Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Ήμαρτον


Των αχράντων
των ανείπωτων
οι θυσίες των στιγμών τούτη τη νύχτα.

Κι εσύ κρυφή μου πληγή
σιωπηλή χαρμολύπη μου
πόσο γλυκά ροδίζεις τη μοναξιά μου
κάθε που μαρτυράς την ύπαρξή σου. 

Ημείς, οι σιωπηλοί σκαπανείς
των άγονων ονείρων
και
υμείς, οι αδιάφοροι ιχνηλάτες
μιας αδόκιμης αύριο

Άπαντες, 
κυρίαρχοι και δούλοι
ικέτες κι επαίτες
μιας αγάπης που αγνοείται 
και αδιάντροπα εκτελείται
ακόλουθοι μιας άλικης στράτας
του απαγορευμένου, 
ενός ξεδιάντροπου συμβιβασμού
τεκμήριο

Ήμαρτον !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
7/2/15

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου