Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Αξόδευτο γκρίζο



Απ' όλες τις φορεσιές της ψυχής μου,
μονάχα η θλίψη δεν παλιώνει ποτέ'
κι ανάμεσα στα χρώματα του κόσμου,
μόνο το γκρίζο μένει αξόδευτο.
Να  'ναι που βάθυναν οι γραμμές του προσώπου;

Ή που τα σταφύλια τ'  Αυγούστου
αμέστωτα έμειναν τούτο το χρόνο
και δακρύζουν τα μάτια μου στη στιφάδα τους.
Καρτερώ μια βροχή να ξεπλύνει
τη σκόνη που πετρώνει τις μέρες μου
και μιαν ανατολή να θανατώσει 
του φεγγαριού την αέναη έκλειψη. 
Τη νύχτα υφαίνω το στερέωμα, 
μα κάθ'  αυγή γοργά το ξηλώνω
μη λάχει και το φαντό τ' ουρανού τελειώσει 
και σπάσω την υπόσχεση που σου  'δωσα
να καρτερώ για πάντα.

28/8/16

Η φωτογραφία ανήκει στον Χατζηιακώβου Νίκο, http://chatziiakovou.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου