Τις ώρες του δειλινού
φορώ της προσμονής το νυφικό
κι αγναντεύω τη θάλασσα.
Με αλάτι του χρόνου
σκαριφίζω το αύριο
απαλείφοντας τα χνάρια του -δεν-.
Προσμένω τότε να φανείς
φορώντας τον καιρό στα γένια σου
και καρτερώ να μερέψω τις θύελλες των ματιών σου.
Λυκαυγή σε γνώρισα...
Χαραυγή σε βαφτίζω...
26/3/15
Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου