Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Το πλάνεμα του φάρου


Έλα σιμά, 
κι άσε με τις ραγισμένες νότες
που γεννά το πληγωμένο σου βιολί 
να γειάνω, με γλυκό τριαντάφυλλο.

Εσύ κοίτα μόνο τους αέρηδες 
να μερεύεις.
Ξερω πως τους κοιμίζεις χρόνια τώρα 
στ' άσπρα σου γένια.

Κοίτα στα μάτια μου'
κρύβω έναν φάρο.
Αν καταφέρεις να διώξεις την ομίχλη που τον φυλακίζει,
το φως του θα μαρτυρήσει τη ρότα 
που δυο εποχές τώρα ψάχνεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου