγγαρη νύχτα 
που ' κλεψες το ' να μου φιλί 
κάτω από μια μεθυσμένη βοκαμβίλια. 
Ίσως πάλι φταίει η άγουρη καρδιά μου 
που ξεμυαλίστηκε από δυο χείλη 
βαφτισμένα στον δυόσμο. 
Κι εκειό το μοσχοκάρφι που ' χες δαγκάσει 
μου ' καψε την ανάσα κι ακόμα να δροσιστώ. 
Πέρασαν τόσοι καιροί κι ακόμα τα βράδια προσμένω 
το ίσως μου, ναι να βαφτιστεί 
στη μαρτυρία του στεναγμού σου. 
Καρτερώ, σαν ανταριάζει η καρδιά 
κι εγώ σαν την αυγή στο χάδι του ήλιου 
στ '  άλικο να ξαναγεννηθώ, 
γυναίκα ν'  ανατείλω. 

13/8 /16

Photo by http://fotoprolubov.blogspot.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου