Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Στράτα μου αδιάβατη




Στράτα μου αδιάβατη'
της ψυχής μου δρόμε απροσπέλαστε.
Λύγισα πια, 
ξυπόλυτη να περπατώ στις αλήθειες σου.
Τα χνάρια μου βάφουν κόκκινη 
τη γραμμή του ορίζοντα'
εκείνη που στην άκρη της 
μαρτυρά πως υπάρχεις.

Ερήμωσε τ' ουρανού μου το περβόλι, 
διψά της μνήμης η πηγή.
Ψυχορραγούν τα όνειρα,
με ορφανά από ανθούς κλονιά
και διψασμένους ερωδιούς.

Η μυγδαλιά μου νύφη δεν στολίστηκε
κι ένας χειμώνας δυνάστης 
στέφεται σ' οδύνης θλιβερό βασίλειο, 
αέναος Άρχων.

Κιότεψε η άνοιξη θαρρώ, 
κιότεψε και το δάκρυ.
Κι εγώ μαθαίνω απ' την αρχή 
με μάτια στεγνά να κλαίω.

Να ζω μια διψασμένη θλίψη.


Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
13/12/14

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου