Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Αδιάβατα μονοπάτια...

Σε αδιάβατα μονοπάτια
γιομάτα αγκάθια και ξερολιθιές
δοκιμάζεται η πίστη.
Τα χνάρια μου ματωμένα
ζωγραφίζουν μιαν άλικη ρότα
που μαρτυρά την πορεία μου.
Τις ώρες της αυγής
τίκτεται ο δρόσος
μες στην καρδιά των ανθών
κι εγώ κορεσμένες ψυχές ξεδιψώ
μ' ένα βρόχινο δάκρυ.
Τη λησμονιά ξορκίζω
μην λάχει κι ο πόνος ξεχαστεί.
Στου κόρακα τον λυγμό
να με ψάξεις
και στου Υπερίωνα το μεσουράνημα
να με απαρνηθείς.

Λάθεψε η μέρα...
...χάθηκα κι εγώ

Σταυρούλα Δεκούλου Παπαδημητρίου
5/1/16

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου