Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019




Αλάργεψε η άνοιξη
στις ερημιές του κόσμου
και το κλειδί της πεθυμιάς
στης  λήθης το  πηγάδι
το πέταξαν οι κοπελιές
του Κλήδωνα να 'ναι τάμα. 



Ήταν η συμμετοχή μου στις 25 λέξεις #12, με αφορμή την εξαιρετική φωτογραφία 
της Μαρίας Νικολάου
που διοργάνωσε για μια ακόμη φορά με άριστο τρόπο στο μπλόγκ της, Το κείμενο

Ευχαριστώ από καρδιάς την οικοδέσποινα για την τιμή της φιλοξενίας και όλους τους συμμετέχοντες και τους αναγνώστες που στάθηκαν για μια στιγμή παραπάνω στα λόγια μου. 

Με εκτίμηση, 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου





Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

O δικός μου Θεός

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


Ο δικός μου Θεός 

έχει διάφανο χρώμα, 
δεν πατάει στο χώμα,
είναι αέρας γυμνός.

Στη σκιά καρτεράει
δυο φιλιά για ν' αρπάξει
τη φωτιά μου ν’ανάψει
σαν παιδί μου γελάει.

Με φτερά ανοιγμένα 
κάθε νύχτα με κλέβει
την ψυχή μου κουρσεύει 
με τ’ αστέρια αναμμένα.

Στο φεγγάρι με φτάνει 
και παλάτι μου χτίζει
οδηγό του με χρήζει 
στ’ ουρανού το σεργιανί.


ΡΕΦΡΑΙΝ

[Ο δικός μου Θεός 
αγαπάει να φυσάει
Με βοριάδες ανέμους, 
με νοτιάδες ζέστους
Τα μαλλιά μου σηκώνει 
και τα δάκρυα στεγνώνει
Και σφιχτά με κρατάει 
στους κρυφούς μου λυγμούς.]

Το κορμί διαπερνάει
την ψυχή μου μεθάει.
φωτεινά μονοπάτια 
σκορπούν ήλιους τα μάτια

Παίρνει φως απ’ την πλάση 
βρίσκει με πριν με χάσει 
σε μυστήριους δεσμούς 
της ψυχής οργασμούς.

Κι οι ψυχές μας ουρλιάζουν 
τα κορμιά σαν τραντάζουν 
και γεννάνε σαν σμίγουν 
άλλους νέους θεούς.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
13/2/19



Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Σε μαύρο φόντο

 

Στάθηκα να σε κοιτάζω
με τα μάτια λιγωμένα από το μενεξεδί
που γύρω σκόρπιζες'
ένιψα το κόκκινο με το οποίο τα χείλη μου 
είχαν λερώσει αλαζονικά τον λαιμό σου
υποδηλώνοντας την κυριότητά μου πάνω σου.
Απέμεινα να χαζεύω την αύρα σου
ενώ το φως διαπερνούσε τη μορφή σου.
Κρατούσα γερά στα χέρια μου
την αλυσίδα της καρδιάς σου.
Τα σημάδια της κυριαρχίας ζωγραφισμένα
στις ίριδες των ματιών σου
Μισάνοιχτα τα χείλη σου
κι εγώ ήπια και ξεδίψασα τον πόθο μου'
αχόρταγα, χωρίς να νοιαστώ αν εσύ διψούσες,
αν πόνεσες.
Η λαχτάρα κατάφερε στη σάρκα να γαντζωθεί
πάλεψε άγρια μέχρι να κορυφώσει
κι ανάβλυσαν οι στιγμές της παράδοσης
και ξεπλύθηκαν τα φωνήεντα όλα
στης παραζάλης το μεσουράνημα.
Σου 'χα πει...
"Δεν είμαι ελεύθερη ψυχή εγώ"
"του πόθου σου αιώνιος δεσμώτης θα 'μαι"
"Στον έρωτά μου, θα σ’έχω για πάντα φυλακή"
"Γονατισμένο..."
"Να ‘σαι εσύ το φως κι εγώ ο καθρέπτης που το αντανακλώ"
"Να ‘σαι εσύ η λέξη κι εγώ ο τόνος που της δίνει φωνή"
"Να ‘σαι εσύ το άσπρο κι εγώ 
το μαύρο που το περιγράφει"
"Να ‘σαι εσύ η κατάρα κι εγώ η ασημένια σφαίρα
που ποτέ δεν θ΄αφήσω στόχο να βρει.
Στην αιωνιότητα δικός μου θα 'σαι'
Απέθαντος στην αγάπη.

 
Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
9/2/19

Eίναι η συμμετοχή μου στην Ερωτική Υμνωδία που διοργανώνει η Lysippe στο όμορφο σπιτικό της.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Αγαπημένο μου ημερολόγιο



Αθήνα, 25/1/19

Τώρα που βράδιασε
πόσο μακριά φαντάζει η σωτηρία;
Κι αυτή η συννεφιά σαν μουντό σεντόνι
σκεπάζει και πάλι το στερέωμα κρύβοντάς μου τ’ άστρα.
Πάει και αυτή η τελευταία πηγή φωτός.
Ένα κερί τρεμοπαίζει στον τοίχο.
Έχω τόσο ανάγκη να μαρτυρήσει το σμίξιμο των σκιών μας.
Έχω τόσο ανάγκη να αποτυπώσω κάπου την αλήθεια
που δεν τολμώ ν’ αποκαλύψω.
Αυτό το μοίρασμα της ψυχής
που χωρίς να το καταλάβω πέτυχες.
Αυτό το μεθύσι των συναισθημάτων
που ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεστομίσω.
Καρτερώ μιαν αυγή να γευτώ τον καφέ στο φιλί σου,
να κλέψω μιαν ανασαιμιά
πριν σε ντύσει απουσία η νέα μέρα.
Θέλω να βρω τη δύναμη να σου πω
πως έχασα το στοίχημα.
Ναι, είχες δίκιο…
Ο έρωτας είναι μόλις ένα γλυκοφτερούγισμα  πιο κει.
Μένει μόνο να σταθείς για μια στιγμή να τον ακούσεις…

 Ηρώ       


Ήταν η συμμετοχή μου στο 18ο Παίζοντας με τις λέξεις που διοργάνωσε η ακριβή μου Μαρία στο μπλογκ της. Ευχαριστώ από καρδιάς όσους στάθηκαν στα λόγια μου. Δείτε τις υπόλοιπες συμμετοχές, αλλά και όσους ξεχώρισαν στην καρδιά των αναγνωστών εδώ!

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Οι στεναγμοί των αγγέλων


Το δειλινό έχει τη γεύση του ώριμου φιλιού
και τ' άρωμα του ψημένου μήλου.
Εσύ από νωρίς καθισμένη στην άκρη της κάμαρας
κεντάς δαντέλες στου λύχνου το φως
και δαγκώνεις τα χείλη κάθε που σε τρυπά η βελόνα.
Λινά σεντόνια σε ντύνουν νύφη
σαν γέρνεις να πλαγιάσεις
κι ο Μορφέας ασελγεί στα όνειρά σου.
Εγώ πορθητής μιας Ιεριχούς
που δεν μπόρεσα ποτέ τα τείχη να ρίξω
πέφτω πάλι στη μάχη νεκρός και σε χάνω.
Μη ρωτάς γιατί ροδίζει ο ουρανός λίγο πριν το ξημέρωμα.
Τους κρυφούς στεναγμούς των αγγέλων 
ουτ' η νύχτα δεν μπορεί για πολύ να σκεπάσει.


Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
4/2/19


Carl Holsøe, Σκηνή εσωτερικού δωματίου με γυναίκα που κάθεται μπροστά σε παράθυρο και κεντάει. 
http://www.artnet.com/artists/carl-vilhelm-holsoe/past-auction-results


Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Απουσία...

Σχετική εικόνα


Ήσουνα έρωτας...
κρυστάλλινο νερό πηγής που ξεδιψούσα'
ζεστό μαϊστράλι που στο λαιμό μου απάγκιαζε'
λάγνο μενεξεδί στο βύθισμα του ήλιου κάθε δειλινο.

Ήσουνα χάδι...
ακράγγισμα δισταχτικό στ΄ Αποσπερίτη την ώρα'
μοσχοβολιά βασιλικού στου κόρφου το φανέρωμα'
κανέλλα και γαρύφαλο στ' αέρινο φιλί μου.

Ήσουν λαχτάρα...
γλυκό τριαντάφυλλο που μούδιαζε τα χείλη'
γιασεμί και γαρδένια στο παραθύρι της ψυχής'
φυλαχτό από τίμιο ξύλο, ραμμένο στο λινό νυχτικό.

Ήσουν προσμονή...
σκαρί που περίμενα να φανείς στο αραξοβόλι μου'
ουράνιο τόξο μετά της ψυχής την καταιγίδα'
ανθισμένο γιασεμί μετά τα λευκά του χειμώνα.

- Μα μίσεψες -

και σίγησε η φωνή, 
ξίνησε το γλυκό στο βάζο,
ορφανά από φιλί τα χείλη, 
μαράθηκε ο βασιλικός...

Στη δύση του ήλιου κοιμήθηκες Έρωτας
μα στης αυγής το φανέρωμα ντύθηκες ΑΠΟΥΣΙΑ !

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
30/1/19


Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

Φτερουγίσματα

 Αποτέλεσμα εικόνας για ανθη κερασιας, γυναικα

Γοργά νυχτώνει κι απόψε
και στων ματιών μου την άκρη
η πεθυμιά ανατέλλει.
Απείθαρχες λέξεις νήματα γίνονται
κι εγώ κεντώ στίχους 
στης ψυχής τον καμβά
Γλυκοφτερουγίζουν τα βλέφαρα
στη σκέψη της αφής σου.
Τα χείλη σου σιγοψιθυρίζουν
λόγια που μαρτύρησα απάνω στο χαρτί
και τ' ακροδάχτυλά σου βουτηγμένα 
στη μελάνη μου
αργά χαράζουν απάνω στο κορμί
ένα ακόμα μονοπάτι... φαντάζομαι.
Προσμένω μια μενεξεδένια αυγή
ν' αγκαλιάσει το βλέμμα μου.
Καρτερώ μια βροχή απ' άνθη κερασιάς
να με βαφτίσουν και πάλι ΖΩΗ! 

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
26/1/19

Painting: Dreams by Michael and Inessa Garmash
 http://www.jwatsonfineart.com/garmash/originals/dreams_originals.html

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

Πώς να σωπάσω …;


%cf%86%ce%b1%cf%81%ce%bf%ce%b9

Σωπαίνω τα πουλιά
κάθε που στο νου μου
η σκέψη σου σιγοσφυρίζει.
Σωπαίνω τον αέρα κάθε που μου μαρτυρά
της φυγής σου τα ταξίδια.
Σωπαίνω τ’ άστρα που φώτιζαν
το σμίξιμο των στίχων μας
στο κιότεμα του φεγγαριού.

Μα πώς να σωπάσω την ψυχή που ανταριάζει
σαν ανταμώνω τη θάλασσα;
Πώς να σωπάσω το κενό που γεννά
η φωνή σου που λείπει;
Πώς να σωπάσω τ’ Απρίλη
το μεθυσμένο χειροφίλημα
και του γιασεμιού την άσβεστη δίψα
που μόνο ο ασπασμός σου δρόσιζε.

Είμαστε φάροι μοιρασμένοι στης ζωής τα πελάγη
κι αν είναι κάτι που μένει
είν’ τα καράβια που φωτίσαμε για λίγο τη ρότα τους
και τα κύματα που σπάσαν πάνω στα βράχια μας
γεννώντας το λευκό του αφρού
και ντύνοντας νύφη τη φτωχή μας ψυχή.

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
23/1/19


(photo: https://mazimagazine.gr/?p=21027)