Κάθε που κουράζεται η ψυχή από τα τόσα της ζωής ταξίδια, αρχίζει η ποίηση κι αναβλύζει απ' τα εσώτερά μας και οι στίχοι πλέκουν ένα δίχτυ ασφαλείας να μας σώσει από το βάραθρο του χάους κάθε που πηδάμε στο κενό...

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Μετέωρο δάκρυ


Μετέωρο Δάκρυ 



Kι έμεινε το δάκρυ, ακίνητο

μετέωρο,
στην άκρη του βλεφάρου μου.
Κράτησα την ανάσα μου 
μη λάχει και κουνηθώ και σταλάξει και το χάσω. 
Κραυγή !
Κραυγή πνιγμένη στη βάση του λαιμού μου
το όνομά σου,
καθώς να ξεμακραίνεις σε είδα 
......
Τα χνάρια σου καυτά
γεννούν πίδακες από λάβα στο πέρασμά σου.
Η αύρα σου ξεθωριάζει.
Την κλέβει λίγη λίγη ο πρωινός ήλιος
......
Κρυστάλλινο δάκρυ,
μην πέσεις κάτω και σπάσεις.
Συγκρατήσου.
Δεν θέλω να σε εξαργυρώσω ακόμα,
δεν θέλω σφραγίδα λύπης να σου βάλω
ούτε και με αλυσίδα πόνου να σε δέσω
.....
Απλώνω την ψυχή μου στον ήλιο
να στεγνώσει.
Σφραγίζω τις χαραγές της καρδιάς μου
με κουταλιές από γλυκό τριαντάφυλλο
.....
Μετρώ ανάποδα από το άπειρο
κι ελπίζω πριν στο μηδέν να φτάσω 
να σε δω να γυρνάς.

Σταυρούλα 
Δεκούλου 

Παπαδημητρίου  

2ο Πανελλήνιο βραβείο ποίησης στον 14ο λογοτεχνικό διαγωνισμό ΕΤΕΠ Κερατσινίου

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου